31-01-10

Liefde is...

 

... elkaar voorlezen - zelfs al is het uit een absoluut niet romantisch boek van Karin Slaughter ;-)

... naar hem liggen kijken terwijl hij al ligt te slapen en jij studeert voor je examen de dag erna - en terwijl je over "de droomduiding" van Freud leert, zien hoe hij wakkerschiet en je vraagt of er eend in de kamer zit...

... hij die je begeleidt door de sneeuw naar je examen, en daar op je kous gaat zitten, die (over een gips, in een voetje) duidelijk niet sneeuwbestendig is (de verwarming stond niet aan)

... boeken mogen kiezen voor hem in de bib, en na zeer veel moeite er toch in slagen om je te beperken tot het vooropgestelde maximum van twee :p

... in zijn armen liggen studeren

... hij die schattig ligt te wezen in je bed, met een grote glimlach en je hele koalacollectie in zijn armen

... hij die niet vraagt hoe je examen is geweest, omdat hij weet dat je een hekel hebt aan dat soort vragen

... hij die je komt ophalen aan de bushalte

... hij die naar de bakker gaat en spontaan voorstelt om een taartje mee te brengen

... samen Facebookspelletjes spelen, waarbij hij zijn groenten en fruit in zijn tuin zodanig plant dat er een hartje te voorschijn komt

... samen naar de verkoopdag van je klein zusje gaan

... samen discussiëren tijdens de afwas over waarom zijn mopjes flauw zijn

... gewoon samen zijn...


Update: Liefde is... hij die je berichtje leest, en zegt dat het hem ontroert, terwijl je enkel maar de fantastische dingen die hij zelf doet opschrijft... En dan beseffen dat je het echt wel heel erg hard getroffen hebt met je vriend/verloofde

20:03 Gepost door ikke in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: examens, liefde, schaap |  Facebook |

12-02-09

Leegte

*Omdat Schaap niet bij mij is... Maar dat zou ik ondertussen wel al gewoon moeten zijn. Maar toch... 

*Vorig weekend: leegte omdat Schaap en ik voor de derde en vierde nacht op drie jaar en een maand in een dubbel bed sliepen, en ik het raar vond dat ik hem niet terugvond 's morgens - normaal plakken we gezellig tegeneen in een eenpersoonsbedje. Veel mensen snappen niet dat wij dat kunnen, maar als wij later getrouwd zijn en élke nacht in een dubbel bed slapen, ga ik dat toch missen, die knusheid, die warmte, die arm om je heen...

*Omdat ik een goed boek gelezen heb, "Honderd jaar eenzaamheid", en ik nu nog massa's boeken liggen heb, maar het gevoel heb dat er geen enkel zal kunnen aan tippen, en ik dus maar bezig ben in een dieetboek van Sonja Kimpen :p. Compleet nutteloos en tijdsverlies, als je het mij vraagt: je kan alleen maar van die "suikerverslaving" afraken als je haar voedingsplan exact volgt, en dan moet je drie weken lang drie keer per dag koken, en telkens voor vier personen :p. Niet voor studentjes dus...

*Omdat ik al een paar dagen "negeer-de-Hippie-actie" hou: nadat ze mij weer maar eens om twee uur 's nachts wakker gemaakt heeft met haar vele bezoek, zonder ook maar een kléin beetje moeite te doen om stil te zijn, ze mij de dag erna wakker maakte toen ik was aan het proberen slaap in te halen (waarbij ze met een grote smile "Sorry voor het lawaai zei" - ik heb gezegd dat ze daar vroeger moet aan denken, dat het nu te laat is), om mijn haardroger te lenen, en ik die na bijna een ganse dag zélf moest gaan terugvragen, na dit alles dus vertik ik het om contact met haar te zoeken. Normaal gingen we samen naar de les, maar ze kan alleen haar hoor. Ze is bijna 22, als ze nu nog niet geleerd heeft hoe ze zelf moet in de les geraken... Ze is al twee keer tien minuten te laat geweest, maar de proffen waren telkens nog later. En dat ze dan maar alleen bij haar marginale vriendjes gaat zitten, die precies maar één keer in het jaar hun haar kammen, zolang ik er maar vanaf ben, en ik tenminste eens kan opletten.

*Gewoon... Leegte.

23:49 Gepost door ikke in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: liefde, leegte, schaap, hippie, suikerverslaving |  Facebook |

18-11-08

In de ban van de ring 2

Zoals uit mijn postje van gisteren wel bleek, was het nogal een rotdag... Correctie: rotzondagavond en rotmaandag. Zondagavond had ik in een zoveelste huilbui via msn gezegd tegen mijn vriend dat ik hem niets meer te zeggen had, alleszins niets dat ik nog niet gezegd had, tenzij verwijten waar ik achteraf spijt van zou krijgen. En dat was effectief zo. Ik weet dat ik alles niet zo mag opkroppen, maar het is beter dan mensen schuldgevoelens bezorgen om stomme dingen.

Alleen: de dag erna hoorde ik de ganse dag niets van mijn vriend. Normaal zet ik 's morgens mijn computer open tijdens mijn ontbijt, en heb ik dan altijd een mailtje van mijn vriend. Meestal niet meer dan "Goed geslapen?" of "Ik zie je graag", maar het is altijd plezant. Gisteren: niets. Tegen 's middags nog niets, gans de namiddag en vooravond ook niets. Niet echt bevorderlijk als je je zo rot voelt... Ik dacht dat mijn vriend kwaad was op mij, maar 's avonds bleek op msn dat hij mij gewoon tijd wou geven om na te denken. Maar toch: my mind went to dark places.

Resultaat wel van gisteren is: ik heb bijna niets gestudeerd de ganse dag, en ik heb weer twee boeken gekocht. Twee boeken waarvan ik enerzijds dacht: "Ze kosten niet veel, het kan geen kwaad", en anderzijds: "Foert, het kan mij niets schelen als ik zonder geld zit". Ik weet dus in het vervolg: als ik nog eens in een depressieve bui naar de Acco moet, niééét naar de fictie-afdeling gaan. Want nu ben ik kwaad op mezelf: ik had beter mijn geld gespaard om er op termijn een nieuw paar schoenen mee te kopen, die ik elke dag kan aandoen, in plaats van twee boeken die ik misschién over twee jaar eens ga lezen, om ze daarna in mijn kast te zetten. Of in een nieuw parfum (niet dat ik dat nodig heb), of een nieuwe ring, daar zou ik ook langer deugd van hebben. Maar ja, nu is het te laat...

Wat die ring betreft: ik heb een paar weken geleden in een bepaalde winkel een mooie ring gezien, met een roosje op. Niet veel geld (ietsje meer dan een van die boeken van gisteren :p), maar wel mooi en eenvoudig. En nu zit ik mij dus af te vragen of ik mij die ring niet zou gaan kopen... Natuurlijk is de kans groot dat die ring weg is, of er niet is in mijn maat. En eigenlijk heb ik gisteren al twee boeken gekocht, en verdien ik dus niet nóg een beloning, zeker aangezien ik zeer slecht studeer de laatste dagen. Maar toch...

 

Nieuws van het thuisfront: Spook moet twee weken op krukken lopen, knieproblemen. Ik zou echt niet graag thuis zijn nu... Ik kan het mij zo voorstellen: Spook die in de zetel ligt, vraagt aan onze egoïstische Pruts om iets te gaan halen voor haar, Pruts die dat niet wil, pa en ma die Pruts terechtwijzen, Pruts die begint te roepen en met deuren slaan... Ocharme!

 

Tot slot: allemaal bedankt voor jullie lieve reacties gisteren. Er is niemand die mij begrijpt als ik het zo eens moeilijk heb, en vandaag gaat het al stukken beter, maar gisteren zat ik echt diep. Dan doet het deugd als je zulke bemoedigende woorden krijgt. En ik zal proberen voor meer "quality time" te zorgen met mijn vriend, en misschien wat vaker te bellen (al geef ik nu al de helft van mijn zakgeld uit aan telefoons, terwijl ik hoogstens één keer in de week bel...). Misschien moet ik Schaap een belkaart cadeau doen voor zijn Nieuwjaar... ;-)

12:44 Gepost door ikke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, shoppen, liefde, pruts, schaap, spook |  Facebook |

17-11-08

In de ban van de ring

Schaap en ik waren een dikke twee maand samen, toen we samen een ring gingen kopen. Een zilveren ring met een diamantje, niet duur, maar wel heel mooi, vooral symbolisch. We beloofden elkaar dat we altijd zouden samenblijven, en altijd van elkaar zouden houden.

 

Nu zien we elkaar enkel in het weekend, en dan nog moeten we vaak dingen doen met de familie, huiswerk maken met mijn zussen, of moet hij mee naar een saai optreden van mijn fanfare gaan kijken. Telkens wanneer het einde van het weekend en ons samenzijn nadert, begin ik mij vreselijk te voelen. Ik krijg huilbuien, kan niet naar hem kijken omdat dat te veel pijn doet, ben niet voor rede vatbaar, raak al mijn energie kwijt, verlies alle levenslust. En dit elk weekend opnieuw, voor een paar dagen.

 

Daarstraks waste ik mijn handen, en bij het afdrogen vloog mijn ring uit. Nu staat mijn lavabo in een hoek, en moest ik dus zoeken tussen een hoop buizen, opkrullend laminaat, onder mijn kleerkast, en vooral tussen een hoop stof. Niet te vinden... Ik heb mijn kast verschoven, alles afgestoft, alles ondersteboven gehaald... Nog altijd niets.

 

En dan begon ik te denken: is dit een teken? Probeert het universum mij iets duidelijk te maken? En zo ja, wat?

Het is een feit dat ik mij bij elk afscheid rotslecht voel, hoe kort of hoe lang het ook is. Ik heb er altijd naar uitgekeken om naar mijn kot te gaan, maar tegenwoordig zie ik er zodanig tegenop dat dat alleen al zorgt voor nieuwe huilbuien. En eens op kot, kan ik niet studeren omdat ik mij veel te down voel... Ik probeer vanalles uit te vinden om mij beter te voelen, maar niets helpt. En ik heb geen idee hoe ik hieruit moet geraken...

 

Mijn ring is uiteindelijk wel uitgekomen, in een klein gleufje, waar je echt nóóit met opzet een ring zou kunnen in laten vallen. Maar ik blijf mij slecht voelen...

 

Dit weekend moest ik naar de dokter, ik had al een paar maand last van mijn darmen. Oorzaak: te snel eten en te veel stress. Raar toch...

 

Ik zie het niet meer zitten. Ik wil weg, ik weet niet waar naartoe, maar gewoon weg. In mijn bed kruipen en héééél lang slapen. Stoppen met mijn studies, stoppen met alles. Gelijk wat mij ook maar iéts beter zou kunnen laten voelen... Want zo kan het niet meer verder.

17:02 Gepost door ikke in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: liefde, eenzaamheid, ring, schaap |  Facebook |

15-10-08

Het wordt weer een korte nacht...

Het meisje van het kot onder mij is jarig, vandaag of morgen, en is hier nu een gigantisch feestje aan het geven... Ze zijn al een uur of drie bezig, het is bijna half één, en ik zou willen gaan slapen, maar ik durf niet.

Als ik nu in mijn bed kruip, met al dat kabaal (haar muziek klinkt hier luider dan dat ik mijn eigen muziek ooit zou zetten), de boenkeboenkemuziek, het meezingen van de gasten en het springen en dansen, zou ik mij alleen maar ontzettend kwaad liggen maken, en mij zodanig opjagen dat ik zéker geen oog meer dichtdoe. Maar wat is het alternatief? Ik heb les om negen uur morgen, maar ik wil niet de bitch zijn die iemand geen verjaardagsfeestje gunt. En uiteraard ben ik weer te braaf om te gaan klagen... Ik wil niet in mijn pyjama voor een hoop zatte mensen gaan staan om te zeggen dat ze stil moeten zijn.

 

Hoe langer dit gedoe duurt, hoe meer ik mijn liefste Schaap mis. Nog niet zo lang geleden kwamen mijn kotgenoten mij op voorhand zeggen wanneer ze een kotfeest hielden, en kon ik bij Schaap op kot gaan slapen. Ik mis hem zo verschrikkelijk hard... Het knuffelend in slaap vallen is nu naar de weekends verwezen, en dan ook nog alleen de weekends dat we bij mij thuis slapen, want bij hem moeten we zelfs in aparte kamers slapen. Bij hem gaan uithuilen gaat dus ook niet meer, behalve via telefoon of chat, maar dat is toch niet hetzelfde. Hij doet zijn uiterste best, ik mag niet klagen: we mailen regelmatig, chatten, indien mogelijk met webcam, en hij heeft mij vandaag gebeld toen ik het wat moeilijk had. Maar er blijft een gigantische leegte...

Mijn twee kotgenotes hebben alletwee hun lief op bezoek, de een uit Duitsland, de ander werkt momenteel in Frankrijk. Terwijl mijn lief op 1.5 uur afstand zit, en ik dus eigenlijk niet zou mogen klagen. Maar toch... Het contrast met vroeger is zo groot. In april gingen we nog op zoek naar een appartementje, nu kijk ik uit op vier jaar alleen zitten, en hem alleen zien in de weekends. Het doet zo'n pijn... Het voelt aan als een enorme stap terug. Overal rond mij zie ik mensen trouwen, samenwonen, kindjes krijgen, afstuderen en gaan werken. Mijn broer woont al bijna een half jaar samen, terwijl ze morgen pas 2 jaar samen zijn, en zijn vriendin zelfs nog 19 moet worden. Wij moeten nog vier jaar in deze situatie blijven zitten, en als ik blijf studeren zoals ik nu bezig ben, kunnen er daar nog een paar jaar bijkomen. Soms heb ik goesting om het allemaal op te geven. Ik voel mij zo ongelukkig de laatste weken... Ik denk alleen maar aan Schaap, aan hoe hard ik hem mis, al de rest kan mij niet meer schelen. Het doet zo'n pijn, ik snap ook niet waarom het zo moeilijk is. Uiteindelijk zijn we nog altijd samen, en als we bij elkaar zijn zijn we verliefder dan ooit. Misschien omdat het contrast tussen die ene dolgelukkige dag en de zes eenzame dagen zo groot is? 

Waarom toch? Waarom heb ik niet direct de juiste studiekeuze gemaakt, en kon ik volgend jaar afstuderen? Waarom konden we niet gaan samenwonen, kon mijn vriend geen fantastische job in Leuven vinden, kunnen we niet zoals andere koppels nu al trouwen en kindjes krijgen?

23-09-08

En we zijn weer vertrokken!

Deze morgen om 9 uur eerste les...

Ik ben erin geslaagd van eerst zodanig lang te blijven liggen dat ik niet meer kon ontbijten (ik heb wel nog gedoucht, met nat haar naar de les gaan vind ik nog altijd minder erg dan met vettig haar), dan samen met mijn kotgenote in de verkeerde aula gaan zitten, om daarna een kwartier te laat de deur van de juiste aula open te steken, en blijkbaar vlak naast de prof, in het zicht van iedereen, binnen te komen. Dan heb ik moeten op de grond zitten, omdat er geen zitplaatsen meer waren, tot aan de pauze, om mij dan op een stoeltje te wurmen dat kraakte bij elke beweging die je maakte (niet alleen bij mij, bij iedereen), aan een bankje dat zelfs te klein was (en te schuin) om mijn pennenzak op te zetten.

Blijkbaar is enig comfort tijdens de les enkel voorbehouden voor eerstejaars... Ik mis de PDS! Maar ik ben dan wel weer blij met de aanwezigheid van een koffieautomaat aan de aula...

De les  van deze morgen was niet veel speciaals, eigenlijk gewoon het vervolg van vorig jaar: zelfde boek, zelfde prof, zelfde werkwijze. Het spannendste moet nog komen dus...

Deze namiddag heb ik eigenlijk bijna niets gedaan. Ik ging opruimen, heb ook wel iéts opgeruimd, maar niet iets opvallends. Ik heb rekeningafschriften gesorteerd en geklasseerd, mijn lades leeggemaakt en weer gevuld, en ik ben gaan boodschappen doen, maar ik heb dus niet het gevoel dat ik iets gedaan heb. Weg dus het goeie voornemen van véél te doen... Ik ging al wat beginnen mijn cursus aan te duiden, maar ik vraag mij af of dat er nog wel van zal komen...

 

Ik ben al één (van de vier) nieuwe kotgenote tegengekomen, alweer een psychologe (dit maakt het totale aantal psychologiestudenten op dit kot op vier). Eerstejaars, heerlijk naïef, confronterend jong. Maar het ziet er wel een vriendelijke uit, een die niet veel boel zal maken. Nu de andere drie nog...

 

Verder is het serieus wennen dat mijn vriendje niet meer in Leuven zit... Als ik nu iemand de trap hoor oplopen met een rammelende sleutelbos, kan ik niet meer hopen dat het mijn vriend is. Als ik langs de Chinees passeer kan ik niet meer denken: "dat zou ik nog eens moeten gaan eten met mijn vriend". Ik heb nog een massa filmtickets liggen, die op moeten voor januari, maar ik zou al alleen moeten gaan naar de film... In de Wereldwinkel daarnet: een fles schuimwijn, ik dacht: "goed om te weten voor als ik nog eens iets te vieren heb met mijn vriend". Maar wanneer zouden we op mijn kot iets te vieren hebben? Het zal nu al genoeg regelen en afspreken worden om de belangrijke dingen samen te kúnnen vieren. Begin januari zijn we drie jaar samen, maar dat valt midden in de blok, wanneer ik normaal in Leuven zit, hoe gaan we dat dan samen kunnen vieren?

Het zal gewoon worden zijn, zeker?

18:10 Gepost door ikke in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: liefde, missen, vriend, kot, nieuw academiejaar |  Facebook |

01-08-08

 

Wat een gezellig ontbijt was het weer deze morgen!

Mijn vader vond het nodig van commentaar te geven op de relatie tussen mij en mijn vriend, zomaar uit het niets (oke, niet uit het niets, omdat ik commentaar - voor de grap - had gegeven op het feit dat hij ons moeder per sé moest kussen waar ik op zat te kijken, tegen ons moeder haar zin dan nog). Hij zei: "Jullie zitten nu al constant op elkaar te "kijven", wij hebben dat nooit gedaan voor we getrouwd waren, en tegen dat jullie getrouwd gaan zijn, ge gaat moeten zien dat het nog boeiend is". Waar slaat dat nu weer op?

Ja, we maken soms eens ruzie, en soms doe ik eens mijn beklag, maar dat is altijd over kleine dingen, die mijn vriend en ik altijd uitpraten. We zijn 2.5 jaar samen, er is geen enkel (normaal) koppel dat zo lang samen is en nooit eens ruzie maakt. En dat mijn ouders in de vier jaar voor ze getrouwd waren nooit ruzie gemaakt heeft, tja, dat is hun zaak he. Als je weet dat ze mekaar enkel in het weekend zagen (in het beste geval - mijn moeder zat op kot in Leuven, mijn vader pendelde tussen Gent en onze woonplaats), dat ze bijna nooit alleen waren zonder ouders, en dat ze zelfs met seks gewacht hebben tot na hun huwelijk, tja, wat wil je dan? Als mijn vriend en ik trouwen zullen we tenminste weten waar we aan beginnen, en geen kat in een zak kopen. Mijn vriend en ik zien mekaar, als we alletwee in Leuven zijn, bijna elke dag, we blijven regelmatig bij elkaar slapen, we koken samen, wassen samen af... Dat is direct anders he.

Waar haalt mijn vader het recht om zo over ons te spreken? Ik hoor al 20 jaar niet anders dan dat hij over mijn moeder klaagt (hij klaagt alleen over haar tegen ons, ze spreken amper tegen elkaar). En hij moet dan tegen ons kritiek geven op onze relatie? Van alle koppels in ons gezin hebben wij wel de gezondste relatie, denk ik (mijn broer doet ook niet anders dan klagen over zijn vriendin, en die wonen al samen - en klagen over het feit dat zij niet omkijkt naar hem als hij ziek is is nog nét iets erger dan klagen omdat mijn vriend eens geen sms'je wil sturen).

Hij zei ook: "Zie maar dat het nog boeiend is als jullie getrouwd zijn". Ik vroeg dan: "Is het bij jullie nog boeiend dan?". Hij: "Nee, eigenlijk niet", waar ons moeder naast zat. Is dat zo'n goeie relatie dan? Gevolg: moeder beledigd, en ons vader had geen idéé waarom :p. Behalve dan dat ze hem nooit wil vastpakken, dat ze nooit initiatief neemt, bla bla bla. Dat hij dat dan aan haar zegt, en mij gerust laat...

 

Het wordt precies dringend tijd dat ik terug naar mijn kot ga...

10:07 Gepost door ikke in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ruzie, ouders, liefde |  Facebook |