... elkaar voorlezen - zelfs al is het uit een absoluut niet romantisch boek van Karin Slaughter ;-)

... naar hem liggen kijken terwijl hij al ligt te slapen en jij studeert voor je examen de dag erna - en terwijl je over "de droomduiding" van Freud leert, zien hoe hij wakkerschiet en je vraagt of er eend in de kamer zit...

... hij die je begeleidt door de sneeuw naar je examen, en daar op je kous gaat zitten, die (over een gips, in een voetje) duidelijk niet sneeuwbestendig is (de verwarming stond niet aan)

... boeken mogen kiezen voor hem in de bib, en na zeer veel moeite er toch in slagen om je te beperken tot het vooropgestelde maximum van twee :p

... in zijn armen liggen studeren

... hij die schattig ligt te wezen in je bed, met een grote glimlach en je hele koalacollectie in zijn armen

... hij die niet vraagt hoe je examen is geweest, omdat hij weet dat je een hekel hebt aan dat soort vragen

... hij die je komt ophalen aan de bushalte

... hij die naar de bakker gaat en spontaan voorstelt om een taartje mee te brengen

... samen Facebookspelletjes spelen, waarbij hij zijn groenten en fruit in zijn tuin zodanig plant dat er een hartje te voorschijn komt

... samen naar de verkoopdag van je klein zusje gaan

... samen discussiëren tijdens de afwas over waarom zijn mopjes flauw zijn

... gewoon samen zijn...

Update: Liefde is... hij die je berichtje leest, en zegt dat het hem ontroert, terwijl je enkel maar de fantastische dingen die hij zelf doet opschrijft... En dan beseffen dat je het echt wel heel erg hard getroffen hebt met je vriend/verloofde

Mijn 13de examenperiode aan de unief, als dat maar geen voorteken is...

De blok is dus weer begonnen. Ik sta voor hele bergen leerstof te verwerken... Ze zeggen dat het makkelijker wordt naarmate je verder geraakt, maar ik zie het toch zo niet. Het wordt alleszins niet minder...

Ik ben wel blij dat ik momenteel hélemaal alleen zit op kot. Ik kan doen wat ik wil, een leuk gevoel... Vandaag heb ik de ganse dag in pyjama gelopen - ik heb wel gedoucht, wees gerust -, en om het nog wat mooier te maken: met sportschoenen onder. Een witte satijnen pyjama, gelakte nagels, en sportschoenen. Ik die nooit sport... Nu ja, mijn linkerpantoffel is kapot, en valt altijd af, veel te gevaarlijk op de toch al risicovolle trap. Met kousen aan gaat het zeker niet, die glijden te veel - zoals ik vier weken geleden heb mogen ondervinden, en nog altijd elke dag voel. En blote voeten als het vriest is ook niet ideaal. Dus: sportschoenen :p.

Jammer genoeg is het niet zo dat ik daardoor ook béter studeer... Morgen ga ik mij in de bib installeren, hopelijk helpt dat een beetje.

Naar aloude traditie dat ik meer lees in de blok dan daarbuiten, heb ik gisteren "Het portret van Dorian Gray" van Oscar Wilde uitgelezen. Best wel een intrigerend boek eigenlijk. Dorian Gray is een jonge man, die bijzonder knap is, en het object is van een speciale affectie van schilder Basil Hallward (of zoiets). Deze schildert een portret van Dorian. Deze weet, onder invloed van Basils vriend Henry, dit echter niet ten volle te appreciëren, en is jaloers op de afbeelding op het schilderij, dat nooit ouder zal worden. Hij weet echter niet dat zijn wens zal uitkomen: voor de rest van zijn leven blijft hij er even jong uitzien, terwijl de Dorian op het schilderij steeds ouder wordt en de uiterlijke tekenen vertoont van alle misdaden van de levende Dorian.

Ik had het gevoel dat dit een boek was dat ik nog een paar keer opnieuw zou moeten lezen. Er zit zoveel meer in dan het verhaal alleen: hele theorieën en filosofieën, zonder dat het té zwaar wordt. Maar het is toch iets dat je meerdere keren moet lezen om het helemaal te begrijpen, denk ik. Nu wou ik vooral weten hoe het verhaal verder ging, zonder al te diep op alle uiteenzettingen in te gaan.

Alleszins zeker een aanrader, het is niet voor niets een echte "klassieker".

Nu ben ik begonnen in "Het verhaal van de dienstmaagd" van Margaret Atwood. Ik zit uiteraard nog niet ver, maar het is - opnieuw - een intrigerend boek. Voor zover ik het begrijp heeft Atwood een hele nieuwe maatschappij gecreëerd, in de stijl van "A brave new world" en "1984". Meer ga ik er voorlopig niet over vertellen, er volgt wel een bespreking als het uit is.

Veel groetjes!

... naar hem kijken terwijl hij zo schattig ligt te slapen.

Schaap is hier dit weekend, om mij te helpen studeren. En dat lukt wel, alleen: hij is een ochtendmens, ik een avondmens... Hij ligt dus nu al te slapen, terwijl ik nog een beetje wil doordoen, omdat ik nu eindelijk in gang begin te komen... Hij heeft, op mijn verzoek, mijn koala's uit bed gesmeten (niet letterlijk, dan zou ik kwaad worden), want én Schaap én koala's zou té schattig zijn.

Verder nog een paar voordelen van tweede zit ontdekt:

*een excuus om je te onttrekken aan allerlei familiale verplichtingen

*een excuus om te gaan shoppen

*een excuus om te veel te snoepen

*door ganse dagen alleen binnen te zitten, loop je véél minder risico op Mexicaanse griep

Vandaag trouwens éindelijk mijn eerste Joni Mitchell-cd gekocht, en ik ben er blij mee! Daarnaast ook het eerste seizoen van "Six feet under": nét iets te lang om tijdens pauzes naar te kijken, maar goed voor tijdens het eten - Schaap en ik hebben al hartelijk gelachen tijdens de pilot, het soort "eigenlijk zouden we hier niet mee mogen lachen"-humor.

Ik heb twee examenrituelen: ten eerste doe ik voor elk examen hetzelfde parfum (Amor amor) op, ten tweede kan ik niet vertrekken voor ik New York, New York van Frank Sinatra helemaal gehoord heb.

Gisteren liep het precies toch een beetje mis. Eerst kreeg ik niets uit mijn parfum, vreemd genoeg, de knop blokkeerde precies. Daarna bleek dat mijn cd, die ik op voorhand al opgelegd had, voorbij New York, New York was vooraleer ik het besefte. Ik heb het dan maar nog eens opgelegd, tot aan de helft (want dan moesten we voort), en heb ondertussen met Schaap gedanst, hopelijk telt dat dubbel.

Of hoe je voor een examen panikeert om stomme dingen...

Een andere reden tot bezorgdheid is als je je prof niet herkent. Schaap, die mee was geweest naar de laatste les, zei mij, toen die prof passeerde, om te lachen: "Ik ken die mens precies". Waarop ik doodserieus vroeg: "Ah ja? Van waar ken je die?". In my defense: we hadden dat vak gekregen van vier proffen, allemaal maar voor drie lessen. En ik zat met mijn hoofd in mijn cursus, en Schaap heeft maar van één prof lesgehad op gans het jaar :p. Maar toch, het stelt je niet echt gerust... By the way, ik weet nog altijd niet hoe hij heet ook :p.

Of de paniek al dan niet terecht was, daar spreek ik mij niet over uit. Examen gedaan, ik wil er niet meer aan (moeten) denken.

Verder was dit weekend net iets leuker dan andere dagen: Schaap is langsgeweest, waardoor ik mijn nieuwe kleren kon aandoen (goedgekeurd, vooral het knalrode topje), en waardoor we gewoon konden samenzijn. Niet altijd even gemakkelijk, ik was compleet kapot na het examen van gisteren, en mijn humeur was er soms dan ook naar. Het is ook niet echt gemakkelijk om altijd alleen te zijn, elkaar zo weinig te zien, en dan terug te moeten "wennen" aan elkaars aanwezigheid. Schaap had zijn nieuwe dvd-box van Heroes 2 mee, dat was wel leuk - vooral leuk hoe we alletwee zo dol zijn op die serie, het is leuk van zoiets te kunnen delen. De reeks ligt hier nu voor volgend weekend, ik heb beloofd van niet verder te kijken... ;-)

Een halfuurtje na het vertrek van Schaap was mijn vader hier, al iets minder leuk. Ik had voorgesteld om op restaurant iets te gaan eten, dan spaar ik in zekere zin tijd, en ik had erop gehoopt dat ofwel Schaap zou meegaan, ofwel Pruts, maar Schaap was al naar huis (hoewel hij achteraf bekeken had mogen meerijden met mijn vader, maar ja, als die een uur later dan afgesproken toekomt...), en Pruts mocht niet komen omdat ze morgen examens heeft. Daarmee moest ik alleen op restaurant met mijn vader, en dat is, tja, raar. We zijn alletwee geen grote babbelaars, dus vielen er vooral veel ongemakkelijke stiltes. Hij had ook een mand mee van mijn moeder... Wat alleen maar bevestigde dat ze mij echt niet kent. Koeken die vier maand over tijd zijn, kleren die ik al járen niet meer gedragen heb... Ik weet dat ik moet dankbaar zijn, maar komaan, ze zou toch wel moeten weten dat ik op mijn 21.5ste geen lichtroze t-shirt met Nijntje op meer ga aandoen... Dus het gevoel is een beetje dubbel. Ik heb die kleren maar direct terug meegegeven met mijn vader...

Op zo'n moment, als je er nog maar eens aan herinnerd wordt dat je moeder al twee jaar niet meer op je kot is geweest, niet weet welke kleren je aandoet, niet let op wat ze je meegeeft om te eten, terwijl de moeder van je kotgenote hier al voor de tweede keer in vijf dagen staat, met massa's eten en kleren en dergelijke, de moeder die ook vaak haar kot komt kuisen... Dan weet je wel wat je mist. En alweer: mijn moeder kon niet komen omdat ze voor Pruts moest zorgen. Ik snap dat Pruts een grote zorg is, maar ik wil ook wel eens eventjes meetellen...

Waar je hersenen zo niet allemaal naartoe gaan tijdens het studeren...

Deze namiddag moest ik een stuk studeren (te interpreteren als: lezen en hopen dat er genoeg van blijft hangen om de multiple choice-vragen te kunnen oplossen) over emoties. Hierin stond een experiment beschreven, waarin mensen ofwel blij ofwel verdrietig gemaakt werden, om zo van die emoties te kunnen bestuderen op een bepaalde taak die ze ondertussen moesten doen. Dat blij of gelukkig maken gebeurde via muziek, voor de blije conditie was dat Eine Kleine Nachtmusik van Mozart, voor de verdrietige conditie "Rach 2" (2de pianoconcerto van Rachmaninov).

Ik zat mij daar af te vragen hoe dat nu weer klonk, toen ik mij herinnerde dat het liedje "All by myself" op dat concerto gebaseerd is. Toen ik aan All by myself dacht, dacht ik aan de fenomenale scène in... Bridget Jones :-). Ineens was het toch niet meer zo droevig... Hoewel ik bij het herbekijken besefte dat dat eigenlijk verdacht veel op mezelf lijkt tegenwoordig. Op het drinken (toch tijdens de examens) na... Maar enfin, het is toch net iets leukers om aan te denken dan je examen van de dag erna ;-).

P.S. Voor de Schaap-fans: ik zal eens achter Schaap zijn gat zitten... Of hoe ze dat ook zeggen in Schoon Vlaams...

Nu ik officieel heb laten weten (per sms :p) dat ik dit kot volgend jaar niet meer verder huur (waar ik al een beetje spijt van heb gezien mijn fantastisch examen van deze morgen), is het gevolg dat er hier elk moment van de dag kunnen mensen komen kijken naar mijn kamer. En aangezien mijn kotmadam, niet echt een sympathiek mens, verwacht dat onze kamers dan proper zijn, betekent dit: extra stress.

Daarnet was ik aan het afwassen, in mijn kamerjas en op mijn groene sloefkes, toen ik de kotmadam hoorde mensen rondleiden - het is woensdagavond, na 19 uur, alle mogelijke kothuurders zitten naar mijn weten in de examens... Niet dus.

Eerst kwamen ze de potentiële huurders de keuken tonen. "Amai, dat is hier proper!". Geen wonder, ze zijn vandaag komen kuisen. Het was vooral leuk toen de kotmadam, met de huurders bij, aan mij kwam vragen wat ik van haar vond op vlak van properheid :p. Ik zei (wat moest ik anders zeggen?) dat ze wel redelijk was. Waarop die kotmadam zei: "Zie je wel, ik ben nog van de kwaadste niet he. Op die keer dat ik de afwas uit de keuken wegnam na". Waarop die moeder de kotmadam begon te verdedigen, van "dat is uw goed recht". Euh...?????

Daarna fluisterde de kotmadam mij in het oor: "Is uw kamer een beetje toonbaar?". Tja, ze wás toonbaar alleszins. Ze is net gekuist geweest, en ik probeer ze proper te houden. Maar ik heb vandaag een enorm lastig examen gehad, vier uur aan een stuk, en ze kan toch ook niet verwachten dat het 24 uur op 24 uur perfect ligt he. Ik wist tijdens mijn afwas ook niet perfect hoe ik mijn kot had achtergelaten...

Toen ik terug naar mijn kot wou, kwam ik de huurders tegen. De kotmadam was aan het stoefen op hoe mooi de kamer van L. was, en hoe proper! En die moeder sebiet, tegen mij: "Maar dat is wel extreem voor een student hoor". Precies van: zit er niet mee in dat de uwe overhoop ligt.

Terug op mijn kamer, was het eerste dat mij opviel mijn screensaver met de tekst "Schaap ik zie je graag", rode letters op een gele achtergrond. Ze zullen dus wel plezier gehad hebben... En verder: de kussens waren weer uit mijn zetel gegleden, wat ze doen nadat je er vijf minuten in ligt. Mijn dekentje was niet opgeplooid, er lag een pyjamabroek op de zetel en nog wat kleren op mijn bureaustoel. En mijn bed lag wel toe, maar nogal slordig - en ik moest mij, ondanks dat ze alweer weg waren, toch wel een beetje schamen voor mijn berenkussensloop, berenlakens, Winnie de Poeh-fleeceke en koalabeer die samen op mijn bed lagen. Ik hou van die dingen, en ik kan tegen mijzelf zeggen dat het er niet toe doet welke lakens erop liggen, zolang je maar goed slaapt, en dat het geen zin heeft om nieuwe lakens te kopen enkel en alleen omdat ze volwassener zijn, en ik toch al 22 word dit jaar. Maar als er andere mensen zijn, kan ik dat precies niet... Net zoals ik mij schaamde omdat ik in mijn kamerjas rondliep, terwijl ik wel mijn normale kleren eronder had, en ik dat gewoon voor de warmte doe...

Ondertussen zijn ze hier al terug gekomen, om te vragen hoe het zit voor de tv-aansluiting. Toch maar straf, ouders die het goed vinden dat hun dochter in het eerste jaar al tv op kot heeft... Bij mij zou het alleszins niet waar geweest zijn. En ik heb sowieso mijn tv en mijn aansluiting zelf betaald, waar bij hen duidelijk geen sprake van was...

Enfin, ik ga eens een beetje studeren. Ik ben stilaan weer aan het wakker worden van mijn examen, en het volgende is zaterdag al... Zucht.

... mensen die op Facebook klagen over hoe slecht hun examens gingen, of hoe het studeren niet lukt, of hoe ze het beu zijn... Facebook is ontspanning, examens zijn werk, ik wil die twee gescheiden houden...

... mensen die (zoals in De Werf deze middag, waar ze mij in het vervolg korting mogen geven voor alle reclame) enkel en alleen maar over examens en studeren kunnen praten.

... mensen zoals Hippie die alleen maar rekening houden met uw bestaan als ze je nodig hebben om vragen te stellen, om dan te komen vragen hoe ver ik al sta, waar ik het niet over wil hebben met mensen anders dan Schaap en mensen die ervoor gestudeerd hebben om studenten te begeleiden

... proffen die mails sturen met data voor nabesprekingen voor de studenten die niet geslaagd zijn, nog voor het examen afgelegd is - zeker als ze dan "juni" ipv juli zetten

... het feit dat ik mij momenteel zodanig veel zorgen maak over of ik alles wel ga meehebben, of mijn batterijen van mijn rekenmachine het wel gaan uithouden, of ik wel uit mijn bed ga geraken, of ik de aula wel ga vinden... dat ik "vergeet" dat er toch ook nog moet gestudeerd worden

... het feit dat ik niets kan van de IQ-test op de site van De Morgen, waardoor ik mij nóg dommer voel dan ik al deed

... het feit dat ik niets kan verdragen, en daarover begin te klagen op mijn blogje

Al een paar dagen ga ik studeren op de dienst studieadvies, kwestie van alleen te zitten, toch begeleiding te hebben, minder afleiding te hebben, en Hippie niet te veel te moeten zien/horen (ik was een kwartier thuis, of ze stond hier alweer om een vraag te stellen... "Want gij zijt beter in statistiek dan ik", slijm slijm).

Deze middag besloot ik om, na 3.5 uur oefeningen te maken, naar de Werf te gaan eten. Ik had net een koffietje besteld, toen mijn vader belde. "Ik ben om een pakje voor u moeten gaan naar de post, van Radio 1". Geen flaaaaaaaaaaaauuuuuw idee wat dat was... Mijn vader heeft dat opengedaan, en wat bleek: er zat een boek in. En niet zomaar een boek, nee, de laatste Gouden Uil-winnaar, "Alleen maar nette mensen". Juist ja, het boek dat ik welgeteld twee dagen geleden uitgelezen had :-). En nog leuker: ik heb totaal geen idee waaraan ik dat aan te danken heb. Ik doe regelmatig wel mee aan allerlei wedstrijden, maar ik kan mij niet meer herinneren wat ik precies gedaan heb...Nu, Radio 1 verwent de studentjes wel tegenwoordig, ik heb dat al op nog blogs gemerkt ;-).

Mijn humeur was alleszins ferm in orde dan. Ik had mij een beetje zitten ergeren: blijkbaar is er hééél veel volk 's middags in de blok in De Werf, en: ze zitten aaaaallemaal over studeren en examens en tweede zit te praten. Als jij dan net zo lang gestudeerd hebt en even wil ontspannen tijdens je eten, is dat niet leuk. Wel lekker eten natuurlijk, en ik had mijn boek mee... De "kelner" vond zich zelf ook héél erg grappig, toen ik hem tijdens een telefoontje met Schaap duidelijk maakte dat ik een vork had gekregen bij mijn soep in plaats van een lepel, zei hij: "Dan duurt het langer". En toen de meisjes naast mij vroegen of ze mochten betalen, zei hij: "Nee, op dinsdag betaalt er niemand". Och ja, tijdens de examens is zelfs dát grappig ;-).

Verder: morgen heb ik examen statistiek, en ik weet niét wat ik ervan moet verwachten... Ik heb vandaag een aantal herhalingsoefeningen gedaan, en het ging niet, ik kon er één van de 11, en dan zat er nog een stomme rekenfout in. Hopelijk gaat het morgen wat beter... Ik ben alleszins eventjes helemaal leeg. Ik ga mij nu wat op mijn gemak zetten, misschien een klein toertje gaan lopen, en dan nog wat oefeningen maken. Hopelijk gaat het nu beter...

Jaja mensen, het is weer blok.

Ik heb er een beetje een dubbel gevoel over. Enerzijds wil het zeggen dat er weer bijna een jaar opzit, bijna weer een jaartje dichter bij het échte leven, bijna weer een jaartje dichter bij trouwen en kindjes krijgen en heel veel bij Schaap zijn. Anderzijds wil dat zeggen dat ik mij over een paar weken weer moet gaan bewijzen, examens moet gaan afleggen, waar ik weer niet genoeg voor gestudeerd heb, waarvoor ik weer tot een gat in de nacht voor moet studeren. En ondertussen zit ik nog altijd met het probleem van de vakantiejob, van het nieuwe kot, en weet ik nog niet eens waar ik mijn blok en examenperiode ga doorbrengen.

Dit weekend ben ik alleszins al in Leuven gebleven, samen met mijn liefste Schaap. Schaap heeft gekookt voor mij, we hebben samen afgewassen, samen gegeten (en ondertussen naar mijn dvd-box van Heroes gekregen: Schaap is een beetje verslaafd ondertussen ;) - wat ik wel leuk vind, dat we samen naar iets kijken en het alletwee mooi vinden... Schaap zijn hypotheses waren ook heel erg schattig :-) ). En het was zo leuk... Schaap is gisteren naar de stad geweest, om terug te komen met een gigantisch boeket bloemen, en een appeltaartje, fantastisch toch...

En ik zou het hem zelfs durven vergeven dat hij mij naar "Saw" heeft doen kijken op vrijdagavond :p. Dat gebeurt er dus als ik mijn vriendje carte blanche geef in de videotheek... Nu, een film mag best wel wat bloederig zijn en wat eng, maar ik vond het verhaal gewoon niet goed. Schaap had gezegd dat het een psychologische film was, maar veel psychologie vond ik er toch niet aan :p. Als "straf" moest hij van mij elke keer als ik 's nachts naar het toilet moest, mee opstaan om mij tot aan de deur te begeleiden, maar gelukkig voor hem was dat niet nodig :p. Enkel toen we gingen slapen, en dan ben ik mij nog dood verschoten van hem :p.

En nu is het dus blok... Ik ben al een paar dagen statistiek aan het studeren: oefeningen maken, tot daar, maar die theorie is echt behoorlijk saai. Het vlot dan ook niet echt... Ik doe wel extra hard mijn best, dat heb ik beloofd aan Schaap, als dank voor zijn vele goeie zorgen en de mooie bloemen. Maar toch, er zijn leukere dingen om te doen.

En het warme weer doet er ook niet veel goeds aan. Dat dwingt je tot het aandoen van lichte, korte kleren, waardoor ik alleen maar kan denken: ik ben écht veel aangekomen. Ik zou willen gaan fitnessen, op dieet gaan, maar ik weet niet waar te beginnen...

Nog 9.5 uur voor ik examen heb... Het begint ineens door te dringen. Toch maar best nog eens in gang schieten zeker? :s

Waarom lijken die examens altijd eindeloos ver, tot je er vlak voor staat?

Wie heeft dat toch uitgevonden dat je tegenwoordig moét een titel boven je bericht zetten? Ik wil gewoon wat zeveren, over koetjes en kalfjes, en kan daar geen eenduidige titel boven zetten.

Zeveronderwerp 1: koningin Fabiola. Zever slaat op mij, niet op de koningin natuurlijk. Wat wil ik zeggen: ik wil mijn beklag doen over, tja, waarover? De verzuurde maatschappij, de site van Het Laatste Nieuws? Het komt neer op het volgende: er stond een bericht op de site dat koningin Fabiola terug is opgenomen in het ziekenhuis. Commentaar op de site? Verschillende reacties van "Joepie, dan moeten wij minder dotatie betalen". Dat is toch niet normaal? Je mag nog tegen het koningshuis zijn, zulke reacties zijn echt mensonterend.

Ik vond dat dit niet kon, ondanks de vele reacties, en ik klikte dus op de link: "Beledigend?Ongepast? Meld dit hier". Wat verschijnt er dan? "Geef hier aan waarom je de bovenstaande reactie in strijd vindt met onze huisregels en waarom deze reactie dus niet had mogen verschijnen. Onze moderator zal opnieuw beoordelen of de reactie terecht is geplaatst." Ik dacht dus: eerst maar eens die gedragsvoorwaarden lezen. Ik klik daarop: "Deze pagina kan niet gevonden worden". En waarom verwondert dat mij niet?

Aan al die verzuurde mensen: ik hoop voor u dat er, als u zwaar ziek bent, niet ook iemand staat te juichen.

Zeveritem 2: ik stel mij vragen bij Hippie, die daarstraks een blauwe balpen kwam lenen, omdat de hare leeggeschreven was... Een studente die maar één blauwe balpen heeft? Vind ik toch maar raar...

Zeveritem 3: ikke (het ging toch over koetjes en kalfjes...), die nog maar een half hoofdstuk heeft gestudeerd vandaag, van de drie die ik er moet doen... Niet goed bezig! Dat is altijd een probleem, de dag na een examen... Ik voel nog te veel de ontlading (en slaaptekort) van gisteren, en te weinig de druk voor het volgende examen... Nochtans is het wel nodig. En slaap inhalen ook... Ik val in slaap waar ik zit, ik kan amper mijn hoofd rechthouden. En toch zit ik spelletjes te spelen, in plaats van ofwel te slapen ofwel te studeren... Niet slim he.

Zeveritem 4: Schaap, die vandaag begonnen is met het zoeken naar een leuk hotelletje... Na de examens gaan we, als alles goed uitdraait, eens een weekendje weg. Ergens romantisch, alleen, weg van cursussen en familiale verplichtingen en zo. Dat belooft leuk te worden... En hoognodig, want we hebben elkaar weer al een week niet gezien... Eventueel zien we elkaar over een paar dagen, ik ben erover aan het denken om volgende week even naar huis te gaan, maar ik weet niet of dat niet te veel tijd in beslag gaat nemen... Valies maken, trein op, zorgen dat alles op kot uitstaat, weg is dat vervallen gaat zijn tegen ik terug kom, tien keer controleren of ik alle cursussen mee heb... Maar ja, voor de liefde moet je iets over hebben :p. En ik mis mijn zusjes, onze katten, en mijn koalabeer :p. 

Zeveritem 5a: Spook heeft een tekening gemaakt op de computer, en die gemaild naar mij. Leuk... Ik heb ze afgedrukt, en eens ik tussen mijn brol mijn lakjes terugvind, ga ik die aan mijn muur ophangen :p. Het is zelfs in het Nederlands! Ze heeft "Succes" geschreven en niet "suc6" of zoiets... :p.

Zeveritem 5b: verdergaan over de zusjes: gisteren heb ik gebeld naar huis (correctie: gevraagd aan Spook of ze mij wou bellen, alleen was ze te lui om de telefoon te pakken en heeft ze tien minuten met haar gsm gebeld naar mij...). Ik maakte tegen Spook een grapje over Pruts, maar die had dat gehoord. Gevolg: toen ik aan Spook vroeg om Pruts eens door te geven, kon die niet anders doen dan klagen over mij. Blijkbaar mist ze haar grote zus helemaal niet... Ik was niet content. Allee, het was een grapje, niet slecht bedoeld, om daardoor uw telefoontijd te verdoen met gezaag... Pruts is echt wel héél lichtgeraakt soms.

Allee, ik ga nog een beetje verder studeren, prutsen, hoe je het ook mag noemen...

Voila, nog eentje gepasseerd... Al vrees ik dat dit geen succesverhaal zal zijn. Ik heb veel te veel gegokt (onder het motto "ik ben er toch niet door"), het moet al een echt mirakel zijn als ik toch de helft haal, met die giscorrectie....

Enfin, ik heb mij voorgenomen om vandaag niets meer te doen. Het is sowieso al tegen zes uur, en ik ben stikkapot - de laatste drie nachten twee keer maar vier uur geslapen... :s. Behalve: Twin Peaks kijken! (konden ze dat nu geen twee uur vroeger uitzenden? :p).

Na mijn examen ben ik naar de bib gegaan, ik ging een reservatie afhalen... En ik heb natuurlijk nog zes andere boeken mee :p. Er staan nog boeken in reservatie, dus dat wil zeggen dat ik nog vééééééééél ga moeten lezen... :s. Maar het zien er allemaal goeie boeken uit, gelukkig :p.

Daarna ben ik een wafel gaan eten met een tasje koffie, en toen sloeg de vermoeidheid toe. Ik was de Humo aan het lezen, en ik heb mij ferm moeten inhouden om niet in tranen uit te barsten... Eerst was er een artikel over prematuurtjes, dan las ik dat Aretha Franklin verkozen is tot beste zangeres aller tijden, verder de examenstress die van mij afviel, ik die besefte dat ik weer een gans weekend alleen ging zitten, ik die mijn zusjes mist en Schaap mist...

Volgende examen is dinsdagmorgen, en het zal ook nog een zware dobber worden. Maar hopelijk met betere resultaten dan vandaag...

Het eerste zit er op. We zijn officieel gelanceerd...

Ik begon deze morgen met differentiële psychologie, een vak dat mij niet bijster interesseert, maar ja, we moeten erdoor he... En er zaten wat oefeningetjes tussen, dat is eens een aangename afwisseling tussen het vele van buiten  blokken.

En ja, naar aloude gewoonte: multiple choice! Zo een gedoe altijd... Stress om de juiste vakjes te kleuren, stress om het juiste reeksnummer te kleuren, en vooral: stress omdat je niet weet op hoeveel vragen je zou gokken... Alle rekensommetjes ten spijt, je weet toch niet hoeveel het wordt. Plus: nadat je een vraag al vijf keer gelezen hebt en hebt proberen op te lossen, ziet het antwoord er steeds waarschijnlijker uit. Maar is dat dan nog een gok?

Enfin, het wordt dus spannend in februari... Er is sowieso een nieuw systeem dit jaar, met het "leerkrediet": ik ga dat niet helemaal uitleggen, maar het heeft als gevolg dat je nog wel kan gedelibereerd worden met een 9 of zo, maar dat dat wel in je nadeel kan spelen, en dat het dus aan te raden is van een examen waar je een 9 op haalt toch opnieuw te doen in tweede zit... Zucht.

Na het examen ben ik naar de winkel gegaan, een ferme wandeling, maar het deed wel deugd eigenlijk. Dan gegeten, en natuurlijk, eens ik gedaan had met eten en wou beginnen studeren, kreeg ik ineens barstende hoofdpijn... Ik heb mij eventjes op mijn bed gelegd, poging gedaan om te slapen, maar ik was precies nog te nerveus, ik kon mijn ogen niet dícht houden. Nu hoop ik dat het snel overgaat (mits pijnstiller), want het volgende examen is heel moeilijk, heel veel, en vrijdagnamiddag al...

• samen met Schaap studeren (hij voor het plezier, ik omdat het moet)
• post-its in zijn cursus plakken met "ik zie je graag", die hij dan maar een dag later vindt
• hem de Vogeltjesdans leren
• snelle spelletjes "Trivial" spelen tijdens de koffiepauzes
• uitgebreide spelletjes "Trivial" spelen voor het slapengaan, tot je omvalt van de slaap en éindelijk een vraag juist hebt op het juiste moment
• de slappe lach krijgen van Triviallen (Schaap vond een vraag over Lodewijk de Vrome heel grappig: volgens hem moesten we dat terug invoeren... Vanaf nu zijn wij Ladybird de Wijze en Schaap de Waanzinnige - ocharme ons kindjes...)
• samen op ziekenbezoek gaan bij de dierenarts (voor onze kat, niet de dokter)
• zien hoe Schaap overal met zijn hoofd tegenbotst (niet echt grappig voor hem...)
• samen wakker worden, opstaan, ontbijten, koken, opruimen, katten eten geven...
• samen heel intelligent tegen de katten babbelen
• samen boodschappen doen
• samen flauwe moppen vertellen
• de krant delen
• samen de was uithangen
• truffels eten (de chocolade)
• tijdens de pauzes samen in de zetel kruipen
• dansen als er een leuk liedje op de radio is
• straks: samen frietjes eten

Kon het maar altijd zo zijn... Zonder het blokken dan.

De eerste dagen blok zitten erop. Ik heb bijna een week niets meer geschreven, dus ik heb eigenlijk veel in te halen, maar het is al laat, en ik weet niet waar te beginnen...

Ik zou kunnen vertellen over mijn vader, wiens flauwe humor mij nu al behoorlijk op stang jaagt. Verschillende keren "Slaapwel!" zeggen tegen je hard studerende dochter, als ze naar haar bureau vertrekt, en zeggen "Ah, zijt ge hier nu al weer?", als ze pauze neemt, dat is niet echt een toonbeeld van respect en begrip, en dat zorgt ervoor dat ik mij meer opjaag in de manier waarop hij mij behandelt dan in mijn examens.

Waar ik mij ook meer in opjaag dan in mijn examens, zijn de feestdagen. Vorige week heb ik mij de helft van de tijd beziggehouden met mij op te jagen in kleren, make-up, juwelen, laatste cadeautjes en dergelijke. En nu zijn het dingen als: wat als ze naar mijn examens vragen? Wat als ze naar mijn zussen hun punten vragen? Nee, ik hou écht niet van feestdagen... Een hoop hypocriet gedoe, overdreven chic, een hoop verplichtingen waar je je veel te veel in opjaagt, zodat je de écht belangrijke dingen (examens) verwaarloost en moet verwaarlozen... Zet mij in de zetel - liefst in mijn pyjama -met Schaap, Pruts en Spook, mijn katten en een pot appelmoes, lekker gezellig naar een film kijken (Love Actually staat bijzonder hoog op mijn lijstje deze periode), en dan de rest van de dag verder kunnen studeren, zo zou ik nog het liefst de feestdagen doorbrengen... Want al die stress nu is er echt te veel aan...

Nog meer stress: morgen ga ik voor het eerst in jaren naar de tandarts... Het is maar een controlebezoek, maar toch... Mijn tandarts is behoorlijk onvriendelijk, en moet altijd erg reclameren. En aangezien het zo lang geleden is...

Verder: ik ben gisteren op ziekenbezoek geweest... Bij onze kat. Die is al een tijdje ziek, en vorige week (nadat ze al drie van onze vier andere katten besmet had) hebben we ze binnengebracht bij de dierenarts, omdat ze niet meer zelfstandig wil eten. Dat kwam blijkbaar omdat ze allerlei zweertjes in haar mond had. Daarnaast niest ze ook veel, wat haar verslapt, plus dan nog dat niet eten... Ze hebben haar eerst aan een infuus gelegd, en nu krijgt ze sondevoeding. Gisteren zijn we haar dus gaan bezoeken... En deugd dat ze ervan had! Ze heeft zo'n 20 minuten op onze schoot gelegen, spinnen, kopjes geven... En dat spinnen bleef de rest van de avond, volgens de dierenarts. Zo zie je maar: ook katten hebben behoefte aan liefde en affectie...

Ze is alleszins nog altijd heel slim: van zodra de dierenarts haar op de grond zette, spurtte ze onder een lage kast, waar we er niet aan konden. Maar lang leve de kastjes op wieletjes...

Wat moet ik nog vertellen? Tja, het rapport van Pruts en Spook... Dat van Spook viel mee, maar ze kon duidelijk wel beter, ze heeft er alleen niet voor gewerkt. Pruts was iets anders... Die heeft wél gewerkt - onder serieuze dwang van mijn ouders, die er sowieso altijd moeten naast zitten -, maar heeft drie buizen. Gezien haar dyspraxieproblematiek... Ze is daarvoor van school veranderd, naar een school waar ze haar "beter zouden begeleiden". Ze is "te goed" voor een gespecialiseerde school, dus moét ze wel naar een gewone school. Maar als je ziet dat zelfs de kléinste dingen die we aan de leerkrachten vragen, niet gedaan worden, en dat die leerkrachten zelfs staalhard liégen... ("Ik heb het in de agenda geschreven" zeggen ze dan, maar er stond helemaal niéts in!). Dan vraag ik mij af: waarom word je leerkracht? Is het omdat je een "roeping" hebt, omdat je leerlingen wil helpen, omdat je ze iets wil bijbrengen, of is het - zoals bij Pruts haar leerkrachten - omdat je veel vakantie krijgt? Ik begin fameus mijn twijfels te krijgen bij de kwaliteit van het onderwijs (ook al omdat ik cursussen van haar gezien heb, over leerstof die ik zelf krijg aan de unief, die vol fouten staan...), en ik weet dat er ook wel goéie leerkrachten staan, maar die van Spook toch duidelijk niet. Leerkrachten die zó duidelijk maken dat ze niét van goede wil zijn... Dat snap je toch niet? Ze worden gevraagd om na te kijken of Pruts haar agenda juist heeft ingevuld, want daar kan je anders niet op vertrouwen. "Ja maar, als we dat van iedereen moeten gaan doen...". Ze moéten dat niet van iedereen doen, maar Pruts is een probleemgeval, ze hééft een zekere problematiek, de school heeft belóófd om haar te helpen (waarom zouden we haar anders twee keer per dag drie kwartier op een bus steken?), en nóg is het te lastig!

Enfin, we gaan nu met Pruts bij specialisten, psychologen, en de dienst ontwikkelingsstoornissen van het UZ... Want als ze niet door de remediëringsexamens geraakt, moet ze elke dag naar de studie. En als mijn moeder haar niet meer kan helpen met haar lessen en huiswerk, zal het nog faliekanter aflopen. Maar al die ongeïnteresseerde leerkrachten van haar snappen dat toch niet...

En zo heb ik toch nog een behoorlijk boompje omgezaagd...

Sorry daarvoor, en aan iedereen: prettige feestdagen! En een goeie blok aan de studenten...

*Ik heb Sinterklaas en mijn verjaardag goed overleefd... De eindstand: een mooie gele orchidee, een warme pull, een Senseo, een oogschaduwsetje, een "speciale olie-verdamper", een kerstdekentje, een mooi kerstkaarsje, en een paar kaartjes. Gisteren het laatste cadeautje gekregen, dus ik ben officieel niet meer jarig... snif snif. En nu gaat het alleen maar bergaf :p.

*Ik heb ook goed Zwarte  Piet gespeeld - alleen was het terug wit worden minder leuk -, en daarna ben ik op restaurant geweest met mijn liefste Schaapje (lekker maar niet veel eten, vreselijke bediening :p), om daarna nog iets te gaan drinken met een vriendin. Ik ging mij goed bezatten, maar ik had maar een béétje hoofdpijn, en die begon pas toen ik al een paar uur op was... Dus dat is geen kater zeker? Ik heb écht geen katerervaring...

*De zondagavond kwam pas de échte kater: terug moeten afscheid nemen van Schaap... Met alle gevolgen van dien. De maandag ben ik naar de dokter geweest omdat het écht niet ging, ik voelde mij vreselijk. Nu moet ik dus zeker veel sporten (wat nog niet echt gelukt is tot nu toe), en terug kalmeermiddelen nemen... En dan moeten de examens nog beginnen :s.

*Van examens gesproken: ik heb mijn examenrooster: uiteraard heb ik weer het minste tijd voor de zwaarste vakken. Maar ik mag nog niet klagen eigenlijk... Het is nog te doen. Als ik nu wat op mijn tanden bijt... Maar ik heb wel nog een presentatie vrijdag, en dat steekt wel serieus tegen. Zeker omdat het meisje dat de opmaak van de slides ging doen, aan mijn tekst is beginnen prutsen, zodat er fouten in staan... Ik ben niét content. Morgen komen ze hier op mijn kot oefenen, dus moet ik wéér maar eens kuisen... Niet normaal hoe snel zo'n kot vuil wordt.

*Het grote moment is aangebroken: vorige zondag ben ik begonnen aan de laatste Harry Potter. Ik wou ze altijd zo snel mogelijk lezen, maar ik kon precies geen afscheid nemen... Nu heb ik nog 300 pagina's tijd daarvoor. Het is wel in het Engels, want onze Nederlandse versie heeft pootjes gekregen, en dat betekent dus dat ik ineens al die namen en termen in het Engels zie... Het is fameus wennen. Gelukkig zijn er lijsten op internet die die termen vertalen... In elk geval: ik zit er volledig in, en ik wil altijd maar doorlezen, niet slim vlak voor de examens... Ik heb wel al een stukje van het laatste hoofdstuk gelezen, en ik snap iets ferm niet... Ben benieuwd!

*Ik ga mijn gynaecologe vermoorden - tis te zeggen, gisterenmorgen was ik dat van plan, nu al iets minder. Ik was vorige maand, jawel, een maand voor mijn 21ste verjaardag, naar de gynaecologe geweest, omdat ik te veel buikpijn had tijdens die periode van de maand. Zij had mij een andere pil voorgeschreven, waarmee dat zou beteren. Gisterenmorgen werd ik wakker, en wat bleek? Evenveel buikpijn als anders, plús hoofd- en maagpijn! Amai, ik was slechtgezind... Nu ja, vandaag was het iets beter - pijnstillers moet ik sowieso nemen. Dus ik ga nu toch nog een maand die pil nemen, en dan zie ik wel... Alleen stom, normaal moet je voor je 21ste verjaardag een voorraadje pillen inslaan, als ze goedkoper zijn, nu ging dat niet, voor een pil die eigenlijk geen verbetering is...

*Alfa, mijn egoïstische broer die op zijn 18de is gaan samenwonen, te lui is om verder te studeren en alleen geïnteresseerd is in auto's, vindt Facebook iets voor "mensen die geen echt leven hebben". Als ik zeg dat ik meer sociale contacten heb dan hij (niet dat ík er zo veel heb, ik klaag ook altijd dat ik eenzaam ben), zegt hij: "ik heb mijn vriendin, dat is genoeg". Mannenlogica...

*Ik heb bijna al mijn kerstcadeautjes (juist voor mijn mémé en Schaap), dus ben ik inkopen aan het doen voor de blok: ik heb al een nieuwe, warme, zachte, comfortabele pyjama gekocht en een lekker ruikend product om in bad te doen. Zo zie ik het al iéts meer zitten... ;-)

*En zo zijn jullie allemaal weer mee!

De dag na mijn laatste examen, de eerste dag van mijn vakantiejob, komt de nieuwe cd van Bart Peeters uit! Hip hoi!

Dat wordt dus naar de cd-winkel tijdens mijn ene uurtje lunchpauze...

En wie weet, als de baas nog altijd zijn vrije dag op zaterdag heeft, en de dames van de winkel medelijden hebben met mijn zware examenperiode, kan de cd opliggen in de namiddag! Wishful thinking...

Toch nog iets om naar uit te kijken!

Daarnet telefoon gehad van mijn vader. Ik zit nu op kot tot 5 september, echt tot mijn laatste examen dus, en het is de gewoonte dat er dan iemand van thuis afkomt met wat verse kleren, en dat die dan mijn vuile was meedoet, zodat ik tenminste iets heb om aan te doen als ik terug thuiskom (mijn garderobe is niet zo uitgebreid dat ik voor wéken ver kleren heb).

Het was weer leuk hoor, de telefoon. Ons vader stelt een vraag, ik antwoord, hij snapt het niet, geeft de telefoon door aan ons moeder, ik moet gans mijn uitleg opnieuw doen, zij zegt iets, ons vader zegt daar iets op en wil de telefoon terug... En zo gaat dat dan een gans gesprek door :p. Ze vroegen wanneer ze mochten afkomen, ik zei: best het weekend van de 30ste, maar ik heb 's morgens wel nog examen. Voorstel van mijn vader: "Anders kom ik de 29ste af". De dag voor mijn examen! Ik heb gezegd dat ik dat absoluut niet zag zitten. Hij: "Ja maar ja, ge moet maar zorgen dat het klaar staat, en dan ben ik sebiet weer voort". Ja ja, dat zal wel. Ik moet zorgen dat het klaarstaat, ik moet zorgen dat mijn kamer deftig ligt, en mijn vader is een enorme zenuwpees, dat kan ik echt niet gebruiken de dag voor een examen. Hij moet ook altijd een koffietje hebben als hij komt, doet dan zijn beklag dat er geen koekjes zijn, en dan is de afwas weer allemaal voor mij he. Daarnaast zal hij het ook weer niet kunnen laten van zijn beklag te doen over alles en nog wat... Mijn vader op bezoek is echt het láátste wat ik nodig heb de dag voor een examen, en het is het vak waar ik het minst tijd voor heb, en dat ik het minst zie zitten... En moest het nu nog mijn moeder zijn die komt, ok, maar zij komt echt nooit, ze is niet meer op mijn kot geweest sinds de verhuis in september vorig jaar.

Ik heb dus gezegd dat het kon zijn dat mijn vriend eens afkomt dat weekend, dat ze beter mijn bagage aan hem zouden meegeven. Hij komt waarschijnlijk (als hij komt) maar een paar dagen, dus tis niet zo dat hij zo massaal veel gaat meehebben. En dan moet ik mijn vader niet zien, want het klikt al niet tussen ons... Ik hoop dat het in orde komt, want ik loop liever nog twee weken in dezelfde broek rond dan dat mijn vader hier de dag voor mijn examen komt hoor...

En nummer 1 is gepasseerd! We zijn vertrokken... En nu begint het écht: nu moet ik echt studéren :p. Voor dit examen moest ik veel lezen en oefenen om voorbeeldexamenvragen op te lossen, maar niet van buiten leren. Maar dat zal nu dus veranderen...

Bedankt allemaal voor de steun! Het deed deugd van dat allemaal te lezen :-).

Hoe het examen zelf gegaan is, weet ik eigenlijk niet goed... Ik heb véél geschreven, ben tot de laatste minuut beziggeweest, maar het blijft twijfelen he... Heb ik wel genoeg geschreven bij elke vraag? Heb ik wel de juiste experimenten aangehaald, en de vergelijking duidelijk gemaakt? Heb ik alles wel juist geïnterpreteerd?

Ik heb ergens wel het gevoel dat het beter was dan vorige keer, het zal afwachten of dat genoeg is he... Een tien is voldoende.

Na het examen heb ik nog kort staan babbelen met mijn vriendin en nog een studiegenootje. Die laatste vroeg wie ik had genoemd bij een van de vragen. Ik noemde de psycholoog, en zij: "Ja? Serieus? Die? Waarom?". En dan twijfel je nog meer... Alhoewel dat ik toch denk dat mijn antwoord juister was dan dat van haar, bescheiden als ik ben :p.

Daarna nog even gebabbeld met mijn vriendin alleen. Haar statistiekexamen was niet goed gegaan, ze heeft al een "back-upplan" opgesteld voor volgend jaar... Het ziet er naar uit dat ze gaat talen studeren aan de hogeschool, en dan waarschijnlijk in Kortrijk. Gevolg: het kan zijn dat mijn enige vriendin in psychologie weggaat... Dan schiet ik helemaal alleen over, net als in het tweede jaar van mijn vorige richting. Maar dan zaten we met vijf en niet met een paar honderd... Ik hoop dat ze erdoor is, en niet alleen voor mij, maar ook voor haar, want ik weet dat ze er hard voor gewerkt heeft, en harder dan ik, moet ik toegeven.

Iets totaal anders: ik heb vrouwelijk advies nodig :-). Ik heb vorige week wasstrips gekocht, om mijn benen te ontharen. Ik heb alles gedaan zoals het op het briefje stond. Resultaat: het doet pijn, maar mijn benen hangen vol plaksel en er is niet één haartje losgekomen. Zou ik niet hard genoeg getrokken hebben of zo? Iemand ervaring met dat soort dingen?

Ik heb dus toch maar weer mijn epileerapparaat bovengehaald :p. Duurt langer, maar ik weet tenminste hoe het werkt :p.

• Nog 65 minuten en mijn vriendje komt op msn ;-)
• Nog ongeveer 13.5 uur en mijn examen begint (zou moeten beginnen)
• Nog ongeveer 16.5 uur en mijn examen is gedaan
• Nog 17 dagen en de examens zitten erop
• Nog 34 dagen en het academiejaar begint weer

Wat ik mij nog afvraag: is het normaal van nerveuzer te zijn omdat je kotmadam hier rondloopt dan omdat je morgen examen hebt? Zodanig nerveus dat je bijna niet naar het toilet durft te gaan, en als je toch durft, zo snel mogelijk de afstand tussen je kot en het toilet aflegt, om bij het terug zijn de deur op slot te doen en de sleutel erop laat zitten, zodat ze zéker niet onverwachts kan komen binnenvallen? (ze is van het type van: kloppen, maar nog voor je ja zegt de deur al opendoen)

Update: nog ongeveer 1.5 uur en mijn examen zou moeten beginnen. Gevolg: hartkloppingen, jeukende ogen, een slap gevoel in mijn hoofd... Ik heb vannacht héél slecht geslapen, en zeker voor dit examen is dat niiieeet goed. Dit is het enige examen waar ik echt tot de laatste minuut heb moeten doorwerken... Heel hard duimen dus alstublieft!

Naast de zenuwen voor mijn kotmadam heb ik dus ook meer zenuwen voor het op tijd uit mijn bed geraken dan voor het examen zelf... Gevolg: ik heb nog twee uur wakkergelegen in mijn bed...