Het waren een paar zware dagen...

Zoals ik in mijn vorige post zei, heeft Pruts dus een vriendje. Allemaal goed en wel en schattig en zo, maar Pruts zélf is niét meer zo schattig de laatste tijd.

Zondagnamiddag waren we nog maar net thuis na een eetfestijn van mijn vader zijn koor, toen ze al direct weg wou, "naar 't stad". Met wie of waarom wou ze niet zeggen... Mijn moeder vroeg niet verder, en ik dus ook maar niet.

Toen Schaap en ik een uurtje later naar het station gingen, wie zagen we daar...? Pruts en haar vriendje. Het enige wat ze zei: "Niet aan mama zeggen hoor!". Ik wist niet goed hoe te reageren, en we moesten een trein halen, dus ik ben doorgelopen.

Nu was het wel zo dat mijn moeder ziek was, zich had geforceerd om naar dat eetfestijn te gaan, en nu helemaal alleen thuis zat - mijn vader was blijven helpen, Spook was naar een vriendin, en Schaap en ik moesten dus naar Leuven. En dan merk je dat Pruts, die al maar twee dagen in de week thuis is, en de overige vijf dagen op internaat zit, bij haar vriendje, liegt en haar moeder in de steek laat om achter de rug bij haar vriendje te zijn. Ze had niet eens gevráágd of hij mocht langskomen, zelfs niet eens moeite gedaan om hem "toegelaten" te zien. Ook is het zo dat ze de laatste tijd al vaak gelogen en zelfs gestolen heeft, en - zelfs op haar nieuwe school - nog altijd geen moeite doet voor haar huiswerk, of zelfs maar om haar haar te wassen.

Dus stond ik voor een dilemma: doe ik alsof ik niets gezien heb en toon ik zo dat ik het goedkeur dat ze zo liegt, of bel ik mijn moeder?

Ik heb voor de laatste optie gekozen, maar belandde op de voicemail. Daarna: niets meer van gehoord, tot 's avonds, wanneer ik een kwade sms van Spook krijg (die er eigenlijk niets mee te maken heeft), dat het door mij boel is thuis.

Deze morgen, aan het begin van een drukke dag waar ik ferm tegenop zag, had ik gehoopt om op zijn minst een mailtje te krijgen van mijn moeder, of toch een of ander teken van leven. Niets dus... Ik dus ongerust, omdat iedereen kwaad was op mij, en ik niet eens een klein beetje dankbaarheid of respect krijg van mijn moeder, het was heel moeilijk voor mij om mijn zus te "verraden". Ik ben normaal zo niet, ik klik nooit, maar ik had al iets té veel gezwegen... Maar toch: het kan nu wel zijn dat mijn zussen mij nooit meer iets durven toevertrouwen... En dan nog krijg ik niets te horen, word ik compleet buitengesloten.

Deze middag, tijdens het eten kreeg ik een kwade sms van Spook: "Danku om mij te verklikken, door u mag ik niet meer buiten". Wat wel haar verdiende loon is, maar toch... Dat eten was trouwens ons eerste koteten. Ik moest bijna direct na het eten weg naar de les. Maar toen ik boven in de gang stond, hoorde ik iets breken, en hoorde ik de jongens zeggen: "Tis dat met Teigetje op"... En wie heeft er als enige Winnie de Poeh-kopjes? Juist ja... Ik dus naar beneden gelopen, en inderdaad, een van mijn lievelingskopjes was gebroken... Ik probeerde het niet te hard te laten blijken dat ik verdrietig was - verdrietig, niet kwaad, zulke dingen gebeuren nu eenmaal, en ging terug door naar de les, waar ik mij wel héél down voelde na al die zaken... En zo kwam ik op het plan om na de les naar de Colruyt te gaan en te kijken of ze dezelfde kopjes nog hadden - ik had er nog eentje, maar toch. Ik deed dat dus effectief: toen ik die kopjes vond, was ik zo gelukkig dat ik midden in de Colruyt begon te wenen - en dan te zeggen dat ik door die antidepressiva zelfs bij mijn fietsperikelen vorige week niet kon wenen. Ik dus die twee kopjes gekocht, plus twee andere - minder mooie, omdat het toch niet zo slim was van enkel mijn lievelingskopjes te gebruiken :p. Het is waarschijnlijk kinderachtig, maar ik ben heel erg gehecht aan mijn kopjes en glazen. Ik heb geen posters of foto's op mijn kamer (niet of nog niet), en het zijn dan die kleine dingen, knuffels, leuk servies, boeken... die ervoor zorgen dat ik mij thuis voel.

Wat bleek toen ik terug in de keuken kwam? Daar stond een pakje op tafel, met een boodschap bij: "Cadeau is voor L.". Wat bleek: de kotgenoot in kwestie (ik wist niet eens wie, ze bleven elkaar beschuldigen) had mij een nieuw kopje gekocht, en was speciaal daarvoor naar de andere kant van Leuven gereden... Waardoor ik opnieuw begon te wenen :p. Ik vind het echt superlief, maar nu voel ik mij ook weer schuldig, dat ik nieuwe kopjes ben gaan kopen... Morgen koop ik wel wat koekjes voor in de keuken :p.

Bij deze is het hem dus ook vergeven van het lawaai van twee weken geleden ;-). En het is dus ook gebleken dat dat meisje dat toen - op een wel hééééél erg ongelegen moment :p - kwam binnenvallen, zich totaal nergens meer van bewust was, want ze heeft alleszins niet doorverteld wat ze gezien heeft :p.

Wat die thuissituatie nog betreft: Schaap is nog bij mij thuis geweest, zijn auto stond daar nog. Ik had hem gevraagd om eens te polsen naar de situatie daar... Wat bleek? Mijn vader wist van niets! Tot zo ver dus het "wij vertellen elkaar alles"... En het was dus niet dat ze nog geen tijd gehad hadden, maar mijn moeder had het bewust verzwegen... Conclusie: Pruts is kwaad op mij, Spook is kwaad op mij, mijn ouders zijn (misschien) kwaad op elkaar en op mij... Soms kan je toch nooit goed doen.

Alleszins is het nog maar eens gebleken dat Schaap echt fantastisch is... Hij heeft mij superhard gesteund, zelfs in mijn irrationeel verdriet om een kopje, hij heeft mij veel knuffels gegeven en lieve sms'jes gestuurd, en het is ook gebleken dat we eigenlijk goed overeenkomen in "opvoeding" en zo... Kleine zussen zijn wel anders dan onze eigen kinderen, maar toch, het doet deugd. En eigenlijk is het nog wel leuk soms dat we een ander ritme hebben: hij kan mij opbeuren als ik een ochtendhumeur heb (al viel het redelijk mee vandaag), ik kan hem opbeuren als hij een avondhumeur heeft...

Kortom: ik wil geen drie jaar meer wachten om mevrouw Schaap te worden en allemaal kleine lammetjes te krijgen... ;-)

Héééél lange post met weinig inhoud, sorry :p. Slaapwel!

En jawel, dames en heren, het is weer gedaan met haar laatste verovering. Ik denk dat ze het ongeveer 6 weken heeft volgehouden...

De eerste reden was: we zagen elkaar te weinig, en hij wou het ook uitmaken. Maar nu komt de echte reden uit: ze is verliefd op iemand anders, ze zijn een koppel intussen, sinds de dag dat ze het uitgemaakt heeft met haar vorig lief... Hij is 18, volgt elektriciteit en gaat naar zijn zevende jaar, woont in de buurt van Gent, rijdt met de auto, en heeft zo een typische Engelse naam...

Ze zei: "ik moet morgen eens met pa en ma praten". Ik hoop dat ik niet in de buurt ben...

Mijn vader is bijzonder conservatief, van het type "trouw-met-uw-eerste-lief-en-wacht-met-seks-tot-na-het-huwelijk". Hij kon het niet verdragen dat Alfa en ik daar niet aan voldeden (hoewel Alfa samenwoont met zijn eerste lief, en ik ga trouwen met mijn eerste échte lief, als je die ene grote miskleun niet meerekent). Als hij te horen krijgt dat Spook wéér een nieuw lief heeft, de vierde in vijf maanden (dat is al meer vriendjes dan ik in 21 jaar gehad heb), gaat hij er écht niet kunnen mee lachen. Hij noemt haar nu al een hoer achter haar rug... Al dumpt ze haar vriendjes zodanig snel dat ze gewoon geen tijd heeft om er seks mee te hebben :p.

Haar huidige verovering zal ook niet lang meegaan, dat kan ik zo voorspellen. Mijn ouders wilden al niet dat haar vorig lief hier thuis kwam, ze wilden niet nóg een jongen moeten toelaten in hun huis. De huidige gast woont een pak verder, ze zal met de trein naar ginder moeten, en dus nog vaker weg zijn van huis. Pak dan nog de verschillende achtergrond, het leeftijdsverschil...

Ik heb het nog gedaan van, toen ze het uitmaakte met een lief, te vragen of ze nog geen ander had, als sarcastische opmerking omdat ze wel héél snel wisselt. Had ik dat dit keer gedaan, dan was het écht wel de nagel op de kop geweest...

Het is toch wel verbazingwekkend dat ik erin geslaagd ben om kalm te blijven. Ik heb braaf geluisterd, ben vriendelijk geweest, heb haar raad gegeven, ondanks dat ik mij de afgelopen week enorm geërgerd heb aan haar. Lang leve antidepressiva!

By the way: als Spook nog eens voorstelt om te wedden dat ze minstens een jaar gaat samenblijven met haar lief, moet ik dat zéker aannemen :p. Het is nog geen maand geleden dat ze dat zei... :p

Ik ga nog een beetje studeren. Kwestie van een niet al te groot schuldgevoel over te houden aan vandaag... Ik heb vorige nacht maar een uur of vier kunnen slapen, dat is niet zo bevorderlijk voor de helderheid van je hersenen.

Het is hier de laatste tijd een beetje stiller... Reden 1: mijn zussen bezetten de computer constant, en als ik Pruts er af jaag, weet ze niets te doen buiten bij mij komen zitten. Meestal plakt ze dus tegen mij als ik mijn mailtjes lees, of de statussen op Facebook lees... Daar zitten geen geheimen in, maar deze blog moet ze toch niet leren kennen. Reden 2: ik slaap nog altijd slecht, loop de ganse dag vies, heb nergens zin in, en door die vermoeidheid en lusteloosheid lukt studeren ook niet, waardoor ik mij opjaag, en nog minder kan slapen (naast dan de buikpijn en de muggen die mij deze nacht wakker hielden). Gisteren was mijn voornemen om vandaag echt serieus in gang te schieten, maar na alweer een nacht met amper drie uur slaap, zie ik dat toch zo hard niet zitten... Daarnaast ben ik alleen thuis voor een week (Schaap niet meegerekend), en moet ik dus ook nog mijn hoofd breken over boodschappen doen, katten eten geven, koken, vaatwas vullen en legen, enzovoort.

Nochtans heb ik wel veel te zeggen na een week. De psychiater van Pruts heeft de diagnose ASS (autismespectrumstoornis) bevestigd, het is dus officieel dat Pruts autistisch is. Ze was daarvoor door al haar andere stoornissen al ingeschreven in het buitengewoon onderwijs voor volgend jaar, maar toch. Pruts en Spook zijn gisterenavond ook samen op kamp vertrokken, wat voor een hoop stress zorgde bij mijn vader, want Spook haar ex-lief was ook ingeschreven (van toen ze nog een koppel waren). Gelukkig bleek op het laatste moment dat hij afgebeld had - behoorlijk kinderachtig, vind ik, maar mijn vader is beginnen wenen van opluchting - zo overdramatisch, precies een vrouw :p. Hij had schrik voor scènes aan het vertrek (de moeder van dat ex-lief is nogal een erg mens), en dat Spook zou ruzie maken tijdens het kamp, en dat ze haar zouden moeten gaan halen... Allemaal ferm overdreven, maar toch.

Gisteren zijn we met gans het gezin gaan eten, voor mijn ouders hun huwelijksverjaardag en ook een beetje om onze verloving te vieren. Het eten was lekker en zo, maar ik was zodanig suf en slap dat ik eigenlijk alleen maar naar huis wou en in mijn bed wou kruipen. Wat ik dan ook gedaan heb van zodra we thuis waren...

Ik hoop dat die slapeloosheid en die sufheid snel overgaan, dat ik tenminste niet meer als een zombie moet rondlopen... Er wachten nog tien boekverslagjes of zo, en een paar meter cursussen...

Net het goede nieuws gehad van Pruts, dat het uit is met Spook haar pedofiel, al "heel lang" (lees: sinds vorige donderdag). Maar geen zorgen, ze heeft al een ander hoor. Hij is een jaar jonger dan Pruts, met andere woorden: 2 tot 2.5 jaar jonger dan Spook, wat neerkomt op ongeveer 14 jaar. Pedofiel zijn is blijkbaar besmettelijk...

Verder ben ik ziek aan het worden, tis te zeggen, ik loop al de ganse dag te hoesten, en ik moet mij ferm forceren om te spreken, laat staan zingen :p. Wat nu niet echt levensnoodzakelijk is, maar tis afgrijselijk om mezelf te horen :p.

Het examen van morgen wordt een complete ramp, alles boven de nul zal al fantastisch goed zijn. Ik ben hersenen aan het proberen te tekenen, maar ze trekken op niets (toen ik tegen Pruts zei aan de telefoon dat mijn hersenen op niets trekken, was haar voorspelbare antwoord: "Dat wist ik al lang").

Ik heb verder Pruts wijsgemaakt dat mijn examen van morgen heel erg moeilijk was, omdat mijn boek in het Engels is. En het gaat over de hersenen, en die zijn nu eenmaal anders in Engeland dan in België. In Engeland zit alles namelijk compleet omgekeerd, daardoor dat ze aan de andere kant van de weg rijden.

Zalig als ze zo'n dingen gelooft...

En nee, ik heb er geen zin in.

Weer ganse dagen tussen de ruzie.

Weer ganse dagen de pesterijen van mijn vader moeten aanhoren.

Weer ganse dagen kant-en-klaarmaaltijden moeten eten, alsof ik op kot ben, omdat mijn moeder geen tijd heeft om gezond te koken, en dat blijkbaar ook niet belangrijk vindt voor haar kinderen.

Weer ganse dagen Spook moeten zien, waarvan ik weet dat ik mij niet ga kunnen inhouden, en constant commentaar ga moeten geven op haar pedofiel vriendje.

Ganse dagen Pruts zien zie ik nog zitten, dat is zowat de enige reden waarom ik naar huis ga (Pruts en de katten). Maar ganse dagen naar mijn ouders hun gezaag over Pruts luisteren, nee danku.

Weer geen fruit in huis hebben, of het is fruit van twee weken oud, vol rotte plekken, waardoor mijn ouders geen vers fruit willen kopen, en ik gestraft word voor het ongezond gedrag van de rest van het gedrag. 

Weer tot twee uur 's nachts de was staan doen en uithangen, omdat ik nu eenmaal maar één (goeie) beha heb, en die dus 's avonds moet gewassen worden en 's morgens draagklaar moet zijn, waardoor ik mij de ganse nacht lig op te jagen omdat mijn moeder alweer geen tijd heeft voor mij.

Mij meer ganse dagen liggen opjagen om alle ándere dingen waarvoor mijn moeder geen tijd heeft, zoals met mij naar de Ikea gaan ("er is er nu een in Gent, je moet maar met de tram gaan"), mij eens naar Leuven brengen of gewoon komen bezoeken, als ik er weer drie weken aan een stuk zal zitten ("mijn ouders deden dat ook nooit" - ze is wel al twee jaar niet meer op mijn kot geweest, en dat terwijl ik (verwende) kotgenoten heb wiens ouders verschillende keren per week naar hun kot komen - halen, brengen, kot kuisen, eten leveren...). Mij dan ook weer zitten ergeren omdat mijn moeder weer maar eens boeken meeheeft van de bib die ik zelf heb staan, wat ze niet weet, omdat ze nooit tijd heeft om te kijken welke boeken ik heb, of omdat ze gewoon niet geïnteresséérd is in mij.

Mij weer zitten opjagen omdat ze zich niets van mij aantrekken, behalve om stomme dingen, zoals "Ge moet het dopje op uw stylo steken", of "zit gij nu weer op de computer?"

Mij weer zitten opjagen omdat ze denken dat, omdat ik thuis ben, ze zomaar kunnen rekenen op mijn babysitdiensten... En dat terwijl op Pruts letten (evenals volgens hen over Pruts zagen) een fulltime job is, en dat zij niet eens de moeite kunnen doen om te zeggen hoe laat ze moet gaan slapen, wat ze mag eten of drinken, hoe laat ze zullen thuis zijn... Vorige zomer, toen ik was aan het blokken voor mijn tweede zit, was het resultaat van een van die babysitacties dat Pruts achter mijn rug via Alfa een mp3-speler gekocht had via internet, van ver boven haar budget, waardoor uiteindelijk zowel Alfa als ik in de problemen kwamen.

Niet kunnen genieten van het mooie boeket bloemen dat ik van Schaap gekregen heb... Moest ik een manier vinden om het mee te nemen naar huis, dan zou ik het doen. Maar nu staat er hier zo'n mooi boeket, en moet ik het laten verwelken...

Seffens moet ik naar de psychologe, ik weet weer wat te zeggen...

Ik dacht: laat ik maar eens heel gezellig mijn zusje bellen - lees: mijn zusje een berichtje sturen dat ze moet bellen op kosten van mijn ouders.

Ik dacht: nu ze van haar overirritant en overopdringerig lief af is, kunnen we misschien terug "zusjes" worden.

Ik dacht: aangezien ze haar lief gedumpt heeft, heeft ze door wat ze wél wil in een relatie: liefde en genegenheid, en niet een lief dat bazig doet en zich bemoeit met vanalles en nog wat.

Maar nee, mijn zus die tot verstand komt, dat zou een beetje té goed zijn. Voor een pubermeisje van net 16, nee, dat gaat niet. Daar moet eerst nog een portie drama, rebellie en ongelooflijke dwaasheid aan vooraf gaan.

En zo is het ook.

Spook: "Het was boel thuis".

Ik: denk: normaal, tis áltijd boel thuis.

Zij: "Ik heb een nieuwe vriend sinds gisteren"

Ik: tja, tis een beetje rap, na twee weken een ander lief, maar we zijn dat gewoon van haar, ze is rap, ze ziet er goed uit, ze is impulsief...

Zij: "Er is één klein probleem..."

Ik: Wat zou dat nu toch zijn? Hij woont te ver?

Zij: "... Hij is 24".

Baf.

Ik weet dat mijn zus niet van de intelligentste is, of van de rapste, ik weet dat ze veel aantrek heeft bij de jongens - vooral bij de domme -, maar dit?

Zij is 16, hij is 24. Iederéén weet dat dat verkeerd moet aflopen. Iedereen weet dat ze geen toekomst hebben. Iedereen weet dat die gast heel wat andere plannen heeft dan zij.

En dat heb ik haar dan ook gezegd. Dat, en het feit dat Hippie haar lief ook een 8-tal jaar ouder is (al is zij 22 en geen 16), en dat zij een wel heel perverse relatie hebben (ik heb het blijkbaar nog niet gezegd, maar elke keer Hippie haar lief er is, verschijnen er genitaliën in ons kleurboek van Bambi dat boven op het toilet ligt, en dit keer zit er een mes in het kruis van een voetballer die - postergewijs - uithangt in onze keuken). Dat, en het feit dat ons nichtje van 16 tot een maand geleden een relatie had met een gast van 27, dat het dan uitgeraakt is, en dat die gast haar is blijven stalken, zo erg dat ze niet meer buiten durft. Dat, en het feit dat 24 zelfs ouder is dan Schaap, en dat zelfs ík een gast van 24 te oud zou vinden (is maar half waar, maar bon).

Spook haar reactie: "Ja maar, 11 jaar is geen 8 jaar". En verder: "Ik moet van u geen preek".

Dus heb ik gezegd: "Als gij niets zegt, hang ik op".

Zij: "Ok, slaapwel".

Ik snap het niet. Ik snap het écht écht écht écht niet.

Wij zijn altijd heel streng opgevoed geweest, we mochten echt niets. Hoe komt het dan dat ik zo'n "marginale" zus heb? Waar is het misgegaan? Waarom ziet ze dat niet in? Het is normaal dat ze niet naar pa en ma luistert, maar als zelfs wat ik zeg al geen effect meer heeft...

En nu voor die ene keer dat ik nachtelijk advies nodig heb, is Alfa niet on line. Twee weken geleden hebben we nog om één uur 's nachts zitten chatten, nu is hij er niet... Schaap slaapt, en mijn kotgenoten wil ik ook niet storen.

Eén voordeel: door heel dat gedoe met Hippie had ik al een kalmeerpil gepakt, en tis duidelijk dat ze werkt. Ik kan er mij niet eens héél erg in opjagen.

En ik ben het zo beu. Het is alsof er constant iemand met een hamer naast mij loopt. Gaat het even goed? Baf, nog een klopje. Gaat het weer even beter? Boem, nog een klop. Want het kan toch niet dat ze studeert he. Laten we maar nog het een en ander laten misgaan, zodat ze zich slecht voelt. Is het geen zus met ongelooflijk stomme ideeën, laat het dan een marginale vent zijn die haar vastpakt aan een winkel. Is het dat niet, laat dan maar het lief van een kotgenote op bezoek komen, die zodanig luid is dat ze heel de nacht niet slaapt, en de komende nachten ook niet, uit angst dat ze wéér hetzelfde moet horen. Stel je voor, ze zou anders kunnen studeren, dat gaat toch niet.

Ik kan het niet meer aan...

Daarnet: in de Facebookstatus van het lief van Spook: "Heeft een gebroken hart :'(".

Daarbij is bewezen dat Facebook slecht is voor de gezondheid...

Ik weet niet wat ik het ergste vind... Dat Spook het mij niet zelf gezegd heeft, en dat ik er zo achter moest komen, of dat het uit is tussen die twee... Het is een feit dat ik die gast niet graag had, en dat ik Spook nog te jong vind voor zo een "serieuze" relatie - ze waren een jaar samen, terwijl ze nog maar net zestien is -, maar toch, je wenst dat niemand toe.

Ik heb Spook gebeld, ze was er gelijk nog redelijk goed aan toe. Ze heeft het zelf uitgemaakt, omdat ze vond dat haar lief deed alsof ze 15 jaar getrouwd zijn, terwijl ze nog maar 16 is. Ze heeft behoefte aan een leuke, vrije relatie, niet aan een soort huwelijk. Dus ze geraakt er wel door...

Maar toch. Een paar maand geleden is het thuis ferm ruzie geweest, tussen Spook en haar lief, mijn ouders en zijn moeder. Spook wou aan de pil, omdat ze "er klaar voor waren", en achteraf bleek - door de overdreven nieuwsgierigheid van Spook haar schoonmoeder - dat het eigenlijk al "te laat" was. Ik had haar nog zo gewaarschuwd, maar nee, ze gingen altijd samen blijven. En nu, een paar maand later is het gedaan...

Ik blijf dan in Leuven om beter te studeren, en al wat ik kan denken is: was ik maar thuis geweest... Ik voel mij schuldig...

Zie, ik haat die titels dus. Je moet daar dan iets zitten zeggen dat heel je post samenvat, maar ik weet nog niet eens wat ik ga schrijven. En nu moet ik dus een hele paragraaf wijden aan hoe ik titels haat en waarom ik "even niets te zeggen" heb.Ik heb dus niet niets te zeggen, er is wel degelijk veel gebeurd de laatste zes dagen. Alleen weet ik niet waar te beginnen...

Ik zou het kunnen hebben over trouws. De laatste twee weekends zijn Schaap en ik naar twee trouws geweest, een keer een receptie en een keer een feest. Het contrast had niet groter kunnen zijn... Trouw 1 (die met de receptie) was een behoorlijk traditionele trouw, veel klassieke muziek, eenvoudig want geen bruidsboeket, geen "gelijke jurken" of zoiets, één ceremonieauto waar bruid én bruidegom in zaten. De receptie zelf bestond uit speciale hapjes - niet veel, wel lekker -, gevolgd door een feest voor héél intieme kring (40 mensen of zoiets), naar het schijnt zonder DJ, gewoon eten. Trouw 2, waarvoor we enkel voor het feest uitgenodigd waren, had 250 genodigden, verdeeld over 10 tafels met allemaal straatnamen, met een DJ die al vanaf het begin van het eten muziek aan het draaien was, veel bloemen, lekker eten - niet om je te overeten alweer, maar wel héél lekker -, duurde enorm lang (om middernacht nog aan het dessert beginnen: het is niet voor mij), en werd "opgefleurd" door de obligate zatte nonkels, een hoop West-Vlaamse carnavalklassiekers (waaronder eentje over charcuterie, ik zal het nooit begrijpen), en bij de "speciale" momenten moest je blijkbaar je servet boven je hoofd draaien. Schaap en ik hebben wijselijk niet meegedaan, en dachten alletwee hetzelfde: zo willen wij niet trouwen. De muziek was hier ook van beduidend lager niveau, "slappelachniveau" in de kerk, ergerniveau op het feest - tot ze met Frank Sinatra en Stevie Wonder kwamen, de enige liedjes waarop Schaap en ik gedanst hebben (respectievelijk "Strangers in the night" en "I just called to say I love you").

Na die weekends weten we (lees: ik) dus: we willen een trouw waar we zelf ook van de receptie kunnen genieten, met mensen die we allemaal kennen én graag hebben (ik ben van mening dat ik liever tien vrienden heb dan twintig tantes en nonkels die ik niet ken en die niet anders doen dan domme opmerkingen geven, maar blijkbaar ben ik de enige die daar zo over denkt), een beperkte kring, met "stijlvolle" muziek - wel dansen, maar geen carnavalliedjes -, een bruidsboeket met witte aronskelken, een mooi elegant kleed, en Schaap natuurlijk :-). 

En heb ik al een behoorlijk lang onderwerp eigenlijk... :-)

Ik zou ook kunnen schrijven over de Gouden Uil. Elk jaar opnieuw volg ik geboeid welke boeken op de longlist en shortlist zullen staan, om er dan toch elk jaar weer geen enkel van gelezen te hebben. Ook dit jaar dus... Ik heb een hoop documentatie over de boeken, de longlist gaat in mijn agenda voor de volgende keer dat ik naar de bib ga... Al weet ik dat ik nooit al die boeken ga gelezen hebben. Momenteel geniet ik nog te hard van de "niet-Gouden Uil"-boeken: momenteel "The story of Edgar Sawtelle", zalig boek.

Ik zou het ook kunnen hebben over vriendin E., die mij vandaag kwam vragen of ik bij haar op het appartement wou komen wonen volgend jaar. Ik heb dat geweigerd, aangezien ik al een aanvraag heb ingediend - hopelijk met succes - voor een kot op het Begijnhof. En los daarvan zou ik het ook niet zien zitten, eerlijk gezegd... Ik zou daar als buitenstaander komen binnenvallen bij drie mensen die al een jaar samenwonen, die elkaars deur platlopen en alles samen doen. Ik ben nogal gesteld op mijn privacy, terwijl vriendin E. heel erg aanhankelijk is. Het is goed om vriendinnen te zijn, maar samenwonen zie ik toch niet zitten. Hoewel ik soms eenzaam ben momenteel, geniet ik ook wel van het feit dat ik op mijn gemak in mijn pyjama voor tv kan zitten, en hoe snel ik ook zou wennen op dat appartement, het zou nooit hetzelfde zijn. Klein voorbeeld: toen E. mij rondleidde in hun appartement, heeft ze mij direct álle slaapkamers getoond, ook van haar kamergenoten, hoewel die er niet eens waren. Zoiets zou dus al niet pakken bij mij... Om dezelfde reden dat ik Hippie een beetje uit mijn buurt hou tegenwoordig, ik heb echt wel mijn ruimte en mijn privacy nodig.

Nog een verrassing de laatste dagen: Spook kondigde doodleuk aan dit weekend dat ze volgend jaar naar het college gaat, Economie-Moderne Talen studeren. Kleine achtergrond: Spook heeft 1.5 jaar lang op een streng, elitair internaat gezeten (ze wou zelf op internaat), waar ze alleen Latijn kon volgen. Na dat 1.5 jaar bleek dat ze dat Latijn niet aankon, en moest ze sowieso van school veranderen. Mijn ouders vonden haar wiskundecijfers ook te laag, en staken haar direct in Handel - hoewel ik herhaaldelijk zei dat in moderne ze dezelfde wiskunde krijgen in meer tijd, en Spook dat - mits goed studeren - ook wel zou aankunnen. Nu zit ze al 2.5 jaar in de technische, waar niets mis mee is, maar in de derde graad ineens komen binnenvallen in ASO is niet haalbaar, volgens mij. Zowel mijn moeder, haar klassenleraar als ik zeggen dat ze minstens 80% zou moeten kunnen halen nu, om naar ASO te mogen. Waarop Spook elke keer met haar ogen draait... Als ze - volgens mijn moeder - al slechte punten haalt op woordenschat van haar talen (belangrijkste vakken voor haar), iets dat je letterlijk van buiten kan leren, dan is het een teken dat ze écht wel te weinig leert. Ze beweert ook dat ze niet veel zal moeten inhalen, "juist maar economie". Iets dat ze héélemaal niet graag doet, dus ik zie het haar niet doen van zich daar gans de zomer mee bezig te houden.

En als je dan vraagt naar de redenen van de overstap: "Ik ben mijn school beu, en mijn klas ook". En een van haar vriendinnetjes gaat ook overstappen...

Pubers, daar valt nu écht niet mee te praten :p.

En ik begin steeds meer en meer de uitzondering te worden thuis, ik ben de enige die maar in een school haar middelbaar heeft gedaan (al is dat ook niet helemaal correct, want de school van mijn eerste jaar is daarna gefusioneerd en van naam veranderd), de enige die zes jaar ASO heeft gedaan, de enige die nog een beetje geïnteresseerd was in school - al studeerde ik ook te weinig, dat geef ik toe.

Nog Pruts en Schaap overlopen en dan ga ik slapen, het is al tien voor één :p.

Pruts had dit weekend opendeurdag van haar huidige school, die - hopelijk - over een paar maand niet meer haar school is. Haar fenomenale leerkrachten hadden er niet beter op gevonden dan Spook, het dyspraxiekind - wat leidt tot een grote onhandigheid -, te laten meehelpen aan het vak LO. Dat kind heeft daar de ganse voormiddag ongelukkig gelopen, mijn moeder begon bijna te wenen van het zicht alleen. Ik snap toch niet dat die leerkrachten dat na 8 maand nog áltijd niet willen inzien dat er een probleem is... Hoe kan je nu zo laks zijn?

Het was wel leuk dat ze vrijdag, toen ik naar huis kwam, stond te springen op het perron, en rond mij kwam vliegen van zodra ik de trein uit kwam. Een van de voordelen van zusjes met een mentale achterstand, is dat ze superveel liefde geven en zich niet schamen voor wat andere mensen denken... En ik kan niet fierder zijn op mijn zusje op zo'n moment.

Schaap tot slot heeft vandaag op zijn werk gesproken met zijn "bazen", over dat hij meer bij mij wou zijn, en niet zo gelukkig is op zijn werk momenteel. Zijn voorstel van de ideale werksituatie was vier dagen in Leuven werken, en een dag dan in het bedrijf zelf in West-Vlaanderen, maar uiteraard - sorry schat - was dat niet haalbaar. Het tegenvoorstel was dan dat hij één à twee dagen in de week naar Leuven kwam, waardoor we toch wel vier dagen in de week kunnen samen zijn... Eerst zien en dan geloven natuurlijk, want zijn "partner" is redelijk erg zwanger, en over een maand of twee is die op zwangerschapsverlof. Dan is het natuurlijk moeilijk om vanop afstand te werken, als 20% van het bedrijf op zwangerschapsverlof is, is Schaap nog onmisbaarder :p. Maar ja, er is dus hoop op beterschap...

Ik heb trouwens gezien dat het appartement dat Schaap en ik vorig jaar bijna gingen gehuurd hebben, nu weer te huur staat. En dan denk ik weer aan toen... We hebben dat appartement maar één keer gezien, maar we waren direct verkocht, en nu stel ik mij nog altijd dat appartement voor als ik denk aan wij twee die samenwonen. Ik zag ons daar al echt wonen, leven, werken...

Nog een iets, omdat ik het niet kan laten: ik heb vorige week een jas gekocht in een tweedehandswinkel, voor de eerste keer. Mooi, vrouwelijk, elegant, rood, grote zwarte knopen, lang... Eén probleem: de schouders zijn wel héél breed. En ik voel mij er raar in als ik ermee over straat loop... Ik lees overal dat schoudervullingen weer "hot" zijn deze zomer, maar nu dus nog niet, en ik ben zo geen trendsetter, ik ben een meeloper :p. Ik kan het niet over mijn hart krijgen van de jas te gaan terugbrengen, maar ik weet niet of ik hem veel ga aandoen...

Wie heeft dat toch uitgevonden dat je tegenwoordig moét een titel boven je bericht zetten? Ik wil gewoon wat zeveren, over koetjes en kalfjes, en kan daar geen eenduidige titel boven zetten.

Zeveronderwerp 1: koningin Fabiola. Zever slaat op mij, niet op de koningin natuurlijk. Wat wil ik zeggen: ik wil mijn beklag doen over, tja, waarover? De verzuurde maatschappij, de site van Het Laatste Nieuws? Het komt neer op het volgende: er stond een bericht op de site dat koningin Fabiola terug is opgenomen in het ziekenhuis. Commentaar op de site? Verschillende reacties van "Joepie, dan moeten wij minder dotatie betalen". Dat is toch niet normaal? Je mag nog tegen het koningshuis zijn, zulke reacties zijn echt mensonterend.

Ik vond dat dit niet kon, ondanks de vele reacties, en ik klikte dus op de link: "Beledigend?Ongepast? Meld dit hier". Wat verschijnt er dan? "Geef hier aan waarom je de bovenstaande reactie in strijd vindt met onze huisregels en waarom deze reactie dus niet had mogen verschijnen. Onze moderator zal opnieuw beoordelen of de reactie terecht is geplaatst." Ik dacht dus: eerst maar eens die gedragsvoorwaarden lezen. Ik klik daarop: "Deze pagina kan niet gevonden worden". En waarom verwondert dat mij niet?

Aan al die verzuurde mensen: ik hoop voor u dat er, als u zwaar ziek bent, niet ook iemand staat te juichen.

Zeveritem 2: ik stel mij vragen bij Hippie, die daarstraks een blauwe balpen kwam lenen, omdat de hare leeggeschreven was... Een studente die maar één blauwe balpen heeft? Vind ik toch maar raar...

Zeveritem 3: ikke (het ging toch over koetjes en kalfjes...), die nog maar een half hoofdstuk heeft gestudeerd vandaag, van de drie die ik er moet doen... Niet goed bezig! Dat is altijd een probleem, de dag na een examen... Ik voel nog te veel de ontlading (en slaaptekort) van gisteren, en te weinig de druk voor het volgende examen... Nochtans is het wel nodig. En slaap inhalen ook... Ik val in slaap waar ik zit, ik kan amper mijn hoofd rechthouden. En toch zit ik spelletjes te spelen, in plaats van ofwel te slapen ofwel te studeren... Niet slim he.

Zeveritem 4: Schaap, die vandaag begonnen is met het zoeken naar een leuk hotelletje... Na de examens gaan we, als alles goed uitdraait, eens een weekendje weg. Ergens romantisch, alleen, weg van cursussen en familiale verplichtingen en zo. Dat belooft leuk te worden... En hoognodig, want we hebben elkaar weer al een week niet gezien... Eventueel zien we elkaar over een paar dagen, ik ben erover aan het denken om volgende week even naar huis te gaan, maar ik weet niet of dat niet te veel tijd in beslag gaat nemen... Valies maken, trein op, zorgen dat alles op kot uitstaat, weg is dat vervallen gaat zijn tegen ik terug kom, tien keer controleren of ik alle cursussen mee heb... Maar ja, voor de liefde moet je iets over hebben :p. En ik mis mijn zusjes, onze katten, en mijn koalabeer :p. 

Zeveritem 5a: Spook heeft een tekening gemaakt op de computer, en die gemaild naar mij. Leuk... Ik heb ze afgedrukt, en eens ik tussen mijn brol mijn lakjes terugvind, ga ik die aan mijn muur ophangen :p. Het is zelfs in het Nederlands! Ze heeft "Succes" geschreven en niet "suc6" of zoiets... :p.

Zeveritem 5b: verdergaan over de zusjes: gisteren heb ik gebeld naar huis (correctie: gevraagd aan Spook of ze mij wou bellen, alleen was ze te lui om de telefoon te pakken en heeft ze tien minuten met haar gsm gebeld naar mij...). Ik maakte tegen Spook een grapje over Pruts, maar die had dat gehoord. Gevolg: toen ik aan Spook vroeg om Pruts eens door te geven, kon die niet anders doen dan klagen over mij. Blijkbaar mist ze haar grote zus helemaal niet... Ik was niet content. Allee, het was een grapje, niet slecht bedoeld, om daardoor uw telefoontijd te verdoen met gezaag... Pruts is echt wel héél lichtgeraakt soms.

Allee, ik ga nog een beetje verder studeren, prutsen, hoe je het ook mag noemen...

Ik zou uren kunnen schrijven over de voorafgaande stress, huilbuien, klaagzangen, en de ergernissen, handjes platknijpen om niet te beginnen schelden, zorgen om afzakkende kleedjes en glijdende schoenen van het moment zelf, maar daar zal ik jullie besparen. Net als de enorm domme en enorm beledigende opmerkingen van mijn grootvader, die mij het komende jaar (en liefst nog veel langer) weer niet op bezoek moet verwachten.

Wat ik wel kwijt wil over de meest gehate periode van het jaar:

*dat ik er altijd van verschiet hoeveel geduld Schaap met mij heeft, zelfs al snapt hij soms totaal niets van wat ik bedoel - ja, ik ben een moeilijke, en ja, Schaap is echt fantastisch. 

*dat Pruts kwaad werd op onze kat, die altijd op haar cadeau ging liggen en daar in slaap viel - je zou voor minder, ze kreeg een dikke sprei (dat kind slaapt tegenwoordig onder een halve meter lakens, met een pyjamabroek, een lang slaapkleed en twee pyjamavesten aan... Is dat nog normaal? Kan dat geen kwaad?)

*dat we op oudejaarsavond een aantal oude fotoboeken hebben bovengehaald, en dat ik moeilijk kon geloven wat ik zag... Waren mijn broer en zusjes vroeger écht zo schattig? Zijn wij echt ooit nog zo goed overeengekomen? (Had mijn vader vroeger écht zo veel haar? :p). En dan: wat is er zo misgelopen? (vooral het overeenkomen dan, minder het schattig zijn :-) ). Ik zie foto's waarop mijn neef en nicht er op staan als brave, schattige engeltjes, terwijl die nicht intussen 16 is en een relatie heeft met iemand van 27, en die neef al een paar jaar drugs dealt.

*dat het met de dag spannender wordt op kindjesgebied: Schaap en ik praten er al een tijdje over, en we zeggen altijd dat we gaan wachten tot ik afgestudeerd ben, maar ergens denken we ook van: zou het dit jaar al zijn? Nu, ik blijf braaf mijn pil nemen, dus de kans is klein, maar ergens...

*dat iedereen dit jaar wel content was met de cadeautjes die Schaap en ik gekocht hebben, en dat ik ook wel content ben met hetgeen ik gekregen heb... Van Schaap heb ik een boekje gekregen met liefdescitaten, en een Vivabox met parfums: tien parfumstaaltjes, waarvan ik een mag kiezen om met een bon een parfum te gaan halen... Tot nu toe heb ik er twee van geprobeerd (eentje van de tien had ik sowieso al), en ik vind ze alletwee goed... Help! Van Alfa en zijn vriendin (misschien moet ik hen maar Alfa Romeo en Alfa Julia noemen :p) heb ik een boekenbon gekregen, van de boekwinkel waar ik mijn vakantiejob heb gedaan... Ben ik uiteraard vandaag zo snel mogelijk gaan inwisselen :-).

*dat ik toch niet content zou zijn met gelijk wélk cadeau: Spook heeft Pruts een setje "valse nagels" cadeau gedaan: Pruts was er content mee, maar ik vind het een afschuwelijk idee :p.

*dat, volgens onze dierenarts, onze ziekste kat blij zou zijn dat ze op oudejaarsavond weer thuis kon zijn, zodat ze kon "vieren" - ik vraag mij af hoe dat eruit ziet bij katten :)

*dat ik mijn ouders zo ver heb kunnen krijgen dat we dit jaar niét naar de McDonalds geweest zijn op Nieuwjaar!

Voila zie...

De eerste dagen blok zitten erop. Ik heb bijna een week niets meer geschreven, dus ik heb eigenlijk veel in te halen, maar het is al laat, en ik weet niet waar te beginnen...

Ik zou kunnen vertellen over mijn vader, wiens flauwe humor mij nu al behoorlijk op stang jaagt. Verschillende keren "Slaapwel!" zeggen tegen je hard studerende dochter, als ze naar haar bureau vertrekt, en zeggen "Ah, zijt ge hier nu al weer?", als ze pauze neemt, dat is niet echt een toonbeeld van respect en begrip, en dat zorgt ervoor dat ik mij meer opjaag in de manier waarop hij mij behandelt dan in mijn examens.

Waar ik mij ook meer in opjaag dan in mijn examens, zijn de feestdagen. Vorige week heb ik mij de helft van de tijd beziggehouden met mij op te jagen in kleren, make-up, juwelen, laatste cadeautjes en dergelijke. En nu zijn het dingen als: wat als ze naar mijn examens vragen? Wat als ze naar mijn zussen hun punten vragen? Nee, ik hou écht niet van feestdagen... Een hoop hypocriet gedoe, overdreven chic, een hoop verplichtingen waar je je veel te veel in opjaagt, zodat je de écht belangrijke dingen (examens) verwaarloost en moet verwaarlozen... Zet mij in de zetel - liefst in mijn pyjama -met Schaap, Pruts en Spook, mijn katten en een pot appelmoes, lekker gezellig naar een film kijken (Love Actually staat bijzonder hoog op mijn lijstje deze periode), en dan de rest van de dag verder kunnen studeren, zo zou ik nog het liefst de feestdagen doorbrengen... Want al die stress nu is er echt te veel aan...

Nog meer stress: morgen ga ik voor het eerst in jaren naar de tandarts... Het is maar een controlebezoek, maar toch... Mijn tandarts is behoorlijk onvriendelijk, en moet altijd erg reclameren. En aangezien het zo lang geleden is...

Verder: ik ben gisteren op ziekenbezoek geweest... Bij onze kat. Die is al een tijdje ziek, en vorige week (nadat ze al drie van onze vier andere katten besmet had) hebben we ze binnengebracht bij de dierenarts, omdat ze niet meer zelfstandig wil eten. Dat kwam blijkbaar omdat ze allerlei zweertjes in haar mond had. Daarnaast niest ze ook veel, wat haar verslapt, plus dan nog dat niet eten... Ze hebben haar eerst aan een infuus gelegd, en nu krijgt ze sondevoeding. Gisteren zijn we haar dus gaan bezoeken... En deugd dat ze ervan had! Ze heeft zo'n 20 minuten op onze schoot gelegen, spinnen, kopjes geven... En dat spinnen bleef de rest van de avond, volgens de dierenarts. Zo zie je maar: ook katten hebben behoefte aan liefde en affectie...

Ze is alleszins nog altijd heel slim: van zodra de dierenarts haar op de grond zette, spurtte ze onder een lage kast, waar we er niet aan konden. Maar lang leve de kastjes op wieletjes...

Wat moet ik nog vertellen? Tja, het rapport van Pruts en Spook... Dat van Spook viel mee, maar ze kon duidelijk wel beter, ze heeft er alleen niet voor gewerkt. Pruts was iets anders... Die heeft wél gewerkt - onder serieuze dwang van mijn ouders, die er sowieso altijd moeten naast zitten -, maar heeft drie buizen. Gezien haar dyspraxieproblematiek... Ze is daarvoor van school veranderd, naar een school waar ze haar "beter zouden begeleiden". Ze is "te goed" voor een gespecialiseerde school, dus moét ze wel naar een gewone school. Maar als je ziet dat zelfs de kléinste dingen die we aan de leerkrachten vragen, niet gedaan worden, en dat die leerkrachten zelfs staalhard liégen... ("Ik heb het in de agenda geschreven" zeggen ze dan, maar er stond helemaal niéts in!). Dan vraag ik mij af: waarom word je leerkracht? Is het omdat je een "roeping" hebt, omdat je leerlingen wil helpen, omdat je ze iets wil bijbrengen, of is het - zoals bij Pruts haar leerkrachten - omdat je veel vakantie krijgt? Ik begin fameus mijn twijfels te krijgen bij de kwaliteit van het onderwijs (ook al omdat ik cursussen van haar gezien heb, over leerstof die ik zelf krijg aan de unief, die vol fouten staan...), en ik weet dat er ook wel goéie leerkrachten staan, maar die van Spook toch duidelijk niet. Leerkrachten die zó duidelijk maken dat ze niét van goede wil zijn... Dat snap je toch niet? Ze worden gevraagd om na te kijken of Pruts haar agenda juist heeft ingevuld, want daar kan je anders niet op vertrouwen. "Ja maar, als we dat van iedereen moeten gaan doen...". Ze moéten dat niet van iedereen doen, maar Pruts is een probleemgeval, ze hééft een zekere problematiek, de school heeft belóófd om haar te helpen (waarom zouden we haar anders twee keer per dag drie kwartier op een bus steken?), en nóg is het te lastig!

Enfin, we gaan nu met Pruts bij specialisten, psychologen, en de dienst ontwikkelingsstoornissen van het UZ... Want als ze niet door de remediëringsexamens geraakt, moet ze elke dag naar de studie. En als mijn moeder haar niet meer kan helpen met haar lessen en huiswerk, zal het nog faliekanter aflopen. Maar al die ongeïnteresseerde leerkrachten van haar snappen dat toch niet...

En zo heb ik toch nog een behoorlijk boompje omgezaagd...

Sorry daarvoor, en aan iedereen: prettige feestdagen! En een goeie blok aan de studenten...

• Alfa is momenteel aan het stoefen dat hij een nieuwe tv gekocht heeft: een flatscreen, grote tv, die hij aan zijn computer kan koppelen. Met andere woorden: hij zit nu aan zijn derde tv in een half jaar :p. Hij had in september een reusachtige tv gekregen van zijn schoonouders, maar die was blijkbaar nóg niet goed genoeg... De nieuwe is nóg groter, dus waarschijnlijk pakt die zowat de helft van zijn living in... En dat komt van de man die zegt dat "mensen met Facebook geen écht leven hebben".
• Spook heeft weer eens ruzie met haar vriendje: zij draagt al een paar maanden een "stretch", een soort spiraalvormige oorring, die steeds dikker wordt: zo rek je het gaat je van je oor uit... Afgrijselijk ding, maar bon. Het is uiteindelijk "maar" een oorring, gelukkig niet zo'n ding waardoor je echt door je oor kan kijken. Maar hoe dan ook: Spook haar vriendje heeft problemen met dat ding, hij zegt dat hij er "nachtmerries" van krijgt. En ja, Spook haar vriendje is een beetje raar :p. Eerst waren ze tot een compromis gekomen dat Spook haar stretch niet aandoet als ze bij haar vriendje is, en anders wel, maar dat was niet goed genoeg  voor meneer, nee: ze mag hem nóóit meer aandoen. En nu is het dus miserie: Spook is vies dat haar vriendje zo'n eisen stelt, en dat zijn eisen zo onredelijk zijn. Het is ook een feit dat 15 jaar jong is om al dingen te moeten opgeven voor je lief... Langs de andere kant: is dat ding echt de moeite waard om je lief voor weg te jagen? Ik vind het ook een afgrijselijk ding... Maar "nachtmerries", dat is écht wel overdreven :p.
• Pruts had vandaag eindelijk haar laatste examen. Ze had maar een halve voormiddag nodig, en mocht om 10 na 10 al door. Ze was uiteindelijk om elf uur thuis, en na een hoop hyperactief gedoe merkte ik, de babysit van dienst, dat ze precies niet goed wist wat te doen. Dus stelde ik voor: leg een film op! Dat kind heeft net twee weken examens gehad, ze mag dus wel eens wat plezierigs doen en zichzelf eens goed verwennen. Een halfuur later kwam pa thuis, en die begon direct te reclameren dat ze "niets" zat te doen, dat ze beter had de tafel gedekt, enzovoort. "En ge moet niet denken dat het nu vier dagen vakantie is hoor!". En daarna: "en weet ge al iets van uw andere vakken?". Wat een leuk exameneinde voor dat kind...

En zo is er weer een weekend voorbij... Het laatste weekend voor de blok :s.

Nog vier keer slapen en het is zover: de Sint komt!

Ik ben bijna 21 (bijna 21 jaar geleden dat mijn ouders een klein Ladybirdje in hun schoentje kregen...), en toch hou ik nog altijd ontzettend veel van dit feest. Het is bij voorsprong het favoriete feest van het jaar...

Vroeger was het zo dat we een officiële brief schreven naar de Sint, met wat we graag wilden. Daarbij moesten verschillende speelgoedcatalogi eraan geloven: die werden helemaal verknipt, en de prentjes werden op de brief geplakt.

De avond zelf dan werden er zorgvuldig vier schoentjes onder de schoorsteen gezet (al snapte ik het nooit: er stond een stoofke voor, hoe kon Zwarte Piet daar dan door?). Iedereen had zijn eigen strategie: het mooiste schoentje, het grootste schoentje... En natuurlijk hoorde daar vanalles bij: wortels en suikerklontjes voor het paard, een thermos met koffie voor de Sint en een pintje voor Zwarte Piet.

's Morgens was het traditie dat we verzamelden aan de deur van de living, van klein naar groot, eerst allemaal naar binnen gingen, en dan mocht ik het licht aandoen. En dan was het feest natuurlijk! De wortels en suikerklontjes waren vervangen door mandarijntjes, de koffie was op en het pintje ook. En de tafel lag vol speelgoed... Eén keer had Sinterklaas ons geplaagd, door de cadeautjes op de keukentafel te leggen... Daardoor leek het alsof hij niet geweest was.

Natuurlijk stelden we ons soms vragen. Volgens mijn moeder kwam Zwarte Piet door de schoorsteen, en liet hij dan Sinterklaas langs de voordeur binnen. Maar waarom kroop Sinterklaas dan op het dak? En sowieso, hoe geraakten die op dat dak? Daarnaast bracht de Sint ook cadeautjes voor onze neef en nicht, de metekindjes van onze moeder. Die cadeautjes werden in de kelder geleverd. Maar waarom deed hij dat? En waarom kwam er bij onze nonkels en tantes niets voor ons?

Eén jaar wou ik de Sint testen: mijn ouders hadden gezegd dat Sinterklaas ons altijd en overal zag. Dus dacht ik: ik ga in mijn bed luidop zeggen wat ik wil krijgen van de Sint, die gaat dat dan horen en dan gaat hij dat brengen. Ik was benieuwd... Maar dan vertelde de juf ons dat Sinterklaas niet echt bestond, waarna ik al wenend naar huis ging. Ik zat in het derde leerjaar...

Ik ben de oudste thuis, dus het voordeel is dat er nog altijd Sinterklaascadeautjes uitgedeeld worden en schoentjes gezet (het eerste ook nog voor mijn broer die niet meer thuis woont, zelfs). Al vind ik het jammer dat veel van de magie toch verloren is... Alfa en Spook krijgen kleren, Pruts legt bij voor haar cadeau, en ik ben het zelf moeten gaan kopen... Het is iets anders dan beneden komen en een tafel vol verrassingen te zien (al had ik op de duur wel door waar de cadeaus verstopt lagen, en kon ik het niet laten van te gaan kijken...). Volgens mijn moeder is het ook het eerste jaar dat er geen speelgoed gegeven wordt (al vind ik dat die gsm van Pruts toch meer speelgoed is dan wat anders).

En wat brengt de Sint mij? Ik ben gaan inkopen doen in de Body Shop: ik heb een feestmake-uppalet gekocht (geen flauw idee hoe ik het moet gebruiken, maar dat zoek ik nog wel uit), een setje om van die speciale oliën te verwarmen, en ik heb er nog een paar cadeautjes "bijgekregen". Het is dus helemáál geen verrassing, maar het zijn dingen die ik echt leuk vind, en anders misschien niet zou kunnen kopen. Dus in vergelijking met mijn broer en zussen krijg ik echt "leuke" dingen.

En verder ga ik, zoals de vorige twee jaren, weer Zwarte Piet spelen bij de leden van de Gezinsbond... Zo draag ik toch zelf ook een beetje bij aan de "Sinterklaasmagie" :-).

Wat ik nog niet gedaan heb dit jaar, maar dringend moet gaan doen: naar Dag Sinterklaas kijken! Want dat is de enige échte Sinterklaas... ;-)

Deze morgen is er in onze stad een meisje aangereden, ze stak de straat over om de bus te nemen.

Blijkbaar was zij een vriendin van mijn zus Spook. Ze had dat meisje leren kennen via een gemeenschappelijke vriend, die twee maand geleden al zelfmoord heeft geprobeerd te plegen...

Hoeveel miserie kan een pubermeisje van 15 jaar verdragen?

Ik wil naar huis, ik wil bij haar zijn...

Zoals uit mijn postje van gisteren wel bleek, was het nogal een rotdag... Correctie: rotzondagavond en rotmaandag. Zondagavond had ik in een zoveelste huilbui via msn gezegd tegen mijn vriend dat ik hem niets meer te zeggen had, alleszins niets dat ik nog niet gezegd had, tenzij verwijten waar ik achteraf spijt van zou krijgen. En dat was effectief zo. Ik weet dat ik alles niet zo mag opkroppen, maar het is beter dan mensen schuldgevoelens bezorgen om stomme dingen.

Alleen: de dag erna hoorde ik de ganse dag niets van mijn vriend. Normaal zet ik 's morgens mijn computer open tijdens mijn ontbijt, en heb ik dan altijd een mailtje van mijn vriend. Meestal niet meer dan "Goed geslapen?" of "Ik zie je graag", maar het is altijd plezant. Gisteren: niets. Tegen 's middags nog niets, gans de namiddag en vooravond ook niets. Niet echt bevorderlijk als je je zo rot voelt... Ik dacht dat mijn vriend kwaad was op mij, maar 's avonds bleek op msn dat hij mij gewoon tijd wou geven om na te denken. Maar toch: my mind went to dark places.

Resultaat wel van gisteren is: ik heb bijna niets gestudeerd de ganse dag, en ik heb weer twee boeken gekocht. Twee boeken waarvan ik enerzijds dacht: "Ze kosten niet veel, het kan geen kwaad", en anderzijds: "Foert, het kan mij niets schelen als ik zonder geld zit". Ik weet dus in het vervolg: als ik nog eens in een depressieve bui naar de Acco moet, niééét naar de fictie-afdeling gaan. Want nu ben ik kwaad op mezelf: ik had beter mijn geld gespaard om er op termijn een nieuw paar schoenen mee te kopen, die ik elke dag kan aandoen, in plaats van twee boeken die ik misschién over twee jaar eens ga lezen, om ze daarna in mijn kast te zetten. Of in een nieuw parfum (niet dat ik dat nodig heb), of een nieuwe ring, daar zou ik ook langer deugd van hebben. Maar ja, nu is het te laat...

Wat die ring betreft: ik heb een paar weken geleden in een bepaalde winkel een mooie ring gezien, met een roosje op. Niet veel geld (ietsje meer dan een van die boeken van gisteren :p), maar wel mooi en eenvoudig. En nu zit ik mij dus af te vragen of ik mij die ring niet zou gaan kopen... Natuurlijk is de kans groot dat die ring weg is, of er niet is in mijn maat. En eigenlijk heb ik gisteren al twee boeken gekocht, en verdien ik dus niet nóg een beloning, zeker aangezien ik zeer slecht studeer de laatste dagen. Maar toch...

Nieuws van het thuisfront: Spook moet twee weken op krukken lopen, knieproblemen. Ik zou echt niet graag thuis zijn nu... Ik kan het mij zo voorstellen: Spook die in de zetel ligt, vraagt aan onze egoïstische Pruts om iets te gaan halen voor haar, Pruts die dat niet wil, pa en ma die Pruts terechtwijzen, Pruts die begint te roepen en met deuren slaan... Ocharme!

Tot slot: allemaal bedankt voor jullie lieve reacties gisteren. Er is niemand die mij begrijpt als ik het zo eens moeilijk heb, en vandaag gaat het al stukken beter, maar gisteren zat ik echt diep. Dan doet het deugd als je zulke bemoedigende woorden krijgt. En ik zal proberen voor meer "quality time" te zorgen met mijn vriend, en misschien wat vaker te bellen (al geef ik nu al de helft van mijn zakgeld uit aan telefoons, terwijl ik hoogstens één keer in de week bel...). Misschien moet ik Schaap een belkaart cadeau doen voor zijn Nieuwjaar... ;-)

... is, in de jij-vorm, wat ik in een van mijn rare dromen van vorig weekend heb gezegd tegen de imaginaire stalker van een vriendin van mij, maar daarover wou ik het niet hebben (het werkte wel in mijn droom, trouwens - als je niet stopt met haar te stalken zal je rechtstreeks naar de hel gaan! - je ziet waar al die jaren als misdienaar goed voor zijn geweest...).

Waar ik het wel over wou hebben: opnieuw: Hippie.

De laatste tijd doe ik al geen moeite meer om haar te roepen als ik naar de les ga: ofwel gaat ze niet (in het beste geval), of anders moet ik zodanig lang wachten dat we hopeloos te laat zijn.

Gisterenmorgen ben ik dus alleen naar de les gegaan (ik heb het maar een uur uitgehouden, het was een andere prof en de les ging vreselijk traag vooruit en was ook vrij saai). Gisterenavond belde ze aan, om 23 uur (!): mevrouw was gaan lopen (op zo'n uur? Dat zal wel), en ze kon geen tas meedoen, dus had ze maar (bewust) haar sleutel op kot laten liggen. Ok, ze kon zien dat mijn licht nog aan was, maar toch? Mag ik nu ook al niet meer op mijn gemak in de zetel liggen in mijn pyjama? Zij vindt het blijkbaar normaal dat iedereen zomaar springt voor haar... Een sleutel vergeten, dat kan ik nog verstaan, maar bewust niet meedoen?

Deze morgen was ik dan ook niet in de stemming om Hippie te roepen: ik moest sowieso met de fiets naar de les, om daarna boodschappen te gaan doen (wat er niet van gekomen is omdat ik mij heel slecht voelde, maar de les was te belangrijk). Natuurlijk: geen Hippie te zien in de les (en dat ze niet durft afkomen voor mijn notities hoor!). Toen ik naar huis fietste, zag ik haar vreemd genoeg wel lopen: ze leek op weg te zijn naar de aula waar ik vandaan kwam. Toen viel het mij in dat de tweede les van vandaag was weggevallen, en dat al een week op Toledo (elektronisch leerplatform) stond, maar zij daar nooit op kijkt... Zij was dus, voor de eerste keer deze week dat ze naar de les ging, op weg naar een les die niet eens doorging... Ik heb even getwijfeld, maar ben dan toch maar braafjes doorgereden :p. Eigenlijk voel ik mij wel wat schuldig, want het was best wel koud vandaag, maar langs de andere kant: ze is bijna een jaar ouder dan ik, zit al in haar derde jaar aan de unief, als ze nu nog niet weet hoe ze uit haar bed moet geraken en hoe ze moet weten waar de lessen zijn en of ze doorgaan, dan gaat ze het nooit weten. En ik had er om eerlijk te zijn ook wel een beetje plezier in toen ik haar hoorde terugkomen, een halfuur later... :-). Ik ben toch een slecht karakter...

Voor de rest heb ik nog niet veel verteld over de gebeurtenissen van de laatste week, maar veel valt er niet over te vertellen. Ik ben naar de gynaecoloog geweest en heb daar een trauma opgelopen door op de weegschaal te moeten gaan staan, ik ben gaan aerobiccen met een vriendin en ben 25 minuten te laat binnengekomen omdat het lokaal verkeerd op internet stond, ik heb mijn griepspuit gehad en ben daar enorm nerveus voor geweest (van alles wat pijn doet denk je: het komt door de spuit! het komt door de spuit!), en ik ben voor de eerste keer in mijn leven naar een échte voetbalmatch geweest (mijn vriend en zijn vader supporteren voor Roeselare: laatste in de stand, verloren met 0-3... Maar het was toch eens een ervaring :-) ).

Vandaag moet ik, naast studeren (dat niet echt super vlot) ook wat mijn kot opruimen: mijn zusjes komen logeren van morgen tot vrijdag, en ze moeten toch tenminste hun luchtmatras kunnen leggen. Het beloven dus twee puberige dagen te worden... Hopelijk maken ze niet te veel ruzie, en luisteren ze braaf naar hun grote zus.

Ik zit ook nog een beetje met een dilemma: wel of niet naar de Boekenbeurs dit jaar? Het probleem is dat ik niet zo veel tijd heb, dat mijn boeken van vorig jaar nog allemaal ongelezen in de kast staan, en dat ik het mij ook financieel niet kan veroorloven om veel te kopen. Langs de andere kant is de sfeer op zich al leuk natuurlijk... En het is leuk om nieuwe titels te ontdekken die ik eventueel later kan kopen. Maar ik ken mezelf: de verleiding zou te groot zijn, als er dan goeie auteurs zitten te signeren...

Iemand wat goede raad?

De weekends vliegen tegenwoordig zodanig snel voorbij, dat ik niet aan bloggen toekom (zal er wel mee te maken hebben dat ik liever in de armen van mijn liefste Schaap lig). En het hele weekend hier ineens vertellen, zou wat lang duren, en behoorlijk saai zijn ook... Daarom: de hoogtepunten, dingen die ik heb bijgeleerd, dingen om te onthouden.

Wat ik geleerd heb:

• ik moet geen schrik hebben dat Schaap achter mijn rug vreemdgaat, ik zou het sowieso te weten komen... Hij heeft zaterdagnacht gebabbeld in zijn slaap, terwijl hij rechtzat, en achteraf bleek dan dat hij gebabbeld had over de dingen waar hij nu mee bezig is op zijn werk, en waar hij niets over mag zeggen... Handig!
• ik moet wél schrik hebben dat Schaap ooit een vals gebit gaat nodig hebben: hij knarsetandde verschrikkelijk hard zaterdag, het kraakte en piepte... Ik heb hem moeten wakker maken, ik vond het veel te eng :-).
• bij nader inzien is een schoonvader toch een beter gedacht op een quiz dan een 15-jarige zus, die elke pauze naar haar vriendje gaat bellen, bijna geen enkel antwoord weet, en uiteindelijk enkel maar zit te tekenen
• schiftingsvragen kunnen soms wel een héél groot verschil maken, vooral voor de ploeg met mijn ouders en twee nonkels, die dankzij de schiftingsvraag naar de nationale finale in Brussel mogen
• puberzussen luisteren echt nóóit naar goeie raad, zelfs niet als het van veel verschillende kanten komt

Op naar volgend weekend!