Op de website van Veto, een Leuvens studentenweekblad (eigenlijk hét Leuvens studentenweekblad): een vergelijking van de verschillende Leuvense boekwinkels. 

Als frequente bezoeker van boekwinkels kan ik wel zeggen: hun conclusies zijn ongeveer dezelfde als de mijne - al vind ik dat "De Dry Coppen" ook wel het vermelden waard is (boekwinkel waar je door boeken snuisteren kan combineren met koffietjes en taart - perfect!), en ben ik nog maar één keer in het Paard van Troje geweest, toen ik in een periode zat dat ik dacht dat er niets meer overbleef om te kopen :p.

Zo weet ik intussen dat ik niét in de Plato mag binnengaan als ik krap bij kas zit, want ik kom altijd wel met iets buiten - en meestal hou ik mij aan het motto "ientje is gientje" :p. Ook voor een babbeltje zijn ze daar het vlotst. En hun aanbod cd's en dvd's is ook bijzonder uitgebreid, hier heb je volgens mij het meest kans om iets wat ouder of minder commercieel tegen te komen. En ik heb zo de indruk dat ze ook het grootste aanbod aan klassieke muziek van heel Leuven hebben, al ben ik daar niet echt een kenner van. 

De Acco daarentegen is veel beperkter qua aanbod, en ze richten zich qua literatuur vooral op de boeken die verplicht te lezen zijn door de studenten taal- en letterkunde - al kan je er op die manier ook soms wel mooie koopjes doen, vorige week nog "De Avonden" van Gerard Reve gekocht voor 13.50 euro. De ellenlange files in het begin van het academiejaar moet je er dan wel bijnemen...

Het Boekcargo is eerder een beetje een rommelkot, inderdaad. Er zit nauwelijks logica in... Ze verkopen boeken die niet goed verkocht geraken (wel aan lagere prijzen, maar toch meestal nog duur voor hetgeen het is), of boeken die beschadigd zijn. Ik ben nog nooit in de verleiding gekomen om daar iets te kopen, dat wil al veel zeggen :p.

En de Fnac, tja, daar moet je geluk mee hebben... Het is zo bombastisch en ongezellig dat ik daar meestal enkel ga om titels te noteren, die ik dan later in de bib ga halen :p. Ze hebben wel veel anderstalige boeken, maar die vind je in de Plato ook wel. Wat de non-fictie betreft hebben ze dan wel weer meer dan in de Plato, maar minder dan in Acco. De Fnac valt dus ergens in de middenmoot...

Voor wie niét van Leuven is is dat waarschijnlijk een extreem saai bericht :-). Sorry daarvoor! Inspiratie voor boeiendere berichten is altijd welkom ;-).

Ik moest al lang (lees: héél lang) nog eens iets schrijven over de boeken die ik gelezen heb de laatste tijd... Met ziek geweest te zijn begin juli heb ik best wel veel gelezen, alleen kan ik mij niet meer goed herinneren welke allemaal :-).

De toppers dan maar! Of de meest memorabele, of dat nu positief of negatief is...

*Revolutionary Road - Richard Yates

Eens een boek verfilmd wordt, moet het toch zijn dat het goed genoeg is om verfilmd te worden, er moet alleszins iéts aan zijn dat de mensen kan aanspreken.

Dit was zeker zo in dit boek, het boek dat het meest is blijven "plakken" de afgelopen maanden. De hoofdrolspelers zijn Frank en April Wheeler, een jong koppel met twee kinderen in de jaren '50. April heeft voor actrice gestudeerd, maar nadat ze onverwachts zwanger werd, is ze huisvrouw geworden. Frank daarentegen heeft een kantoorjob, die hij aangenomen heeft als tijdelijke job, omdat zijn vader daar ook gewerkt heeft, en hij dat "grappig" vond. Die tijdelijke job duurt nu echter al lang, en April is niet tevreden met hun huiselijke leventje. Daarom vatten ze het plan op om naar Parijs te verhuizen, waar Frank thuisblijft en April een job zoekt. 

Dit boek doet je je vooral afvragen: waarom leef ik eigenlijk? Wat wil ik écht in het leven? In hoeverre laat ik mijn leven bepalen door wat de mensen denken, door mijn omgeving? Wat waren mijn dromen toen ik jong was, en hoeveel heb ik daarvan verwezenlijkt?*

Frank en April voelen zich anders dan alle anderen, en willen uit die fake wereld ontsnappen. De enige die hen begrijpt is John, de zoon van vrienden van hen, die in een psychiatrische instelling zit.

Zééééker een aanrader, ik heb er echt van genoten en wil het zeker nog eens opnieuw lezen. Hoewel, "genoten" is niet het juiste woord, het boek is redelijk donker en pessimistisch. Maar het is alleszins zéker de moeite. En ja, het boek is beter dan de film :p (met Kate Winslet, Leonardo Di Caprio en Kathy Bates nochtans een topcast, maar je kan niet alle niveaus van het boek in de film steken - nochtans heel goed geprobeerd en zeker geen slechte film).

*Het Bernini-mysterie - Dan Brown

De opvolger of voorloper van de Da Vinci Code, met opnieuw Robert Langdon in de hoofdrol. Ik ga er niet al te veel woorden aan vuil maken: goed boek, zeer meeslepend, alweer veel interessante informatie over symboliek, geloof en (in dit geval) Rome, een echte pageturner. Het speelt zich af op het Vaticaan, waardoor het (net als DVC) soms wel wat bij het haar getrokken is, en de realiteitswaarde is niet altijd even goed. Maar wel ideale vakantielectuur, mijn vader heeft onlangs de film gezien en is daarna dolenthousiast in het boek begonnen, op een week was het uit (en hij leest normaal nooit romans).

*Zaterdag - Ian McEwan

Ja, dat boek dat hier twee maand als "nu aan het lezen" gestaan heeft... Maar in werkelijkheid was het in juni al uit :p. Korte inhoud: het beschrijft één dag (drie keer raden: een zaterdag! :p) in het leven van een neurochirurg, wiens naam ik al vergeten ben :p. Wat er allemaal gebeurt op die dag zal ik nu niet verklappen, maar elke gebeurtenis heeft een grote impact. Goed boek ook, niet voor als je houdt van veel actie, want één dag in een gans boek gaat soms een beetje traag. Ook zijn bepaalde passages niet aan te raden tijdens je eten (kan ik van meespreken), want de beschrijvingen van de operaties van de chirurg zijn niet altijd even smakelijk. Maar dus wel een goed boek, onvoorspelbaar.

*Het spel van de engel - Carlos Ruiz Zafon

De opvolger van "De schaduw van de wind", dé boekenhype van een paar jaar terug. Hoewel, niet opvolger in strikte zin, volgens mij speelt het zich voor het vorige boek af. Ik heb het gereserveerd nog voor het uit was, om het zo snel mogelijk te kunnen lezen.

Eerste positief punt: het is enorm dik, de echte lezers zullen watertanden bij het zicht alleen al. Het ziét er ook mooi uit, ook een belangrijk punt.

Tweede positief punt: een boek dat gáát over boeken, spreekt ook veel echte lezers aan. Het Kerkhof der Vergeten Boeken, een plek die bijzonder tot de verbeelding spreekt, speelt ook hier een belangrijke rol.

Hoofdrolspeler van dienst is David Martin, een jonge maar nog onbekende schrijver. Hij krijgt van een onbekende, mysterieuze uitgever een heel speciale opdracht, maar merkt hoe langer hoe meer dat die persoon niet te vertrouwen is, en dat er hogere krachten meespelen.

Het is al een paar jaar geleden dat ik "De schaduw van de wind" gelezen heb, ik weet dat ik het toen mooi vond, maar ook niet súpermooi. Het is een hype, geen klassieker. Dus ik begon met enig voorbehoud aan het boek.

Toen ik ongeveer aan de helft zat, had ik het gevoel: dit is het toch niet helemaal. Ik had er eigenlijk meer van verwacht, het sprak mij niet genoeg aan. Het is een beetje te veel een klassieke mengeling: mysterie, raadsels, conflicten, en uiteraard: de onbereikbare liefde. Naar het einde toe bleek echter dat ik 's avonds niet kon stoppen met lezen, omdat ik zodanig geïntrigeerd was. Het personage van Andreas Corelli, de uitgever, is een personage dat je heel erg aangrijpt: wie is die man? Waarom doet hij wat hij doet? Dit personage draagt, naar mijn mening, het hele boek, de rest is misschien een tikkeltje te voorspelbaar en, op een aantal religieuze beschouwingen na, te licht. Om dan nog maar van het onwaarschijnlijke einde te zwijgen...

Ik zou zeggen: lees het, en laat mij weten wat je ervan vond.

Ik ben er ongeveer, denk ik! Tenzij ik nog wat boeken vergeten ben...

Kwestie van eindelijk eens iets productiefs te doen vandaag (behalve dan mijn highscore op "Geo Challenge" op Facebook verbeteren...): een paar boekverslagjes. Ik heb zowat de gewoonte - al dan niet bewust - van extra te veel te lezen in de examens, kwestie van toch even iets te doen waardoor ik niet moet denken aan hoe ver ik achter sta, hoe onhaalbaar de examens zijn en hoe hartbrekend hard ik Schaap mis, en om toch eventjes die ontelbare huilbuien achterwege te kunnen laten...

De laatste tweetal weken heb ik vier boeken uitgelezen, ongeveer evenveel als de vier maand ervoor dus :p. Eén ervan is De Heining, daar heb ik al iets over geschreven. Verder:

1) Dertien - David Mitchell

Ligt thuis, dus het zal à l'improviste moeten... Het boek gaat over de de

rtienjarige Jason Taylor, die een spraakgebrek heeft, waardoor hij vaak het mikpunt van pesters is. Hij is ook de jongste thuis, met een zus van (ongeveer) 18, die hem, als ze kwaad is, "Het ding" noemt. Daarnaast werkt zijn vader heel veel, om te voldoen aan de materialistische eisen van zijn moeder, tot die besluit terug te gaan werken. Jason heeft het dus niet gemakkelijk. Het boek bevat eigenlijk geen doorlopende verhaallijn, maar verschillende verhalen door elkaar, waarin we zien hoe Jason worstelt tussen aan de ene kant zichzelf te zijn, en aan de andere kant bij de volwassenen of bij de "coole jongens" horen.

Ik heb ervan genoten, het is een charmant, grappig boek, dat vlot leest. Heb ondertussen "Wolkenatlas" mee van de bibliotheek, benieuwd wat dat geeft...

2) Gloed - Sándor Márai

Marai is toch wel een van mijn favoriete schrijvers eigenlijk. Hij heeft een aparte stijl (eigenlijk gewoon Oost-Europese stijl), zijn boeken spelen zich af in een tijd die mij wel aanspreekt, waarin mensen nog van adel zijn en in grote huizen wonen, waarin alles veel menselijker en romantischer was - niet dat zijn boeken romantisch zijn, maar de hele omgeving straalt precies zoiets uit.

Gloed wordt, voor zover ik mij herinner, beschouwd als zijn beste boek. Het gaat over Konrád en Henrik, twee mannen die als kind de beste vrienden waren, maar na een voorval hebben ze elkaar 41 jaar niet gesproken. Tot Konrád bij Henrik op bezoek komt...

Het verhaal zelf is vooral het verhaal van Henrik, die herinneringen ophaalt, uit hun kindertijd, hoe ze vrienden werden, en uiteraard wat er gebeurde op die bewuste dag toen hun vriendschap verbroken werd. Voor de lezer overheerst dus die vraag: wat is er gebeurd? Maar bovenal is dit boek een lange definitie van vriendschap, liefde en de zin van het leven, waardoor het verhaal zelf misschien een beetje ondergeschikt wordt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Márai een deel van het verhaal open liet, en overliet aan de verbeelding van de lezer.

Hoewel het een héél ander boek is dan Dertien, heb ik ook hier van genoten. Ik hou normaal niet van "diepzinnigere" boeken, maar dit blijft overal genietbaar en begrijpelijk. Ik hou ook wel van die Hongaarse schrijfstijl, zoals de boeken van ene "Kosztolanyi" (of zoiets... Ik heb al Anna en Leeuwerik gelezen, ook aangenaam), het is verfrissend, een andere manier van vertellen. Zeker een aanrader dus! Net als "Kentering van een huwelijk" overigens...

3) Alleen maar nette mensen - Robert Vuisje

De Gouden Uil-winnaar van dit jaar moest ik toch ook gelezen hebben, vond ik. Gereserveerd met het oog op de komende (weliswaar korte) vakantie, maar zoals gewoonlijk is de bibliotheek van Leuven soms iets te rap :p.

Alleen maar nette mensen gaat over de 21-jarige David, een jood die er door zijn zwarte haar uitziet als een Marokkaan. Hij is al jaren samen met zijn vriendinnetje Naomi, maar zij kan hem niet meer opwinden, omdat hij zich meer aangetrokken voelt tot negerinnen, met een goed gevuld achterste en een grote boezem. Zijn streefdoel is dan ook: de "intelligente negerin" vinden. Geen Bounty, geen Switch-hitter, maar een Sherida-ketting, een negerin die volledig buiten de Hollandse samenleving functioneert, en dan nog een intelligente ook. David raakt geobsedeerd door dit ideaal, tot wanhoop van zijn ouders, die hem liever willen zien gaan studeren. 

Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik van het boek vind. Het is genietbaar, dat zeker. Het is ook wel een goed boek. Maar het is weer zo'n Gouden Uil-boek... Ik weet het niet. Misschien zijn het gewoon eerder mannenboeken, die geselecteerd worden voor de Gouden Uil. Maar het boek past niet echt bij mij. In de Heining wordt heel los gedaan over overspel, niemand neemt iemand iets kwalijks. Hier belooft David aan zijn zwarte vriendinnetje Rowanda, die zwarte mannen beu is omdat ze altijd veel te veel "bijvrouwen" hebben, dat hij haar nooit zal bedriegen, terwijl hij achter haar rug nog steeds half samen is met Naomi, en hij op aandringen van Rowanda's neef nog andere vrouwen neemt ook, zonder ook maar enig schuldgevoel. Ook het hele concept van op zoek te gaan naar de intelligente negerin, is, tja, op het randje eigenlijk. Ik snap dat er mensen zich beledigd voelen, of het kunnen beschouwen als racistisch, ook al is het sarcastisch bedoeld. De schrijver zelf is eveneens Joods, al zou hij ook voor een Marokkaan (uitdrukkelijk niét behorend tot de "nette mensen") kunnen doorgaan, en als ik mij de beelden van de prijsuitreiking goed herinner heeft hij ook een vrij voluptueuze, zwarte vriendin.

Los van dit alles geeft het wel een duidelijk, treffend beeld van de multiculturele maatschappij (hoewel deze voor mij toch een ver-van-mijn-bedshow is, toch in de mate dat het hier beschreven is). Vuisje vertelt over hoe mensen die naast David op het vliegtuig zitten, tegen elkaar zeggen dat ze hem toch maar extra goed in het oog moeten houden, wie weet is hij wel van plan het vliegtuig op te blazen. Hij geeft ook een goed beeld van verschillende jongerenculturen die tegen elkaar op moeten botsen.

Kortom, een goed boek, al is het niet helemaal mijn stijl.

Er zitten weer nog een paar recensies te wachten: ik heb onlangs "Dertien" van David Mitchell en "De heining" van Gouden Uil-genomineerde Jan Van Loy gelezen.

Op "Dertien" is het nog even wachten, tot ik er eens mijn hoofd kan op zetten.

Voor "De heining" heeft Coudie al gezorgd, waarvoor dank :-).Weer wat tijd gespaard voor mij ;-). Het is alleszins wel een aanrader!

Ken je het gevoel...

Je bent in een boek bezig, een heel mooi boek, en je bent benieuwd wat er nog allemaal gaat gebeuren, en hoe het zal aflopen. Je hebt geen tijd om lange stukken te lezen, maar leest elke avond voor het slapengaan wel een beetje, en je geniet ervan, zelfs al is het soms zodanig eng dat je je licht niet durft uitdoen. Je beschouwt lezen als een hobby, iets waar geen druk achter mag zitten, je wil enkel maar genieten van het verhaal en je er helemaal in laten onderdompelen.

Tegelijkertijd is er een stemmetje in je achterhoofd dat zegt: "Je hebt het al twee keer verlengd, je hebt nog twee weken tijd vooraleer het uit moet zijn, en dan moet je het, samen met die drie andere - ongelezen - bibliotheekboeken binnenbrengen, en je zit nog maar net over de helft, terwijl je er wel al twee maand in aan het lezen bent". Tegelijkertijd heb je vier nieuwe, zelfgekochte boeken, die naast je bed liggen, en je liggen uitlachen, "Heb je dat boek nu nog niet uit? Je hebt net een halve maand zakgeld aan ons uitgegeven, en je gaat ons toch nooit lezen - en als je je boeken gaat terugbrengen naar de bib, zal je het toch niet kunnen laten om nieuwe mee te brengen". Tegelijkertijd heb je twee boeken van de shortlist van de Gouden Uil gereserveerd, die normaal pas eind juni binnen zijn, maar je weet dat die boeken vaak veel vroeger klaarliggen, waardoor je nooit de tijd gaat hebben om in tussentijd een gans boek te lezen.

En zo komt het dat lezen, mijn voornaamste échte hobby momenteel (stomme soapjes kijken en Sims spelen niet meegerekend), soms écht als een zware opdracht kan gaan lijken...

Er is iets wat ik al een tijdje wil vertellen, maar het is er nog niet van gekomen.

Het zit zo: Vorige week kwam mijn moeder thuis van haar werk met een boek voor mij. Jawel, een boek... Wat bleek: zij had ooit tegen een collega, wiens vriend schrijver is, gezegd dat ik ergens was gaan babysitten waar geen enkel boek in huis was (al had ik dat meer gezegd als voorbeeld van het "soort" mensen dat daar woonde, niet dat ik daar echt door geshockeerd was of zo :p). Die collega had daaruit afgeleid dat ik zelf graag lees, en heeft mij dus via mijn moeder een boek van haar vriend cadeau gedaan.

De vriend zelf ken ik niet, en ik had ook nog nooit van hem als schrijver gehoord. Ik ben dus met veel verwachtingen aan het boek begonnen...

Maar nu is het probleem: ik kan dat niet meer "objectief" lezen. Ik ken de schrijver dan wel niet, maar wel zijn vriendin, en ik heb nog les gehad van de broer van zijn vriendin. En ik kan die niet loskoppelen van het boek...

Op de een of andere manier  ga ik ervanuit dat mensen die een boek schrijven, er iets van henzelf in leggen. En de psychologe in mij voelt dan de behoefte om dat te analyseren, of zoiets...

Bijvoorbeeld: de hoofdpersoon in het boek verlaat zijn vrouw, laat het haar weten via de telefoon. Dan vraag ik mij af, als je nu de vriendin van die schrijver bent, en je leest dat, word je dan niet ongerust? Het hoofdpersonage heeft ook al een hoop buitenechtelijke affaires achter de rug, gaat daar allemaal heel licht over, en er staan heel uitgebreide erotische dromen beschreven... Ik zou dat als vriendin van die schrijver wel verontrustend vinden.

Waarschijnlijk staat dat compleet los van elkaar. Maar ergens denk ik toch: vanwaar haalt hij dat? Dat moet toch op de een of andere manier in je hoofd zitten voor je het kan neerschrijven?

Blij dat mijn vriend geen schrijver is...

Hoe dan ook, ik vrees dat ik nu verwacht word om, als ik die collega (een germaniste trouwens) tegenkom, uitgebreid mijn mening te geven over het boek. En wat moet ik dan zeggen? Dat ik eigenlijk vooral boeken lees waar een mooi verhaal in zit, en dat hier de stijl belangrijker is? Dat het eigenlijk mijn genre niet is, dat ik meestal boeken over vrouwen lees in plaats van over mannen in de midlifecrisis? Ik wéét dat het een goed boek is, maar het is niet het soort boek waar ik zelf van kan genieten.

Over een paar weken is het kaas- en wijnavond van mijn moeder haar school, tegen dan moet ik een mening klaar hebben...

Goed nieuws: ik heb eindelijk nog eens een vollédig boek uitgekregen! Ik heb het wel het maximaal aantal keren moeten verlengen in de bib, en dan nog een extra week gekregen door het Allerheiligenweekend, en het moet zaterdag al binnen, maar bon: het is uit, op tijd! En het was behoorlijk lang geleden dat ik nog eens een volledig boek gelezen heb :).

Het verhaal: Sallie "Granny" Parker is de moeder en grootmoeder van een grote familie, die samen in een fort wonen. Op een dag wordt het fort echter overvallen, waardoor haar familie uitgemoord en ontvoerd wordt. Granny begint hierop een lange, zware zoektocht naar haar ontvoerde familie.

Het boek is, naar verwachting, erg goed. Veel kan ik er niet over zeggen: het is alleszins een aanrader. Het verhaal krijgt onverwachtse wendingen, de plot zit goed ineen, de karakters zijn goed uitgediept. Meer vertellen zou eigenlijk dingen verraden zijn... Alleszins: zeker lezen, het is de moeite!

En nu blijft de vraag: welk boek nu?

Misschien moet ik er maar een kleine stemming aan verbinden: welk boek moet ik als volgende lezen en bespreken?

De kandidaten:

*Onze oom - Arnon Grunberg

*De stad der blinden - Saramago

*De samenkomst - Anne Enright

*De verdwijning van Thomas Lumas - Scarlett Thomas

*De erfenis van het verlies - Kiran Desai

*Godverdomse dagen op een godverdomse bol - Dimitri Verhulst

Voila! Ik laat het aan jullie ;-)

En nog meer boekennieuws: via de blog van Lilith kwam ik op een pagina van De Standaard terecht, met een lijstje met zogenaamde "Blufboeken". Dit is een lijst met 100 boeken, aangeraden door de recensenten van De Standaard.

Ik kwam uit op 11 gelezen boeken, en nog vier die ik staan heb maar waar ik nog niet aan toe geraakt ben. Niet slecht toch voor iemand van 20...

Mijn Gouden 11:

• Atonement - Ian McEwan
• De correcties - Jonathan Franzen (is lang geleden, zou ik nog eens moeten herlezen eigenlijk, want het heeft zo geen fantastische indruk op mij nagelaten dan)
• De verborgen geschiedenis - Donna Tartt (heerlijk dik en heerlijk mooi)
• Het gouden kompas - Philip Pullman
• Het parfum - Patrick Süskind
• Lelieblank Scharlakenrood - Michel Faber
• Lord of the flies - William Golding (heb ik in het middelbaar moeten lezen en ik vond het vreselijk saai :p)
• Nineteen Eighty-Four - George Orwell
• Witte tanden - Zadie (en niet Zodie) Smith ("Over schoonheid" is toch beter, vind ik)
• Wilde zwanen - Jung Chang (prachtig!)
• Spoetnikliefde - Haruki Murakami

En ik heb direct een lijstje bij voor als ik niet weet wat te lezen! Het enige probleem was dat ik niet vond hoe ik gemakkelijk die lijst kon afdrukken, en ik dus een keer of tien op Printscreen gedrukt heb, en altijd maar plakken... De ideale tijdverspilling in de examens :p.

Veel groetjes!

Hajime en zijn jeugdliefde Shimamoto groeien beiden als enig kind op. Na schooltijd luisteren ze samen naar muziek, houden elkaars hand vast en praten over de toekomst. Als Hajime met zijn familie naar een andere stad verhuist, verliezen ze elkaar uit het oog.

Jaren later komen ze elkaar echte weer tegen. Hajime is de succesvolle eigenaar van een nachtclub, echtgenoot en vader. Shimamoto's leven wordt omhuld door vele geheimen die ze niet wil prijsgeven. Maar na hun ontmoeting zet Hajime alles op alles om zijn jeugdliefde weer te veroveren.

Na "Spoetnikliefde" en "Kafka op het strand" is dit het derde boek dat ik lees van Murakami. Wat mij eerst opviel, was dat dit boek precies vlotter te lezen valt, het is op het eerste zicht een klassiek liefdesverhaal/levensverhaal. Twee zielsverwanten op jonge leeftijd verliezen elkaar uit het oog, zien elkaar jaren niet meer, en eens ze (minstens een van de twee) gesetteld zijn, ontmoeten ze elkaar en beseffen ze dat ze bij elkaar horen.

Toch zit er een hoop mysterie in het boek. Shimamoto vertelt niets over zichzelf. Ze zegt dat ze nog nooit heeft moeten werken, maar heeft wel allerlei dure sieraden. Ze verdwijnt soms voor enkele maanden zonder uitleg, om dan geheel onverwachts terug op te duiken.

Het boek doet je nadenken over het leven, over voorbestemdheid, toeval, patronen en vooral liefde. Hajime is een personage dat (zoals hijzelf en vele anderen in zijn omgeving zeggen) sterk beïnvloed is door zijn enig kind zijn, en daardoor eerder egoïstisch ingesteld is. Zo voelt hij zich amper schuldig als hij zijn vriendin Izumi bedriegt, maar komen de schuldgevoelens jaren later pas, als hij beseft hoe hard hij haar gekwetst heeft. Ook spreekt hij met gemak over enkele slippertjes tijdens zijn huwelijk. Ik vind het toch moeilijk om zulke personages te begrijpen, maar dat kan liggen aan het feit dat ik een vrouw ben :p.

Ik vond het in elk geval een zeer goed boek, ik heb er echt van genoten.

Zoals beloofd een paar recensies...

Dit boek gaat over een Hongaars, ietwat ouder koppel, dat één dochter heeft (met de koosnaam "Leeuwerik". Leeuwerik is 35 maar nog steeds niet getrouwd, omdat ze niet echt de mooiste is om aan te zien. Ze woont dus nog steeds thuis, en zorgt voor haar ouders. Ze doen alles samen, Leeuwerik durft niet uit te gaan zonder haar vader.

Dan krijgt Leeuwerik een uitnodiging om een week op vakantie te gaan bij familie. Haar ouders blijven een week alleen thuis. In die periode merken ze hoeveel ze eigenlijk missen door Leeuwerik, en gaat er heel even een nieuwe wereld voor hen open, waarin ze op restaurant gaan, naar theater gaan, en waarin de vader zijn oude vrienden opzoekt. Beetje bij beetje beseffen ze hun ware gevoelens voor Leeuwerik.

Ik heb heel hard genoten van dit boek. Het is tegelijkertijd grappig (de beschrijvingen van de typische gewoontes van het koppel zijn heel treffend - ze hadden op voorhand afgesproken dat Leeuwerik een telegram zou sturen als aangekomen was, met de tekst ook al opgesteld, maar toch lezen ze het nog altijd met het grootste enthousiasme) en enorm schrijnend. De passage waarin vader Ákos dronken thuiskomt en zijn beklag doet over zijn dochter, was nogal hard. Maar ik wil niet te veel verklappen natuurlijk :-).

Dit is zeker een aanrader. Twee jaar geleden heb ik van dezelfde schrijver ook "Anna" gelezen, en dat vond ik (voor zover ik mij kan herinneren) ook zeer goed. De schrijver is al gestorven in 1936, maar de vertalingen van zijn boeken beginnen nu pas door te breken. Als ik heb mij goed herinner wordt hij gerekend tot een van de grootste Hongaarse schrijvers, naast (of zelfs boven) Sandor Marai.

De 18-jarige Alice Sebold (inderdaad, de schrijfster zelf) wordt tijdens haar eerste jaar aan de universiteit verkracht. Enkele maanden later ziet ze toevallig haar verkrachter op straat, en lukt het haar om, na veel moeilijkheden, een proces aan te spannen tegen hem en hem achter de tralies te krijgen. Ze denkt dat ze er weer bovenop zal geraken en een normaal leven zal kunnen leiden, tot er opnieuw iets gebeurt...

De schrijfster vertelt hier, tot in de details, hoe ze de verkrachting en de jaren erna beleefd heeft, hoe de mensen reageerden, hoezeer het haar veranderd heeft. Het boek is heel eerlijk, maar wel wreed, niet enkel het relaas van de verkrachting zelf, maar ook van de reacties van de mensen (haar vader die durft suggereren dat ze het zelf wou, de psychiater die reageert dat ze nu wel niet veel zin meer zal hebben in seks, terwijl ze voor de verkrachting nog maagd was). Ik vind het een mooi, aangrijpend, maar gruwelijk boek. Ik kan mij nu nog beter voorstellen hoe moeilijk het moet zijn om verder te leven na een verkrachting, om alle details te moeten bespreken op een proces, hoe groot het onbegrip van de mensen is.

Sebold schreef in "De wijde hemel" ook al over een meisje dat verkracht werd en daarna vermoord, en dat vanop de hemel neerkeek op haar familie en vrienden. Blijkbaar moeten de boeken toch ook een therapeutisch effect hebben... "De wijde hemel" is wel ontroerender, minder hard, emotioneler, daar heb ik net iets meer van genoten.

De boeken zijn allebei alleszins de moeite om eens te lezen!

Op de Humosite stond er vandaag een interessante link naar een site waar je de boeken die je zogezegd "moet gelezen hebben", gratis kan downloaden en afprinten. Een indrukwekkende lijst met de grootste klassiekers... En ik moet zeggen, ik heb er toch al een paar van gelezen :-). Sense and sensibility, Tess of the d'Urbervilles, Jane Eyre... En twee van de drie in het Engels, ik doe mijn best :-). Momenteel ben ik bezig aan "Women in love" van D.H. Lawrence, dat wordt nummer vier. En dan zijn er nog een vijftal boeken die ik staan heb, maar nog moet lezen... Pride and prejudice, Alice in Wonderland, Madame Bovary, The picture of Dorian Gray.

Anna Karenina staat ook wel bovenaan mijn "te lezen"-lijst... Dat wordt iets voor in de vakantie!  

Ik kreeg vandaag nog een mailtje van een vriendin die vroeg naar boekentips, omdat ze naar de bibliotheek gaat na de examens... Fier dat ik was! Ik heb zeker een halfuur lang al mijn lievelingsboeken opgeschreven en doorgemaild... Leuk dat dat was! :-). Ik hoop dat ze er een paar van kiest, en ze ook mooi vindt... Want buiten medebloggers heb ik eigenlijk niemand om "leeservaringen" mee te delen. Mijn vriend leest niet zo vaak, mijn moeder leest te weinig om én de boeken die zij wil lezen én mijn boeken te lezen, en mijn jongste zus (aan wie ik alleen nog maar jeugdboeken kan aanraden), vindt alles "goed", zonder verdere commentaar...  

Ik had net een heel berichtje getypt over hoe lang het geleden is dat ik hier nog een boekverslagje gepost heb, en had al in drie paragrafen uitgelegd wat ik goed/niet goed, en dan heb ik op iets verkeers geklikt en was het allemaal weg... Ben nu dus behoorlijk kwaad op mezelf :p. En het zal dus een iets kortere versie worden dan oorspronkelijk...

Het verhaal: Mingyue is een jonge vrouw die woont (en een bepaald werk uitoefent, zal ik maar zeggen) in een boeddhistisch monnikenklooster. Op een dag belandt Jian, een verwende student, in het klooster, en uiteraard worden de twee verliefd op elkaar. Het verhaal gaat dus over de twee culturen die botsen met elkaar, en hoe ze ermee omgaan. 

Eigenlijk is dit dus het klassieke thema van de onmogelijke liefde, alleen had ik het gevoel dat er iets ontbrak. Ik snapte niet goed waaróm ze verliefd werden: het was precies alsof ze enkel verliefd werden omdat het zo hoorde, omdat hij de eerste "leek" was die ze zag. Misschien heb ik onbewust een stuk overgeslagen, maar tot in het laatste stuk snapte ik niet wat ze in elkaar (lees: zij in hem) zagen. Het enige wat ze deden was discussiëren en elkaar (al dan niet onbewust) kwetsen. 

Eén van de redenen waarom ik niet echt in het verhaal zat, kan zijn dat ik de stijl niet echt gewoon ben. Lulu Wang gebruikt heel veel beschrijvingen, veel vergelijkingen met de natuur. Die beschrijvingen zijn misschien typisch Aziatisch, en passen wel in de sfeer van het boek, maar het is erg wennen. Seks wordt bijvoorbeeld iets als "de zaak van regen en wolken bedrijven". Romantisch en origineel, dat wel, maar het is er soms een beetje over. 

Daarnaast beschrijft ze ook taferelen die gewoon zodanig walgelijk zijn (ze houdt zich niet in om uitwerpselen en dergelijke te beschrijven, laat staan de scène van de monniken op de drums, voor diegenen die het boek gelezen hebben... :p). 

Ik vond het op zich geen slecht boek, maar ik heb het vooral gelezen uit nieuwsgierigheid, en minder omdat ik er echt van genoot, had ik de indruk.

Dit is dus wat ik het minst leuk vind aan van die verslagjes schrijven: moeten oordelen of ik een boek goed of slecht vind :p. Ik vind het wel leuk om te vergelijken met mensen die het boek ook gelezen hebben, om te zien wat zij ervan vinden. Maar laat je dus vooral niet beïnvloeden door mijn mening, anders voel ik mij schuldig :-).

Volgende boek: "Women in love" van D.H. Lawrence. Het is een klassieker, die ik ooit voor 2 euro gekocht heb (het etiketje hangt er nog aan :p), in het Engels. Het zijn examens, dus moet ik een boek kiezen dat goed is maar niet té goed, zodat ik niet de ganse dag in mijn bed ga liggen met dat boek in plaats van te studeren :p. Ik ben eens benieuwd... De eerste vijf pagina's zijn alvast goed :-). 

Veel groetjes!  

Het boek "Fantasia" van Geronimo Stilton is verkozen tot beste kinderboek aller tijden, gevolgd door "Pluk van de Petteflet" van Annie M.G. Schmidt en "Matilda" van Roald Dahl.

Ik ken het boek zelf niet, maar mijn jongste zus is er nogal serieus fan van, en zij niet alleen. Op de laatste Boekenbeurs hebben we nogal lang staan aanschuiven omdat ze haar boeken wou laten signeren, door een gigantische muis :p. Daarom denk ik ergens dat dit een tijdelijk fenomeen is, over een jaar of vijf zullen die boeken minder populair zijn en zal er een ander "mooiste kinderboek" zijn.

Mijn persoonlijke favorieten zijn tweede en derde geworden, dat vind ik wel leuk natuurlijk. Al vond ik het jammer dat boeken als "De kleine kapitein" van Paul Biegel en "Koning van Katoren" van Jan Terlouw niet in de top tien geraakt zijn...

Wat zijn jullie favorieten?  

Flaptekst:

In "De helaasheid der dingen" keert de schrijver terug naar zijn geboortegrond in het Vlaamse Reetveerdegem. We maken kennis met zijn vader, Pierre, die zijn een paar uur oude zoontje in een postzak op zijn fiets langs alle kroegen van het dorp rijdt om hem aan zijn vrienden te tonen; zijn grootmoeder, wier nachtrust al te vaak verstoord wordt door de politie als die weer eens een van haar dronken zonen thuis komt afleveren; en niet te vergeten de werkloze nonkels Potrel, Herman en Zwaren, voor wie een wereldkampioenschap zuipen het hoogst haalbare is en die leven volgens het adagium "God schiep de dag en wij slepen ons erdoorheen". 
De helaasheid der dingen is zowel een gevoelige ode aan als een hilarische afrekening met het dorp van een jeugd. Verhulst is een sterk stilist, die met veel gevoel voor timing en vertelkracht de aandacht van zijn lezers vasthoudt van de eerste tot de laatste bladzijde. 

Dit boek heeft massa's prijzen en nominaties binnengehaald, maar ik moet zeggen dat ik ontgoocheld ben eigenlijk, ik had er meer van verwacht.

De stijl is inderdaad wel goed (al ben ik geen expert op dat vlak en let ik daar meestal ook zo hard niet op), maar het verhaal sprak mij niet aan. Zonder uit de hoogte te willen doen: de personages leven allemaal nogal ferm in de marginaliteit, en willen daar niets aan doen, en doen er niet de minste moeite voor ook. En daar kan ik mij totaal niet in herkennen. Hun leven bestaat uit drinken van 's morgens tot 's avonds, hun geld tot de laatste cent opdoen, zonder enige ambitie of zonder na te denken over de toekomst. Ze geven alcohol aan kinderen, vloeken in hun bijzijn, enzovoort. Het is schrijnend dat de schrijver zo is moeten opgroeien, dat wel, maar verder staat het allemaal nogal ver van mijn bed. En daardoor sprak het boek mij wellicht minder aan dan verwacht.

Flaptekst:

Holly en Gerry zijn een jong getrouwd stel. De twee maken vaak grapjes over het feit dat Holly niet zonder Gerry zou kunnen leven. Het idee van "De Lijst" was dan ook eigenlijk als grap bedoeld: als Gerry iets zou overkomen, zou hij een lijst voor Holly achterlaten met dingen die ze zou moeten doen. 

Wanneer het noodlot toeslaat en Gerry ongeneeslijk ziek wordt, stort Holly's wereld in. Een paar maanden an zijn dood besluit ze een mysterieus pakje op te halen bij haar ouders. Gerry blijkt zonder dat ze het wist woord te hebben gehouden, en heeft De Lijst opgesteld. In dat pakje bevindt zich, voor iedere maand, een envelop met een opdracht. Het geeft Holly de kracht om verder te gaan, nieuwe uitdagingen aan te gaan en erachter te komen dat liefde nooit verdwijnt maar altijd in je hart blijft bestaan. 

Ik wou dit boek graag lezen, omdat het deze week uitkomt in de cinema, en het verhaal mij wel aanspreekt eigenlijk. Langs de andere kant was ik bang dat het te veel "chicklit" ging zijn, te melig... 

Wat dat chicklit betreft, dat was inderdaad wel het geval. Veel karakters waren nogal "zwart-wit" uitgewerkt: ze waren ofwel heel goed ofwel heel slecht. Sommige dingen waren ook nogal voorspelbaar of "naïef positief": bij bepaalde ontmoetingen wist je op voorhand dat ze tot nieuwe relaties zouden leiden, een eerste sollicitatiegesprek gaat perfect en ze wordt aangenomen, zonder dat ze enige ervaring heeft, een onsympathiek karakter komt "ten val", en wordt dan ineens toch sympathiek, enzovoort. Al moet ik toegeven dat het einde iets minder cliché was dan verwacht, zelfs zodanig on-cliché dat ik het gevoel had dat de schrijfster het geforceerd had om geen cliché-einde te hebben. Kan je volgen?

Die meligheid daarentegen, viel goed mee. Het was natuurlijk een deprimerend boek gezien het thema, en ik heb ook wel moeten wenen (wat zelden gebeurt bij boeken), maar het was eigenlijk vooral goed uitgewerkt. Het was allemaal heel herkenbaar (al heb ik nooit in die situatie gezeten): de reacties van mensen tegenover mensen die hun partner verliezen, de reacties wanneer die persoon ineens gesignaleerd wordt met een andere man/vrouw, het ongeloof wanneer mensen zeggen van, "het leven gaat verder"...

Al bij al vond ik het boek dus een goeie meevaller. Ik ga morgen naar de film, ik ben benieuwd. Ik zie Hilary Swank (die Holly speelt) wel graag bezig, en de trailer lijkt mij wel wat grappig (want voor mijn twee puberkes moet het niet al te dramatisch zijn natuurlijk).

Ik zal laten weten hoe de film meeviel!

Dikke knuffel

De fans hebben het misschien al gemerkt, maar de laatste tijd ben ik nogal een fan geworden van de boeken van Karin Slaughter, de Sara Linton-reeks toch.

Ik heb momenteel de eerste drie al gelezen, en ze zijn echt goed, vind ik toch. Ze zijn spannend, onvoorspelbaar, maar wel heel gruwelijk eigenlijk. Zoals er ergens op internet stond: het is verbazingwekkend dat een vrouw zulke gruwelijke dingen kan bedenken. Dat klinkt seksistisch, maar er staan soms taferelen in die zo erg zijn, dat ik denk dat, moest een man die schrijven, hij zou beschuldigd worden van allerlei perversiteiten (soms verkrachtingsscènes die toch wel heel erg gruwelijk zijn). Nu, ik ben geen thrillers of horrorverhalen of zo gewoon, misschien ligt het daaraan. Maar toch...

Wat ik wel bedacht, is dat het aan te raden is van ze op volgorde te lezen, én niet naar besprekingen te kijken op internet van boeken die je nog moet lezen :p. Ik weet nu dingen die met de hoofdpersonages gaan gebeuren uit latere boeken, waarvan ik ze niet wil weten eigenlijk. Plus: ik ben begonnen met boek twee, en heb dan pas boek een gelezen, en voor een deel is de spanning er toch wel al af.

Soms vind ik ook dat ze rare sprongen maakt tussen haar boeken. Er zit precies wat te veel tijd tussen, er gebeurt te veel tussen de boeken, bijvoorbeeld qua evolutie van relaties tussen mensen of zo. Ik had tussen twee boeken (en nu moet ik oppassen dat ik niets te veel vertel) het gevoel dat een goeie relatie ineens een slechte relatie werd. Tja, het heeft wel als voordeel dat de boeken wat meer los van elkaar kunnen gelezen worden zeker...

Ik kan dus niet veel anders doen dan de boeken aan te raden. En mij te verontschuldigen voor het feit dat ik zo slecht ben in boekrecensies schrijven en in het mij een echte mening vormen...

Veel groetjes!

Ik heb net nog "Kwaad bloed" van Marita De Sterck gelezen: geen uitgebreide bespreking dit keer, juist kort wat ik ervan vond.

Het boek gaat over Emma, die (ondanks het feit dat ze uit een ongelovig gezin komt) naar een streng katholiek internaat wordt gestuurd, waar de nonnen de scepter zwaaien. Ze doet dit erg tegen haar zin, maar ze moet omwille van de "ziekte" van haar zus. Op dit internaat krijgt ze, via de oudere meisjes, haar eerste seksuele opvoeding, en leert ze beetje bij beetje wat er nu eigenlijk met haar zus scheelt. Vanaf dan doet ze alles om weg te geraken uit het internaat.

Ik was wel benieuwd naar dit boek, het thema interesseert mij wel (hoe gebeurde de seksuele opvoeding 50 jaar geleden, wat voor fabeltjes werden er wijsgemaakt...). Maar het boek zelf vond ik niet zo goed. De overgang tussen "Emma als braaf meisje" en "Emma als rebel" ging veel te abrupt, en leek onrealistisch. Het boek is ook veel te snel voorbij, er wordt niet diep genoeg ingegaan op de dingen. Enfin, geen slecht boek, maar ook geen echte aanrader. 

Het feit dat er trouwens nog altijd een prentje van Tirza links staat, komt omdat ik nog niet besloten heb welk boek ik nu ga lezen... Ik ben in twee boeken begonnen, maar ze stonden mij niet aan... Sowieso, als je een heel goed boek leest, zijn de volgende ook minder he.

Enfin, ik ga dus eens een boek lezen dat ik hier staan heb, geen bibliotheekboek (al ga ik straks mijn reservatie van "De helaasheid der dingen" ophalen).

Kandidaten:

• De boekendief - Markus Zusak
• Spoetnikliefde - Murakami
• Pride and Prejudice - Jane Austen
• Onzichtbaar - Karen Slaughter
• Het noorderlicht - Philip Pullman (heb ik jaren geleden al gelezen, maar wil ik nog eens lezen)

Flaptekst:

De vrijheid mag lonken, maar liefst niet de hele dag; wanneer de vrijheid uitsluitend tijdens de zomervakantie lonkt, is het leven al zwaar genoeg. 

Jörgen Hofmeester is vader van twee dochters en werkzaam voor een gerenommeerd bedrijf. Dankzij een uitgekiend financieel beleid woont hij op stand. De vrijheid is hem te bandeloos: bandeloosheid leidt tot rampen.

Stilstand is voor Hofmeester de voorwaarde voor liefde en geluk. Loom houdt hij van zijn dochters. Dat zijn echtgenote hem ingeruild heeft voor een jeugdliefde op een woonboot en dat een gedeelte van zijn vermogen is verdwenen door malversaties van merkwaardige groeperingen die de wereldeconomie beheersen, het deert hem niet. Zolang hij maar van zijn kinderen mag houden.

Maar op een avond staat zijn echtgenote weer voor de deur. En dan doet een man zijn intrede in het leven van Jörgen Hofmeester, een man die als twee druppels water op Mohammed Atta lijkt.

Je moest al echt in het buitenland vertoefd hebben om niet van dit boek gehoord te hebben: winnaar van de Libris Literatuurprijs, winnaar van de Gouden Uil, stond op de shortlist van de  AKO literatuurprijs... Ik was dus wel benieuwd of het echt zo goed zou zijn.

Ik ben in elk geval aangenaam verrast. Vanaf het begin van het boek ging ik er volledig in op. Het hoofdpersonage lijkt in het begin van het boek een normale vader, een beetje zielig misschien, maar naarmate het boek vordert wordt hij gekker en gekker, tot het absurde toe. Hij wil alles zo perfect mogelijk doen, zodat zijn dochter zich niet hoeft te schamen voor hem, zijn dochter van wie hij zo veel houdt. Maar, zoals verwacht, draait alles een beetje anders uit: hij is door de ramp van 11 september al zijn spaargeld kwijt, en projecteert die kwaadheid op de vriend van zijn dochter Tirza, die sprekend op terrorist Mohammed Atta lijkt. Daarnaast komt vlak voor het feest van zijn dochter (dat tot in de puntjes gepland was en niet mocht misgaan), zijn echtgenote terug, nadat ze hem een paar jaar daarvoor verlaten had, en dat zorgt ook voor de nodige ruzies en genante situaties.

Ik heb eigenlijk wel genoten van dit boek. Het is een boek dat blijft hangen. Je gaat er echt in op, ik had zo'n medelijden met de personages. In elk geval een aanrader.