29-12-10

Boekendepressie

Vorig jaar heb ik mij een boek gekocht: 1001 boeken die je gelezen moet hebben. Toen, 22 december 2009, heb ik geteld hoeveel ik er al van gelezen had: ik kwam op 31. 

Vandaag, een jaar en een week later, heb ik ze opnieuw geteld. Er zijn er welgeteld drie bijgekomen op een jaar... 

 

Ik zal maar niet uitrekenen hoe oud ik moet worden om, aan dit tempo, alle 1001 boeken gelezen te krijgen zeker? 

 

09:57 Gepost door ikke in Boeken | Permalink | Commentaren (4) | Tags: boeken |  Facebook |

17-11-10

Het groene monster

Commentaar van schrijver David Foster op J.M. Coetzee. Vreemde redenering, vind ik... Wat vinden jullie? 

15:47 Gepost door ikke in Boeken | Permalink | Commentaren (0) | Tags: boeken, coetzee, foster, literaire prijzen |  Facebook |

11-11-10

Zachtjes tetteren de letteren

Deze voormiddag werd een wedstrijd van Radio 1 afgerond, "Boek zkt. vrouw". Daarin werd tijdens de Boekenbeurs gezocht naar de sterkste, intrigerendste... vrouw uit de wereldliteratuur. Zoals gewoonlijk eerst een rondje namen strooien, en daarna werd een shortlist bekend gemaakt. 

En dit was blijkbaar de uitkomst: Lisbeth Salander uit de Millennium-trilogie van Stieg Larsson werd blijkbaar als sterkste vrouw aanzien. Met de nodige kritiek, uiteraard... 

In het artikel dat gelinkt staat omschrijven ze het zo: "Zoals steeds bij dergelijke verkiezingen, is het geheugen van de deelnemers eerder kort en zijn de criteria om de Millennium-trilogie tot de wereldliteratuur te rekenen diffuus". En ik kan mij daar wel in vinden... 

Het eerste probleem is sowieso al: wie heeft er de tien genomineerde boeken gelezen? Ik ben vergeten te stemmen op de shortlist (had wel een hoop losse namen op het forum gezet), maar toch: verder dan drie van de tien kom ik niet. Vreemd genoeg heb ik nog nooit een boek van Pippi Langkous gelezen, Anna Karenina en Madame Bovary staan al een tijdje klaar in mijn kast (tussen een massa andere ongelezen boeken), in Mrs. Dalloway ben ik zo half bezig (maar sinds het samenwonen met Schaap lukt het niet meer zo goed om regelmatig te lezen, zeker niet 's avonds voor het slapengaan zoals vroeger), Ulysses leek mij altijd nogal saai en 1q84 staat op mijn lijstje voor Nieuwjaar :p. In Sprakeloos ben ik ook maar tot de helft geraakt, trouwens (heb ik wijselijk over gezwegen toen ik onlangs op de Boekenbeurs bij Tom Lanoye een boek liet signeren en hij vroeg of ik al eerder iets van hem had gelezen - wat moest ik zeggen, twee halve boeken?). Ik heb dus enkel Antigone gelezen (vier keer zelfs, voor een literatuurvak dat ik vier keer heb moeten doen :p), Pride and Prejudice (en ik weet niet eens of ik het helemáál gelezen heb), en de Millenniumtrilogie (als je 2.5 boek als gelezen beschouwt). Dus ik kan zelf al nauwelijks oordelen over wie het het meest verdient, maar sowieso: de Millenniumtrilogie zou ik nu toch (nog) niet als wereldliteratuur rekenen... Spannend en ontspannend, ja, maar ik kan mij niet voorstellen dat er daar over tien jaar nog veel over gesproken wordt. Toch niet als je vergelijkt met Pride and Prejudice of zo... 

(Hoewel: ik ben net op weekend geweest met mensen die nooit van Pride and Prejudice gehoord hadden, maar wel verwonderd waren dat ik nog nooit naar de familie Flodder of naar the Big Bang Theory gekeken heb. Universiteitsstudenten, jawel... Zucht. )

 

Wie zouden jullie kiezen als sterkste vrouwelijk personage? Pascale Platel heeft in het begin van de wedstrijd een goed woordje gedaan voor een zekere Jenny uit "De wereld volgens Garp" van John Irving, ze heeft mij alleszins heel nieuwsgierig gemaakt. Ik heb het boek gekocht op de Boekenbeurs, Schaap is het aan het voorproeven ;-). Liefde is: samen boeken lezen... 



21:03 Gepost door ikke in Actualiteit, Boeken, Liefde, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (3) | Tags: boeken |  Facebook |

09-06-10

Karin Slachter

Bij gebrek aan kleine katjes had ik iets anders nodig om overenthousiast, onnozel en simpel over te doen... En ziedaar: een mail met een aankondiging voor de nieuwe Karin Slaughter! Nog een kleine maand geduld... En een sponsor zoeken ;-). Heb nogal veel nieuwe kleren gekocht vorige week, en we gaan binnenkort samenwonen, dus ik had mij voorgenomen om geen boeken meer te kopen...

Het boek volgt op Genesis: opnieuw met Sara Linton én Will Trent (zo was het toch he?). Er gaan naar het schijnt een paar geheimen onthuld worden... Al heb ik een boek uit de reeks gemist, en weet ik nog niet eens hoe dat feit waar geheimen over onthuld gaan worden gebeurd is :p. Nogal cryptisch, maar ik wil geen spoilers geven...

 

 

19:24 Gepost door ikke in Boeken | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-02-10

Voor lustige Leuvense lezertjes

Op de website van Veto, een Leuvens studentenweekblad (eigenlijk hét Leuvens studentenweekblad): een vergelijking van de verschillende Leuvense boekwinkels. 

Als frequente bezoeker van boekwinkels kan ik wel zeggen: hun conclusies zijn ongeveer dezelfde als de mijne - al vind ik dat "De Dry Coppen" ook wel het vermelden waard is (boekwinkel waar je door boeken snuisteren kan combineren met koffietjes en taart - perfect!), en ben ik nog maar één keer in het Paard van Troje geweest, toen ik in een periode zat dat ik dacht dat er niets meer overbleef om te kopen :p.

Zo weet ik intussen dat ik niét in de Plato mag binnengaan als ik krap bij kas zit, want ik kom altijd wel met iets buiten - en meestal hou ik mij aan het motto "ientje is gientje" :p. Ook voor een babbeltje zijn ze daar het vlotst. En hun aanbod cd's en dvd's is ook bijzonder uitgebreid, hier heb je volgens mij het meest kans om iets wat ouder of minder commercieel tegen te komen. En ik heb zo de indruk dat ze ook het grootste aanbod aan klassieke muziek van heel Leuven hebben, al ben ik daar niet echt een kenner van. 

De Acco daarentegen is veel beperkter qua aanbod, en ze richten zich qua literatuur vooral op de boeken die verplicht te lezen zijn door de studenten taal- en letterkunde - al kan je er op die manier ook soms wel mooie koopjes doen, vorige week nog "De Avonden" van Gerard Reve gekocht voor 13.50 euro. De ellenlange files in het begin van het academiejaar moet je er dan wel bijnemen...

Het Boekcargo is eerder een beetje een rommelkot, inderdaad. Er zit nauwelijks logica in... Ze verkopen boeken die niet goed verkocht geraken (wel aan lagere prijzen, maar toch meestal nog duur voor hetgeen het is), of boeken die beschadigd zijn. Ik ben nog nooit in de verleiding gekomen om daar iets te kopen, dat wil al veel zeggen :p.

En de Fnac, tja, daar moet je geluk mee hebben... Het is zo bombastisch en ongezellig dat ik daar meestal enkel ga om titels te noteren, die ik dan later in de bib ga halen :p. Ze hebben wel veel anderstalige boeken, maar die vind je in de Plato ook wel. Wat de non-fictie betreft hebben ze dan wel weer meer dan in de Plato, maar minder dan in Acco. De Fnac valt dus ergens in de middenmoot...

Voor wie niét van Leuven is is dat waarschijnlijk een extreem saai bericht :-). Sorry daarvoor! Inspiratie voor boeiendere berichten is altijd welkom ;-).

 

22:02 Gepost door ikke in Boeken | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-08-09

Boeken

Ik moest al lang (lees: héél lang) nog eens iets schrijven over de boeken die ik gelezen heb de laatste tijd... Met ziek geweest te zijn begin juli heb ik best wel veel gelezen, alleen kan ik mij niet meer goed herinneren welke allemaal :-).

De toppers dan maar! Of de meest memorabele, of dat nu positief of negatief is...

 

*Revolutionary Road - Richard Yates

Eens een boek verfilmd wordt, moet het toch zijn dat het goed genoeg is om verfilmd te worden, er moet alleszins iéts aan zijn dat de mensen kan aanspreken.

Dit was zeker zo in dit boek, het boek dat het meest is blijven "plakken" de afgelopen maanden. De hoofdrolspelers zijn Frank en April Wheeler, een jong koppel met twee kinderen in de jaren '50. April heeft voor actrice gestudeerd, maar nadat ze onverwachts zwanger werd, is ze huisvrouw geworden. Frank daarentegen heeft een kantoorjob, die hij aangenomen heeft als tijdelijke job, omdat zijn vader daar ook gewerkt heeft, en hij dat "grappig" vond. Die tijdelijke job duurt nu echter al lang, en April is niet tevreden met hun huiselijke leventje. Daarom vatten ze het planrevolutionary road op om naar Parijs te verhuizen, waar Frank thuisblijft en April een job zoekt. 

Dit boek doet je je vooral afvragen: waarom leef ik eigenlijk? Wat wil ik écht in het leven? In hoeverre laat ik mijn leven bepalen door wat de mensen denken, door mijn omgeving? Wat waren mijn dromen toen ik jong was, en hoeveel heb ik daarvan verwezenlijkt?*

Frank en April voelen zich anders dan alle anderen, en willen uit die fake wereld ontsnappen. De enige die hen begrijpt is John, de zoon van vrienden van hen, die in een psychiatrische instelling zit.

Zééééker een aanrader, ik heb er echt van genoten en wil het zeker nog eens opnieuw lezen. Hoewel, "genoten" is niet het juiste woord, het boek is redelijk donker en pessimistisch. Maar het is alleszins zéker de moeite. En ja, het boek is beter dan de film :p (met Kate Winslet, Leonardo Di Caprio en Kathy Bates nochtans een topcast, maar je kan niet alle niveaus van het boek in de film steken - nochtans heel goed geprobeerd en zeker geen slechte film).

 

*Het Bernini-mysterie - Dan Brown

De opvolger of voorloper van de Da Vinci Code, met opnieuw Robert Langdon in de hoofdrol. Ik ga er niet al te veel woorden aan vuil maken: goed boek, zeer meeslepend, alweer veel interessante informatie over symboliek, geloof en (in dit geval) Rome, een echte pageturner. Het speelt zich af op het Vaticaan, waardoor het (net als DVC) soms wel wat bij het haar getrokken is, en de realiteitswaarde is niet altijd even goed. Maar wel ideale vakantielectuur, mijn vader heeft onlangs de film gezien en is daarna dolenthousiast in het boek begonnen, op een week was het uit (en hij leest normaal nooit romans).

*Zaterdag - Ian McEwan

Ja, dat boek dat hier twee maand als "nu aan het lezen" gestaan heeft... Maar in werkelijkheid was het in juni al uit :p. Korte inhoud: het beschrijft één dag (drie keer raden: een zaterdag! :p) in het leven van een neurochirurg, wiens naam ik al vergeten ben :p. Wat er allemaal gebeurt op die dag zal ik nu niet verklappen, maar elke gebeurtenis heeft een grote impact. Goed boek ook, niet voor als je houdt van veel actie, want één dag in een gans boek gaat soms een beetje traag. Ook zijn bepaalde passages niet aan te raden tijdens je eten (kan ik van meespreken), want de beschrijvingen van de operaties van de chirurg zijn niet altijd even smakelijk. Maar dus wel een goed boek, onvoorspelbaar.

*Het spel van de engel - Carlos Ruiz Zafon

het spel van de engelDe opvolger van "De schaduw van de wind", dé boekenhype van een paar jaar terug. Hoewel, niet opvolger in strikte zin, volgens mij speelt het zich voor het vorige boek af. Ik heb het gereserveerd nog voor het uit was, om het zo snel mogelijk te kunnen lezen.

Eerste positief punt: het is enorm dik, de echte lezers zullen watertanden bij het zicht alleen al. Het ziét er ook mooi uit, ook een belangrijk punt.

Tweede positief punt: een boek dat gáát over boeken, spreekt ook veel echte lezers aan. Het Kerkhof der Vergeten Boeken, een plek die bijzonder tot de verbeelding spreekt, speelt ook hier een belangrijke rol.

Hoofdrolspeler van dienst is David Martin, een jonge maar nog onbekende schrijver. Hij krijgt van een onbekende, mysterieuze uitgever een heel speciale opdracht, maar merkt hoe langer hoe meer dat die persoon niet te vertrouwen is, en dat er hogere krachten meespelen.

Het is al een paar jaar geleden dat ik "De schaduw van de wind" gelezen heb, ik weet dat ik het toen mooi vond, maar ook niet súpermooi. Het is een hype, geen klassieker. Dus ik begon met enig voorbehoud aan het boek.

Toen ik ongeveer aan de helft zat, had ik het gevoel: dit is het toch niet helemaal. Ik had er eigenlijk meer van verwacht, het sprak mij niet genoeg aan. Het is een beetje te veel een klassieke mengeling: mysterie, raadsels, conflicten, en uiteraard: de onbereikbare liefde. Naar het einde toe bleek echter dat ik 's avonds niet kon stoppen met lezen, omdat ik zodanig geïntrigeerd was. Het personage van Andreas Corelli, de uitgever, is een personage dat je heel erg aangrijpt: wie is die man? Waarom doet hij wat hij doet? Dit personage draagt, naar mijn mening, het hele boek, de rest is misschien een tikkeltje te voorspelbaar en, op een aantal religieuze beschouwingen na, te licht. Om dan nog maar van het onwaarschijnlijke einde te zwijgen...

Ik zou zeggen: lees het, en laat mij weten wat je ervan vond.

 

Ik ben er ongeveer, denk ik! Tenzij ik nog wat boeken vergeten ben...

 

 

20:58 Gepost door ikke in Boeken | Permalink | Commentaren (5) | Tags: boeken |  Facebook |

07-06-09

Boekverslagjes

Kwestie van eindelijk eens iets productiefs te doen vandaag (behalve dan mijn highscore op "Geo Challenge" op Facebook verbeteren...): een paar boekverslagjes. Ik heb zowat de gewoonte - al dan niet bewust - van extra te veel te lezen in de examens, kwestie van toch even iets te doen waardoor ik niet moet denken aan hoe ver ik achter sta, hoe onhaalbaar de examens zijn en hoe hartbrekend hard ik Schaap mis, en om toch eventjes die ontelbare huilbuien achterwege te kunnen laten...

De laatste tweetal weken heb ik vier boeken uitgelezen, ongeveer evenveel als de vier maand ervoor dus :p. Eén ervan is De Heining, daar heb ik al iets over geschreven. Verder:

1) Dertien - David Mitchell

Ligt thuis, dus het zal à l'improviste moeten... Het boek gaat over de de

Dertien

rtienjarige Jason Taylor, die een spraakgebrek heeft, waardoor hij vaak het mikpunt van pesters is. Hij is ook de jongste thuis, met een zus van (ongeveer) 18, die hem, als ze kwaad is, "Het ding" noemt. Daarnaast werkt zijn vader heel veel, om te voldoen aan de materialistische eisen van zijn moeder, tot die besluit terug te gaan werken. Jason heeft het dus niet gemakkelijk. Het boek bevat eigenlijk geen doorlopende verhaallijn, maar verschillende verhalen door elkaar, waarin we zien hoe Jason worstelt tussen aan de ene kant zichzelf te zijn, en aan de andere kant bij de volwassenen of bij de "coole jongens" horen.

Ik heb ervan genoten, het is een charmant, grappig boek, dat vlot leest. Heb ondertussen "Wolkenatlas" mee van de bibliotheek, benieuwd wat dat geeft...

2) Gloed - Sándor Márai

Marai is toch wel een van mijn favoriete schrijvers eigenlijk. Hij heeft een aparte stijl (eigenlijk gewoon Oost-Europese stijl), zijn boeken spelen zich af in een tijd die mij wel aanspreekt, waarin mensen nog van adel zijn en in grote huizen wonen, waarin alles veel menselijker en romantischer was - niet dat zijn boeken romantisch zijn, maar de hele omgeving straalt precies zoiets uit.

Gloed wordt, voor zover ik mij herinner, beschouwd als zijn beste boek. Het gaat over Konrád en Henrik, twee mannen die als kind de beste vrienden waren, maar na een voorval hebben ze elkaar 41 jaar niet gesproken. Tot Konrád bij Henrik op bezoek komt...

Het verhaal zelf is vooral het verhaal van Henrik, die herinneringen ophaalt, uit hun kindertijd, hoe ze vrienden werden, en uiteraard wat er gebeurde op die bewuste dag toen hun vriendschap verbroken werd. Voor de lezer overheerst dus die vraag: wat is er gebeurd? Maar bovenal is dit boek een lange definitie van vriendschap, liefde en de zin van het leven, waardoor het verhaal zelf misschien een beetje ondergeschikt wordt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Márai een deel van het verhaal open liet, en overliet aan de verbeelding van de lezer.

Hoewel het een héél ander boek is dan Dertien, heb ik ook hier van genoten. Ik hou normaal niet van "diepzinnigere" boeken, maar dit blijft overal genietbaar en begrijpelijk. Ik hou ook wel van die Hongaarse schrijfstijl, zoals de boeken van ene "Kosztolanyi" (of zoiets... Ik heb al Anna en Leeuwerik gelezen, ook aangenaam), het is verfrissend, een andere manier van vertellen. Zeker een aanrader dus! Net als "Kentering van een huwelijk" overigens...

Gloed

 

3) Alleen maar nette mensen - Robert Vuisje

De Gouden Uil-winnaar van dit jaar moest ik toch ook gelezen hebben, vond ik. Gereserveerd met het oog op de komende (weliswaar korte) vakantie, maar zoals gewoonlijk is de bibliotheek van Leuven soms iets te rap :p.

Alleen maar nette mensen gaat over de 21-jarige David, een jood die er door zijn zwarte haar uitziet als een Marokkaan. Hij is al jaren samen met zijn vriendinnetje Naomi, maar zij kan hem niet meer opwinden, omdat hij zich meer aangetrokken voelt tot negerinnen, met een goed gevuld achterste en een grote boezem. Zijn streefdoel is dan ook: de "intelligente negerin" vinden. Geen Bounty, geen Switch-hitter, maar een Sherida-ketting, een negerin die volledig buiten de Hollandse samenleving functioneert, en dan nog een intelligente ook. David raakt geobsedeerd door dit ideaal, tot wanhoop van zijn ouders, die hem liever willen zien gaan studeren. 

Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik van het boek vind. Het is genietbaar, dat zeker. Het is ook wel een goed boek. Maar het is weer zo'n Gouden Uil-boek... Ik weet het niet. Misschien zijn het gewoon eerder mannenboeken, die geselecteerd worden voor de Gouden Uil. Maar het boek past niet echt bij mij. In de Heining wordt heel los gedaan over overspel, niemand neemt iemand iets kwalijks. Hier belooft David aan zijn zwarte vriendinnetje Rowanda, die zwarte mannen beu is omdat ze altijd veel te veel "bijvrouwen" hebben, dat hij haar nooit zal bedriegen, terwijl hij achter haar rug nog steeds half samen is met Naomi, en hij op aandringen van Rowanda's neef nog andere vrouwen neemt ook, zonder ook maar enig schuldgevoel. Ook het hele concept van op zoek te gaan naar de intelligente negerin, is, tja, op het randje eigenlijk. Ik snap dat er mensen zich beledigd voelen, of het kunnen beschouwen als racistisch, ook al is het sarcastisch bedoeld. De schrijver zelf is eveneens Joods, al zou hij ook voor een Marokkaan (uitdrukkelijk niét behorend tot de "nette mensen") kunnen doorgaan, en als ik mij de beelden van de prijsuitreiking goed herinner heeft hij ook een vrij voluptueuze, zwarte vriendin.

Los van dit alles geeft het wel een duidelijk, treffend beeld van de multiculturele maatschappij (hoewel deze voor mij toch een ver-van-mijn-bedshow is, toch in de mate dat het hier beschreven is). Vuisje vertelt over hoe mensen die naast David op het vliegtuig zitten, tegen elkaar zeggen dat ze hem toch maar extra goed in het oog moeten houden, wie weet is hij wel van plan het vliegtuig op te blazen. Hij geeft ook een goed beeld van verschillende jongerenculturen die tegen elkaar op moeten botsen.

Kortom, een goed boek, al is het niet helemaal mijn stijl.

alleen maar nette mensen