21-01-12

Nee, het slijt niet

Vier maanden al zijn Schaap en ik uit elkaar. Vier maanden, waarvan ik er drie in de psychiatrie doorgebracht heb - die eerste maand wees alles er nog op dat Schaap en ik terug samen zouden komen, kon ik mij daaraan optrekken. 

En nog altijd doet het verschrikkelijk veel pijn. Ik mis hem, elke seconde van elke dag. Alles doet mij aan hem denken, alles doet mij bij hem willen zijn. Mijn toekomst is nog altijd zwart, ik heb nergens zin in en haal nergens plezier uit. Ze zeggen dat het slijt, de pijn, maar ik heb daar nog niets van gemerkt. Elke dag is een kwelling, ondanks de vele therapie en pillen en gesprekken met psychologen en psychiaters. Ze zeggen mij dat ik onze relatie idealiseer... Nee, onze relatie was gewoon zo goed, het was precies een sprookje, tot die collega op de proppen kwam. 

Twee weken geleden, de dag dat we zes jaar samen zouden zijn, heb ik hem een brief geschreven, met vragen waar ik antwoorden op wou. Schaap heeft uiteraard niet geantwoord, maar wel gebeld naar de psychologe van het ziekenhuis waar ik toen was, om te vragen wat hij er mee moest doen. Zij heeft daar uiteraard niet op geantwoord. Maar het is kenmerkend dat hij nu ineens wél met mij inzit, nadat hij mij compleet kapotgemaakt heeft. Een jaar na datum begint hij zich af te vragen wat er best is voor mij. En natuurlijk is er ook zijn eeuwige superioriteitsgevoel, dat hij niet wil praten met iemand die in de psychiatrie zit. Zijn narcisme wint het nog altijd over zijn schuldgevoel - het is en blijft een smeerlap, hoe graag ik hem ook zie. Voor mijn part mag hij stikken in zijn schuldgevoel, hij verdient niet beter. 

En toch blijf ik hem graag zien, blijf ik hem missen, blijf ik voelen dat ik niet kan leven zonder hem. 

Vorige week heeft onze kat een spuitje gekregen. Ze was 13 jaar, had een tumor in haar kaak, en had te veel pijn om te eten. Mijn reactie was: en waarom ik niet? Ik heb ook ondraaglijk veel pijn, die ook niet overgaat. Schaap gaat niet terugkomen, er is geen oplossing voor mijn pijn. Waarom krijg ik geen spuitje? Waarom neemt er niemand mijn pijn voor altijd weg? En waarom word ik gestraft als ik er zelf iets probeer aan te doen? Het enige dat mij kan helpen is Schaap die terugkomt, maar dat gaat niet gebeuren, dus waarom moet ik dan blijven pijn lijden in plaats van er zelf iets aan te doen? Drie maanden psychiatrie hebben niets geholpen, laat mij dan toch doen wat ik wil? Ik ben volwassen, het is mijn leven, ik moet zelf beslissen wat ik ermee doe, en ik heb mijn beslissing genomen. Laat mij toch gewoon doen, of help mij, euthanasie is legaal in België... 

19:21 Gepost door ikke | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

Commentaren

4 maand is op zich ook nog niet zo lang hé. Wat jij voelt voor schaap zit zo diep dat je jezelf best wat meer tijd gunt dan 4 maanden om de wonden te laten helen.

Ik hoop echt dat je over een jaar dit blogje kan teruglezen en van jezelf kan zeggen dat je enorm veel bent vooruitgegaan tegenover hoe je je nu voelt.

Maar probeer aub wel om het te willen hé, om te willen een nieuwe toekomst te hebben en op te bouwen. Want zolang jij je blijft vastklampen aan schaap en aan dat je persé een toekomst met hem wilt, dan gaat de pijn niet beteren. :)

Veel sterkte!

Gepost door: justm3 | 21-01-12

Dat is het hele punt, ik wil geen nieuwe toekomst meer. Ik wil niet opnieuw beginnen, ik wil mij niet vastklampen aan strohalmpjes om toch maar de moed te vinden om door te zetten. Voor mij is het genoeg geweest. Ik heb genoeg afgezien.

Gepost door: Ladybird | 21-01-12

Hey,
Ik snap dat je hart zo verankerd kan zitten... dat het niets anders meer wilt... ondanks zijn negatievere kanten (narcistisch, superioriteitsgevoel...) die ik - als ik het zo lees - toch niet min vind, maar... aan iedereen is iets, en 't is maar waarmee je kan leven (maar een minderwaardig gevoel krijgen van uw (vroeger) geliefde is niet echt 'een licht minpuntje'. Maar dit terzijde.).
En om met zo een zwaar gevoel te zitten, dag in, dag uit... dat is moeilijk, en vooral omdat je maar één iets wilt, en omdat dat niet (meer) binnen handbereik ligt.
Maar... ik hoop... na nog heel veel maanden (want, ja, dat kan lang duren, ik verschoot ervan hoe lang mijn broer ermee heeft gezeten...), hopelijk zijn er dan weer vrolijkere momenten...
Wat mijzelf betreft: ik kan nu ook nog niet zeggen dat ik 'opnieuw wil beginnen', mijn toekomst met twee is ook helemaal vertroebeld, ik kan daar geen 'andere' meer in zien.
Ik wil hier echt niet 'alles komt goed' overkomen, en van 'de tijd slijt'... van zulke uitspraken word ik zelf prikkelbaar en erger :s. Maar ik hoop gewoon dat je jezelf niet zo'n pijn doet, alsjeblieft...

Gepost door: Me | 22-01-12

Ik vind ook dat je te snel te veel verwacht. Vier maanden is slechts een korte tijd om een grote liefde te verwerken. Hem helemaal vergeten zal je nooit, want hij is een belangrijke persoon in je leven geweest. Dus lijkt vier maanden me heel kort om geen pijn meer te voelen.

Ik begrijp eigenlijk wel wat je wil zeggen met je laatste stukje blog. En ik ga waarschijnlijk heel veel bloglezers op mijn dak krijgen, maar ik ben nogal voor "laat iedere mens voor zichzelf beslissen". Dus ik begrijp wat je wil zeggen. Ik heb mijn zielsverwantje die keuze zien maken. Als je graag er eens wil over babbelen. Je mag altijd mailen!

Gepost door: Alice | 23-01-12

Het is idd jouw leven, het zijn jouw beslissingen, maar ik kan niet begrijpen dat je zo'n stap zou zetten om het zomaar gedaan te maken. Ik heb als tiener ook vrij diep gezeten, maar ik heb me altijd vastgeklampt aan die strohalmpjes waarvan sprake: er is ALTIJD licht aan het einde van de tunnel ook al lijkt dat nu niet zo. Over 1 jaar, over 5 jaar, er kan zoveel veranderen op zo'n korte tijd, hoe kun je dat willen opgeven? Voor de onzekerheid van de duisternis van de dood, voor het grote niets, 't is daar dat ik schrik voor heb, hoe kan het aan de andere kant beter zijn dan hier op aarde, hier weet je dat je je eigen lot in handen hebt, dat je zelf van je leven kan maken wat je wil, terwijl je niet weet wat er aan de andere kant op je wacht.
Hou vol, ajb, geef het tijd...!

Gepost door: LJ | 23-01-12

Het is normaal dat ik hem niet kan vergeten... Maar hoe komt het dan dat hij mij wél, na twee weken al, compleet is vergeten? Dat is vooral waar ik niet mee kan leven, dat hij zo snel al een ander had. Hij reageert nooit op sms'jes of zo, hij staat compleet onverschillig tegenover mij. Daarmee bewijst hij dat hij onze relatie niets waard vond, dat hij mij niets waard vond. En dat is een gevoel dat zodanig veel pijn doet dat dat nooit meer gaat overgaan. Ik weet niet wat er aan de andere kant wacht, maar het kan niet erger zijn dan hier, leven zonder Schaap, terwijl hij al met een ander gezinnetje speelt, in ons appartementje. Als dat het leven is dat ik moet leiden, laat dan maar zo, dan hoeft het voor mij niet.

Gepost door: Ladybird | 23-01-12

Vind jij jezelf de moeite om voor te leven??
Liefde en graag zien wil ook zeggen, loslaten en de andere ook al is het niet met jou, gelukkig laten worden,.......

Gepost door: Misssexandthecity | 24-01-12

Je vraagt je af hoe het komt dat hij je al zo snel vergeten is? Voordat hij die beslissing heeft genomen, heeft hij ongetwijfeld al een hele weg afgelegd om daartoe te komen. De beslissing nemen is voor hem waarschijnlijk het eindpunt van twijfel. Je kan nooit helemaal weten hoe iemand een relatie ervaart.
Ik vind wel dat je een aantal dingen door elkaar gooit. Hij reageert niet, omdat hij consequent is met een beslissing die hij gemaakt heeft. Moet hij gewoon verder blijven sms'en en contact houden, terwijl hij juist beslist om afstand te nemen? Daarmee zou hij het én voor u, én voor zichzelf moeilijker maken. Hoe je het draait of keert, dit is niet het einde van je leven of van de wereld. Je bent jong, verstandig, je hebt veel troeven. Op dit moment zie je enkel je beperkingen, maar op een bepaald moment zal je zien dat je wél veel hebt en dat je daarmee véél kan doen. Ik denk niet dat je je relatie idealiseerde. Voor u was dat een goede, zoniet perfecte, relatie, ondanks z'n gebreken. Maar voor hem was dat duidelijk niet het geval. En dat moet je aanvaarden. Iedereen heeft recht op een andere mening. Maar hangt je leven af van zijn beslissingen? Neen. Hangt je leven af van iemand anders? Neen. Hangt je geluk af van iemand anders? Ook niet. Hou je bezig, verzet je gedachten en plan je agenda vol. De tijd zal wat sneller vooruit gaan, en voor je het weet, zie je weer opportuniteiten. En gun jezelf ook tijd. Het is ook normaal dat het na vier maanden nog niet beter is. Moest het dat wel zijn, dan zou het voor u ook geen goede relatie geweest zijn.
What doesn't kill you, only makes you stronger. Ik ben er zeker van dat je dit kan. Het leven heeft nog veel mooie dingen voor u in petto. En de moeite die je nu doet, zal ooit renderen.

Gepost door: toerist | 24-01-12

What doesn't kill you... Het is dat dus wel aan het doen. Ik heb de energie niet meer om te blijven vechten. Ik hou van Schaap met alles wat ik heb, en meer nog zelfs, het valt niet in woorden uit te leggen. Wat ik voel voor hem is te intens, dat gaat niet over, nu niet, nooit. En leven zonder Schaap, dat is ook geen optie. Hij is alles voor mij, en nee, ik vind mijzelf niet de moeite waard om zonder hem voort te leven. Hij is mijn wederhelft, mijn soulmate, zonder hem ben ik incompleet. En misschien kan hij het van incompleet verder te leven, maar ik niet. Het is óf met hem verder leven, of niet, andere opties zijn er niet voor mij, andere opties wil ik niet.

Gepost door: Ladybird | 24-01-12

Hey,
vechten... ik denk dat je al die moeilijke emoties op je mag laten afkomen, en wenen... en pijn hebben... Het gevoel dat je hem nog graag ziet... daartegen vechten... nee... dat gaat toch niet? Een gevoel kan je nie zomaar wegsteken, negeren, ontkennen, en iemand ooit graag gezien, dat kan sowieso blijven hangen (als het een gegronde, oprechte liefde was)... (en als je consequent bent - dus daar ben ik het helemaal mee eens :s). Dus dat je nu nog zo een intens gevoel hebt, normaal, nee? Niet dat het er het gemakkelijker op maakt.
Bezig zijn en andere mensen zien (in de mate van het mogelijke), ook al kan het niet zo leuk worden, kan beetje bij beetje of af en toe onbewust je afleiden... Je wordt er niet per se superhappy van, dat wil ik niet zeggen. Maar dat zijn dingen die je jezelf zou kunnen opleggen (en dat doe je).
Het klinkt nu wat raar: maar als jij jouzelf niet de moeite waard vindt om zonder hem te leven, wat moet Schaap dan in jou vinden...?
Om maar te zeggen dat je jezelf wél de moeite waard kan vinden... je bent pienter (letten op details), onhandig (in een grappige vorm :)), heel lief en zorgzaam... Die kwaliteiten... daarmee kan je nog heel wat mensen gelukkig maken, denk ik. En van jouw goeie eigenschappen mag je je best bewust zijn.

Gepost door: Me | 24-01-12

En het feit dat hij zich er 'zo gemakkelijk' van los kan maken, al een andere relatie heeft/gehad heeft, onverschillig is...
Enerzijds is dat een kwestie van consequentie van zijn kant: een beslissing genomen en daar rechtlijnig in willen zijn.
Anderzijds is dat omdat hij de relatie heeft stopgezet dus al meer tijd heeft gehad om afstand te creëeren in zijn hoofd. Dat zijn twee zaken die hier HEEL veel in verklaren.
Ik ga niet ontkennen dat dat alles het aanvaardbaar maakt... ik kan dat ook moeilijk begrijpen. Maar ik kan helaas ook niet kijken in iemand anders hoofd en precies de gevoelens ervaren die iemand anders voelt... Op dat vlak blijf ik denken: ook al heb je een relatie en weet je nog zoveel van elkaar: je blijft 2 afzonderlijke personen... En jij kan niet 'voelen' of beslissen voor die andere persoon. Ook al wil je dat nog zo hard en heb je een beter idee of oplossing. Als die andere denkt voor zichzelf een beter plan, een betere weg te hebben... Het is heel, heel moeilijk om dat te accepteren, dat jij geen deel meer uitmaakt van het 'plan' van die andere, ook al zag jij dat anders, je zag een nog goed functionerend plan, één van jullie twee samen...

Gepost door: Me | 25-01-12

Ik krijg kriebels van deze post, Ladybird!

De ene mens gaat sneller over een verbroken relatie dan de andere. Dus 4 maanden is niet abnormaal lang. En je hebt het nu ontzettend moeilijk en ziet het positieve van het leven niet in, dat begrijp ik wel. Maar probeer alsjeblieft door te zetten! Op een dag ZAL dat lichtje in die tunnel verschijnen. Dat geloof ik echt. En als je het nu opgeeft, zal je zoveel mooie dingen missen. Ik weet dat jij hier sterker uit kan komen!

Sterkte, meid!

Gepost door: Tita | 26-01-12

Hey meid,

Ik heb je getagged in een stokje. Misschien fijn om je gedachten eens te verzetten?

Gepost door: Alice | 26-01-12

Jezelf wentelen in zelfmedelijden gaat echt niet helpen.
Je relatie was perfect voor jou, maar niet voor hem, anders zou hij er niet vandoor zijn gegaan.
Ik weet hoe pijn dit kan doen, ik "verloor" mijn perfect match 10j geleden en dit doet nog steeds pijn. Soms zijn er periodes dat ik over niks anders droom.
Maar dat wil niet zeggen dat ik niet gelukkig ben. En de pijn wordt minder, echt.
Maar wat je nu doet, wentelen in zelfmedelijen en hier aandacht zoeken met zulke berichten helpt je echt niet. Als je niet wil geholpen worden, kom je er echt niet uit. Je moet willen beter worden en willen erover geraken.
En ook al vind je het zelf de moeite niet meer om te leven, volgens mij denken je zussen, broer en ouders daar anders over hoor. Anders moet je maar is lezen wat zelfdodingen doen met de achterblijvers.
Mijn bericht is misschien hard eh, maar je betuttelen gaat echt niet helpen.
Als student psychologie zou je dat moeten weten, opstaan, je herpakken en verder gaan. En nee misschien wordt het nooit meer zo perfect als het voor jou was, maar dat wil niet zeggen dat je ongelukkig gaat zijn.
Kleine doelstellingen zetten en daarop focussen..

Gepost door: Nathalie | 26-01-12

@Nathalie: dat is echt wel ziek, uw reactie. Niet hard, ziek. Iemand die zo diep zit ervan beschuldigen van aandacht te zoeken, op een anonieme blog nota bene, daar moet je behoorlijk gestoord voor zijn. Dat zegt meer over u dan over mij. Ge moest u schamen. Niemand verplicht u van hier mee te lezen, integendeel, zulke mensen ben ik liever kwijt dan rijk. Ga maar ergens anders uw gal spuien.

Gepost door: Ladybird | 26-01-12

Het komt anders wel zo over hoor..
ieder mag toch zijn mening hebben. En volgens mij heb je nu niks aan medelijden..

Gepost door: Nathalie | 27-01-12

Ik zit in de psychiatrie. Als ik aandacht wil, ga ik op de gang staan roepen: "Kijk naar mij! Ik ga zelfmoord plegen!". Dan post ik die zorgen niet op een anonieme blog. Ik hoopte dat er iemand was die zou begrijpen hoe ik mij voelde, die mij kon doen inzien wat de zin van het leven is.

De psychologe in mij is alleszins heel erg geïntrigeerd door de motieven die er achter uw onstuitbare drang tot mening uiten zitten. Krijg je niet genoeg aandacht in je eigen leven, dat je je destructieve meningen moet uiten in de blogwereld? Heb je misschien psychopate persoonlijkheidstrekken die je door sociale normen niet echt durft tonen? Iemand die zo diep zit nog wat dieper duwen, dat is gelijk kinderen die spinnen hun poten uittrekken. Ziek gewoon. Iedereen mag zijn mening hebben, maar daarom moeten niet alle meningen geuit worden. Denk eens na wat iets wat je zegt doet met mensen voor je iets zegt. Dat leren ze al in de kleuterschool. Akkoord, internet is anoniem en het kan heel verleidelijk zijn om zomaar al je gal te spuien (zie maar de vele internetfora), daarom is het nog niet zinvol en constructief om dat te doen.

Alweer: niemand verplicht u om hier mee te komen lezen. Bij deze: gelieve hier niet meer te komen lezen, zo'n mensen zijn hier niet welkom. Zoek u maar een andere destructieve hobby. Pyromanie of zo misschien?

Gepost door: Ladybird | 27-01-12

De commentaren zijn gesloten.