28-10-11

Gemis

Ik mis hem. Zeg maar weer dat ik mij er moet over zetten, dat ik het moet afsluiten en loslaten, het kan mij niet schelen. Ik mis hem, dat is wat ik voel en dat is wat ik wil schrijven. 

Ik mis hem als ik mij omkleed, als ik het moedervlekje op mijn borst zie dat hij zo mooi vond. Hij vond dat mijn vlekje, het vlekje waaraan hij mij kon herkennen, waaraan hij wist dat ik zijn Ladybirdje was. Hij zei altijd dat, als hij mij ooit moest identificeren, hij dat aan de hand van dat vlekje ging kunnen doen - beetje luguber, maar zo is hij soms. Hij hield van dat vlekje, hij hield van die imperfectie. Net zoals ik ook hield van het bobbeltje op zijn oorlel. Een soort van moedervlekje zonder kleur. Ik vond het zo fascinerend, zo schattig, ik hield ervan om ermee te spelen. 

Ik mis hem als ik aan mijn pépé denk. Hij is toevallig overleden op Schaap zijn verjaardag, volgende week 11 jaar geleden. Ergens ben ik blij dat ik dit jaar volledig verdrietig kan zijn, dat ik mij op pépé kan concentreren en mij niet schuldig moet voelen omdat ik droevig ben op Schaap zijn verjaardag. En ik denk aan mijn mémé, hoe zij al 11 jaar moet leven zonder de liefde van haar leven - en zij is er bijna 50 jaar bij geweest, dat lijkt mij onleefbaar. Natuurlijk is het ergens anders. Oud worden en sterven is de natuurlijke gang van het leven. Ze hebben een goed leven gehad, vier kinderen, tien kleinkinderen, en ze zagen elkaar heel graag. Schaap heeft ervoor gekozen om niet meer bij mij te zijn, hij is nu bij iemand anders. De man van wie ik hou wil mij niet meer, de toekomst die we samen gepland hadden komt niet meer. Ik denk aan hoe ik in die 11 jaar één keer naar pépé zijn graf ben geweest, samen met Schaap, en hoe ik zei: "Pépé zou blij zijn om te zien dat ik een goede man gevonden heb". En ik meende het. Ik had het gevoel dat pépé op ons neerkeek vanuit de hemel en ons zijn goedkeuring gaf. 

Ik mis hem als ik wil onnozel doen. Ik was gisteren in een winkel, waar een meter tegen de muur van de kinderafdeling hing. En ik dacht: moest Schaap hier zijn, zouden we daar waarschijnlijk tegen gaan staan, en lachen over hoe klein ik ben - hoe schattig klein. Ik paste net in het kuiltje tussen zijn nek en zijn schouder, mooi onder zijn kin, en ik voelde mij daar altijd heel erg veilig. Veilig in zijn armen, beschermd, weg van alles en iedereen... Bij hem kon ik mijzelf zijn, kon het mij niet schelen dat ik onnozel deed of raar overkwam. Tegen hem kon ik alles zeggen, alles wat ik voelde, alles wat ik dacht. We liepen te huppelen over straat, omdat we zodanig verliefd waren - ja, ook nog in dat laatste jaar. Ik heb heel weinig mensen waartegen ik mijzelf kan en durf zijn. 

Ik mis hem als het vrijdag is, en als het Standaard Actuaquiz is. We vulden die elke week alletwee in, en de winnaar plaagde de ander altijd. We quizden alletwee graag, we deden samen Trivialletjes in de pauzes in de examens en hielden scores bij, we gingen soms met familie naar echte quizzen... We waren aan elkaar gewaagd,  dat vond ik altijd zo leuk. 

Ik mis hem gewoon altijd. Alles doet mij aan hem denken. De helft van mijn koalaverzameling heb ik van hem gekregen. Mijn vingers zien er leeg uit zonder zijn verlovingsring. Op mijn droogrekje hingen we kleren van ons, waardoor ons appartement heerlijk huiselijk rook, en ik hield ervan om simpele dingen als zijn was te doen, al is dat maar een paar keer gebeurd. Mijn puzzels deden we samen, Disneypuzzels, en dat was heel leuk om samen te doen - al denk ik dat hij daar ondertussen te macho voor geworden is. Gewoon al de afwas doen is raar zonder hem. Elk liedje dat ik hoor, alles lijkt over ons of hem te gaan. Ik kan niet meer naar Nina Simone luisteren, want we gingen ons dochtertje Nina noemen. Ik kan geen Prince meer opleggen, dat was onze afwascd. Ik kan geen Stevie Wonder meer opleggen, dat was nog zoiets dat we alletwee heel graag hoorden - hij vond het vooral leuk dat ik altijd met mijn achterwerk begon te schudden op die muziek. Hij probeerde dan altijd mee te doen, op zijn eigen houterige manier. Hij zei altijd dat ik een mooi kontje had, en zelfs al geloofde ik hem niet altijd, het deed toch altijd deugd om complimentjes van hem te krijgen. Elke keer ik douche denk ik: normaal zou ik nu een berichtje naar hem sturen, om hem te plagen, om te zeggen dat ik naakt was. Als hij douchte, riep hij mij en kwam ik zijn rug afdrogen, om er dan heel veel kusjes op te geven. Ik hield van zijn pasgewassen krullen, die zo onweerstaanbaar mooi waren. Ik was superfier als ik naast hem liep, als we samen ergens naartoe gingen, als ik zijn hand of arm mocht vastnemen: ik wou aan de hele wereld tonen: kijk, dit is mijn verloofde, kijk eens wat een fantastische man ik gevonden heb, en dat die fantastische man ook nog eens van mij houdt, stel je voor. Als ik een kindje zie lopen, dacht ik vroeger altijd: binnenkort is het aan ons - en hij zei het een paar dagen geleden nog: moesten we niet uiteengegaan zijn, dan was je nu misschien zwanger. Nu zie ik kindjes, en denk ik: Waarom toch? We hadden het zo goed samen... Elke keer ik iets leuk, grappig, opmerkelijks lees, denk ik: dat moet ik aan Schaap vertellen. Maar dat gaat niet meer... Hij heeft nu iemand anders die hem interessante dingen vertelt, hoop ik. 

Verdorie, ik mis hem... 

13:53 Gepost door ikke | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Het is heel normaal dat je hem nog mist. En dat die dingen je aan hem doen denken en dat je aan die details allemaal denkt. Het is niet omdat wij hier soms bepaalde reacties geven dat wij vinden dat je er al overheen moet zijn hoor. Het is heel normaal om hem nog te missen en om nog gefrustreerd te zijn om hoe het is gelopen. Dit heeft tijd nodig.

Gepost door: justm3 | 28-10-11

Zegt het genoeg dat ik zit te wenen achter mijn pc?

Maar ik ben eigenlijk heel blij dat je allemaal positieve dingen opsomt die je je herinnert!

Gepost door: Alice | 28-10-11

Danku Alice, ik zat ook te wenen toen ik dit schreef, en nog een halfuur daarna... Het is soms niet eerlijk... Het zou gemakkelijker zijn moest ik hem haten en moest ik mij alleen maar focussen op de slechte dingen, maar daar zie ik hem veel te graag voor.

Gepost door: Ladybird | 28-10-11

Neen dat mag je niet doen lieve meid je enkel focussen op de slechte dingen.
Dan zou je ten eerste heel jullie liefde ontkennen die er zeker ooit geweest is.
En ten tweede je hebt die goede momenten nodig om later aan terug te denken!

En voor je denkt dat ik altijd harteloos reageer.... je weet dat ik net als jij in ware liefde geloof. Ik wist van de eerste keer dat ik M zag dat ik met hem ging trouwen. Dus alles wat ik zeg is echt niet slecht bedoelt maar bedoelt om je te helpen. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet begrijp wat je zegt als je zegt dat hij je ware liefde was/is.

Gepost door: Alice | 28-10-11

Ik weet het, ik was dat niet van plan, maar soms denk ik dat het gemakkelijker zou zijn. Nu heeft Schaap in mijn ogen zodanig veel goede kanten dat ik niet kan inzien hoe ik daar ooit over kan geraken. Buiten bij mijn eerste lief - ok, het heeft ook wel heel lang geduurd tegen dat ik daar geraakte - heb ik nu zoiets van: "Wat heb ik daar ooit in gezien?". Maar Schaap, ik zie die nog altijd supergraag, ik vind hem nog altijd fantastisch, en dat maakt het moeilijker om de slechte dingen die hij gedaan heeft te plaatsen, dat past niet in het plaatje... Dat mijn lieve Schaapje na een week al iemand anders had, dat ga ik nooit kunnen snappen. En dat we uiteen zijn, dat ga ik in mijn hart ook nooit kunnen plaatsen, het voelt vreselijk fout.

Ik denk niet dat jij altijd harteloos reageert hoor. Ik weet nog dat je dolenthousiast was toen we verloofd waren, terwijl de meeste mensen eerder negatief reageerden, en dat heeft mij toen ook fel geholpen. En ik geloof ook dat jij en M. ware liefde is, als ik lees hoe je over hem schrijft...

Gepost door: Ladybird | 28-10-11

De commentaren zijn gesloten.