20-10-11

Histeren op de bloh, vandaag op stage...

  • Vandaag in een seminarie (kort samengevat): Persoonlijkheidsstoornissen worden tegenwoordig gezien als dimensioneel in plaats van categoriaal, gaande van normaliteit tot ernstige pathologie, met een bepaalde soort persoonlijkheid als inhoud (bv: iemand kan een afhankelijke persoonlijkheid hebben binnen de normaliteit, maar als dat ernstiger wordt is het een persoonlijkheidsstoornis). De ernst is niet vast per persoon, maar is afhankelijk van de stoornis. In tijden van extreme stress in specifieke situaties (voorbeeld uit het seminarie: een relatiebreuk of ruzie met je partner) kan het zijn dat mensen verschuiven van normaliteit naar pathologie, dat ze terugvallen op primitieve mechanismen. Concreet: als mensen in extreem moeilijke situaties zitten, heel erg gestresseerd zijn, kan het zijn dat hun functioneren, redeneren... ineens minder of niet meer gaat, dat ze vast komen te zitten in hun eigen denkwereld en niet meer vanop een afstand over zichzelf kunnen reflecteren. Ik heb zitten wenen in het seminarie, ik had zo het gevoel dat er weer een puzzelstukje op zijn plaats viel. Dat was exact hoe ik mij tijdens de zware ruzies gevoeld had: ik kon niet meer denken, ik zat vast in: Schaap moet haar laten vallen, en ik zocht allerlei manieren om mij af te reageren omdat ik dat niet tegen hem kon zeggen, omdat hij mij niet begreep. 
  • Allemaal goed om weten, maar wat kan ik daar nu eigenlijk mee doen? Niets... Ik ben blij dat ik het een beetje meer snap, dat ik wat beter inzie wat er met mij gebeurde, maar ik krijg er Schaap niet mee terug. Ik blijf hem doodgraag zien... Het zou al van hem moeten komen, maar ik vrees dat dat er niet in zit. In mijn wildste, meest romantische dromen staat hij hier ineens aan de deur, dat hij nu pas begrijpt wat ik heb doorgemaakt, dat hij mij mist, dat hij er spijt van heeft... Maar ik weet ook dat dat niet gebeurt. (By the way, Schaap: ganse avond thuis...)
  • Ik kan al niet meer tegen de beiaard ook. Altijd dolenthousiast over geweest, nog over geblogd, in onze laatste maand samen hebben Schaap en ik samen de beiaard bezocht - superleuke uitstap, heel hard van genoten, hele verliefde foto's genomen... Nu doet het alleen maar pijn als ik die hoor, zeker omdat hij precies altijd droevige liefdesliedjes speelt. Het aantal keren dat ik "Ne me quitte pas" al gehoord heb de laatste keren... 
  • Ik mis hem... 

19:37 Gepost door ikke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.