20-10-11

Maandag

Vorige maandag heb ik met Schaap gechat op Facebook. Het begon met ik die hem succes wenste voor zijn auditie van dinsdag (om te bepalen of hij in het tweede semester terug in ons orkest mag meespelen), maar we zijn weer op de ruzie uitgekomen... 

Ik vroeg hem: "Zie je het zitten, de auditie?". En hij antwoordde: "Ja hoor, zeker als het gaat gelijk vandaag". 

En dan zei ik hem, dat dat wel een beetje dikkenekkerig overkwam - of zoiets. Vorige donderdag hadden we het er, in een rustig, serieus gesprek, over gehad dat hij soms wat narcistisch en vol van zichzelf overkwam. Hij was daar verwonderd over, had dat niet in zichzelf gezien. En nu dacht ik: dit is wel een goed voorbeeld - het was niet slecht bedoeld, het was bedoeld om hem te helpen, uiteraard. Ik heb niet gezegd van: "Zie je wel dat je narcistisch bent" of zoiets, wel dat het zo kan overkomen op anderen, zelfs al is het niet zo bedoeld - snappen hoe iets overkomt is niet Schaap zijn sterkste kant, dat weet hij zelf ook. 

Uiteindelijk zijn we terug op de ruzie aanbeland, maar ik vond - van mezelf toch - dat het een goed, "vruchtbaar" gesprek was, ik ben er alleszins wijzer uitgekomen, weet meer concreet waar het volgens hem misgegaan is en ben er rustig onder gebleven - ik heb alleszins nergens mee gesmeten :p. 

Volgens Schaap is hij beginnen veranderen nog voor hij die collega ontmoette, hij was dus al een jaar "aan het veranderen", en volgens hem heb ik dat nooit kunnen accepteren. Het punt is: Schaap veranderde misschien wel naar andere mensen toe, maar minder naar mij. Tegenover mij is hij altijd open en sociaal geweest, wij vertelden elkaar alles. Dus het is ergens wel te begrijpen dat ik het minder door had... Het eerste waar ik aan merkte dat hij veranderde, was dat hij met die collega was gaan eten, en dat was voor mij wel een schok. Ik heb nogal de neiging om direct het ergste te denken, ik was direct in paniek, alles werd zwart in mijn hoofd en ik kon niet meer nadenken - ik ben niet echt redelijk geweest, ik heb overdreven, waardoor Schaap er extra licht over ging en zeker niet meer begreep wat ik bedoelde. En zo is het gebleven: ik klapte dicht - qua gevoelens, qua gedachtengang - elke keer het over die collega ging. Ik was niet voor gelijk welke rede vatbaar, ik was compleet verblind door angst, angst om de man van mijn leven, gans mijn toekomst, kwijt te geraken. En Schaap heeft veel geduld gehad, ik snap dat wel, ik begrijp dat het voor hem niet gemakkelijk was. En uiteindelijk is het geëscaleerd en heeft hij het uitgemaakt. 

Ik geef toe dat ik fouten gemaakt heb, al waren die fouten op dat moment de enige optie. Ik heb maandenlang in angst geleefd, ik heb mij verschrikkelijk slecht gevoeld, had het gevoel dat alles dat mis kon gaan effectief mis ging. Nu begrijp ik dat, maar toen zat ik daar zodanig in dat ik maar één uitweg meer zag: vermijden (door Schaap te verbieden haar nog te zien, dat zou voor mij het probleem wegnemen), en toen hij dat niet wou, zat ik met hopen opgekropte frustraties die ik op heel nefaste manieren uitte. Schaap heeft veel geduld gehad, maar hoe langer het duurde, hoe groter het probleem voor mij leek, en hoe minder geduld hij had en hoe minder hij zich aanpaste - begrijpelijk. 

Nu is het wel zo, ik kan dat nu wel zo zeggen, maar ik heb wel een angststoornis, in mei of juni of zo heeft mijn psychiater die diagnose gesteld - niet dat het zo duidelijk of zeker is, maar toch. Ik heb een probleem, ja, mijn angst is mijn probleem zoals andere mensen een slechte knie hebben of bijziend zijn of zo. Maar dat is geen reden dan om het uit te maken, vind ik. Iedereen heeft slechte kanten, iedereen heeft problemen, maar daar ga je mee om en daar pas je je aan aan. Ik heb het ook moeilijk met Schaap zijn gebrek aan sociaal inzicht, of hoe ik het moet noemen. Theory of Mind, weten wat andere mensen bedoelen of van plan zijn, misschien is het iets in die richting. En ik doe of deed ook mijn best om mij daar aan aan te passen - niet dat dat altijd goed lukte, want door te zeggen wat ik écht wou was ik bang dat Schaap mij niet meer zou willen. 

Alleszins: ik weet dat ik problemen heb, en ik wil er aan werken. Schaap heeft misschien wel gelijk dat mijn huidige vorm van psychotherapie niet ideaal is: ik heb misschien iets concreters nodig, iets dat sneller "werkt". Al is dat niet evident, ik ga al 2.5 jaar (twee zwangerschappen niet meegerekend) naar dezelfde psychologe, en ik ben al wat trager in mensen vertrouwen en banden smeden, dus ik heb schrik dat het ergens ook een stap terug zou zijn moest ik naar iemand anders, een meer gedragsgerichte therapeute gaan. En ja, Schaap heeft ook gelijk dat ik zijn collega had moeten ontmoeten, maar geconfronteerd worden met je angsten is heel erg eng, en ik durfde niet, en ik was zodanig verblind door die angst dat ik daar echt geen beginnen aan zag. Maar ik heb vanaf het begin gezegd dat ik dat wel had moeten doen, ik weet dat dat de enige "oplossing" was. 

 

Ik weet niet of Schaap en ik ooit nog terug samen gaan komen. Misschien heeft hij al een ander intussen, hij ging voor het eerst in jaren uit als vrijgezel vanavond, misschien heeft hij er wel heel hard van geprofiteerd. Maar alleszins: ik heb veel ingezien de laatste maand, ik heb veel bijgeleerd, ik weet wat ik verkeerd heb gedaan, en we kunnen er samen aan werken. Schaap zei zelf ook dat zijn verandering misschien ook slechte kanten heeft die nog bijgeschaafd moeten worden. En moest hij kunnen beloven dat hij de volgende keer dat hij verliefd wordt op iemand wél afstand neemt... Dat is voor mij nog altijd de beste manier, zo neem je geen onnodige risico's - misschien is het nu "goed" (dat is wel relatief natuurlijk) gegaan omdat het niet wederzijds was, maar als het zo eens wel wederzijds is... 

Ik vind alleszins dat we nog genoeg hebben om samen verder te gaan. Traag in het begin, maar we kunnen er volgens mij wel uit geraken. Vorige week vroeg ik Schaap: kijk mij in mijn ogen en zeg mij dat je mij niet graag meer ziet - en hij kon het niet. Dus denk ik dat er bij hem toch ook nog iéts van gevoelens moet zijn. Vijf jaar samen gelukkig zijn, dat gaat niet zomaar weg. Als ik leer zeggen wat ik denk en wat ik echt wil in plaats van te veronderstellen dat hij het snapt, als hij leert meer (nog meer) geduld te hebben met mij en dingen trager te doen bij mij, als ik probeer sneller in te zien waar ik bang voor ben en probeer de confrontatie aan te gaan, als hij belooft van de volgende keer afstand te nemen als hij verliefd wordt (of gewoon niet meer verliefd te worden), als ik leer inzien wat ik zeg omdat ik in paniek ben en dat achteraf kan bijstellen, als hij vanavond nog niet in een ander bed beland is, als ik leer hem te vertrouwen en hem voldoende vrijheid te geven (wat ik wel wil, als hij belooft afstand te nemen als hij verliefd wordt), als hij altijd eerlijk is geweest in de redenen die hij gaf over waarom het uit is... Denk ik wel dat we een kans maken. Gesteld dat hij nog wil. Puur theoretisch en hypothetisch dus. 

 

Ik geloof alleszins dat de kans dat we er samen uit geraken en samen oud en gelukkig worden groter is dan de kans dat we iemand beter vinden... 

 

Schaap, ik zie u graag. Ik stel mij hier heel zwak en wanhopig op, ik doe dat alleen maar omdat ik weet dat je en wij het waard zijn. Je weet dat ik hier altijd schrijf wat ik denk, dus ik meen het effectief wel... Ik geloof in de liefde, ik geloof in ware liefde, en ik geloof dat wij dat hadden. 

00:10 Gepost door ikke | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

Commentaren

Ik vind je postje een beetje te veel neigen naar een kant. Dat jij fouten hebt gemaakt daar ga ik absoluut mee akkoord. Maar zoals je het nu schrijft lijkt het of jij alleen maar fouten hebt gemaakt. En dat is niet zo... En ik zou het erg jammer vinden dat je zo zou evolueren dat je de schuld van jullie breuk volledig op jou wil nemen. Je weet dat ik er ook niet akkoord meeging dat je alle schuld bij Schaap legde. (Remember mijn mailtjes voor mijn vakantie.)
Een verhaal heeft altijd drie kanten: zijn kant, jou kant en de waarheid.
Probleem is dat de waarheid zien meestal niet zo simpel is....

Ik hoop echt dat jullie er samen uitkomen.

Gepost door: Alice | 20-10-11

Ik volg Alice: in dit postje doe je alsof alles jouw schuld is, maar ik denk dat je dat doet omdat je al vaak genoeg hebt benadrukt waar zijn schuld in het verhaal zit.
Zo te lezen (ook je vorige postje) geniet hij erg van de vrouwelijke aandacht, wat ook normaal is voor een jonge single man die de vrijheid heeft geproefd; ik denk niet dat hij zo heel snel terugkomt of het moest zijn dat hij het oppervlakkige beu wordt.
Feit is dat jullie allebei aan jezelf moeten werken. Vind het trouwens maar raar dat iemand zo erg kan 'veranderen', precies of er is ergens een knop omgedraaid maar dan moet er al iets heel ergs drastisch zijn gebeurd, niet? (Als in: het licht gezien, het geloof gevonden, een trauma meegemaakt, die zaken?)
En ook vreemd dat er nog moet worden 'bijgeschaafd'. Je karakter kan je toch niet zomaar veranderen, laat staan aanpassen aan de mensen om je heen? je bent wie je bent...

Gepost door: LJ | 20-10-11

Tja... Ik zeg nu ook weer niet dat alles mijn fout is. Hij had meer geduld moeten hebben, had zich meer moeten aanpassen aan mijn tempo en mij de tijd moeten geven om mij aan te passen aan zijn veranderingen, en inzien dat het een probleem is, een problematiek, en geen kwade wil. En ik vind ook dat hij te veel geflirt heeft... Maar hij heeft dat waarschijnlijk zelf niet door, denk ik. Hoop ik.

Gepost door: Ladybird | 20-10-11

'(twee zwangerschappen niet meegerekend)' Ben je van hem al zwanger geweest?

Gepost door: HansDeZwans | 20-10-11

Ik niet, mijn psychologe wel... Maar niet van Schaap, veronderstel ik :p.

Gepost door: Ladybird | 20-10-11

Mijn gevoel bij dit postje is een beetje dubbel. Aan de ene kant hebben ze hierboven gelijk door te zeggen dat je teveel de schuld op jezelf steekt, dat moet je niet doen.

Aan de andere kant, toen ik schaap zijn opmerking las "als het gaat zoals het vanavond is gegaan", daar zie ik totaal niets verkeerd en narcistisch in. Wat zelfvertrouwen kan geen kwaad en van jezelf kunnen vinden dat je iets goed hebt gedaan moet kunnen. Voor jou lijkt dat mss moeilijk omdat je zelf weinig zelfvertrouwen hebt, maar eigenlijk zou zoiets moeten zijn waar jij naartoe zou moeten kunnen gaan: positief naar jezelf kijken en trots op jezelf kunnen zijn, daar is niets narcistisch aan, zolang je anderen met respect blijft behandelen.

Van dat je vindt dat schaap zich maar moet kunnen aanpassen aan waar jij mee zit vind ik ook niet 100% correct. Iedereen heeft zijn grenzen, ook schaap. Het is niet omdat jullie een relatie hebben/hadden dat hij alles van jou moet verdragen, net zo min als dat jij alles van hem moet verdragen. De bedoeling in een relatie is dat je gelukkig bent, of dat je er samen uit geraakt wanneer je dat niet bent. Maar de ene persoon kan al meer verdragen dan de ander, een relatie waarin de één steeds extreem jaloers, onzeker en bezitterig blijft zijn valt tot op een bepaald punt vol te houden, maar zoiets is erg vermoeiend en als de grens is bereikt dan is de grens bereikt. Schaap is dan mss wel op de verkeerde manier om gegaan met dat zijn grens was bereikt, maar zijn keuze is zijn keuze en als iemand genoeg heeft gehad dan moet dat gerespecteerd worden.

Probeer niet meer zo bezig te zijn met te hopen dat jullie een nieuwe start kunnen maken, schaap ziet dat niet zitten en zolang er bij jullie beide geen veranderingen zijn gaat dat toch tot hetzelfde leiden. Dat is denk ik ook waarom schaap zei dat hij nu niet opnieuw wil proberen, maar dat dat in de toekomst niet uitgesloten is.

Probeer om je angsten en onzekerheden en jaloezie los te kunnen laten. Schaap zal zelf ook wel bezig zijn met waar hij mee zit en met de tijd zal hij wel volwassener worden. Maar verwacht nu niets van hem, verwachtingen creëren betekent dat je daarin teleurgesteld kan worden. Concentreer je eerst op jezelf ipv al meteen terug bezig te zijn met een relatie te willen heropbouwen :-)

Gepost door: justm3 | 20-10-11

Ik ga helemaal akkoord met Justm3.
Ik herinner me dat je in een van je blogpostjes hebt gezegd dat Schaap wou dat je aan jezelf ging werken. Dat je probeerde je angsten en onzekerheden te overwinnen. Maar ik heb een beetje het gevoel dat je dit eigenlijk niet echt doet.
Je klampt je vast aan "ik hou van hem en ik wil hem terug". Wat ik 100% begrijp en zeker niet onredelijk vind in deze fase van jullie breuk, maar ik denk niet dat het de manier is om schaap terug te winnen.
Ik denk dat als er al een kans bestaat dat hij terug komt dat zal zijn omdat je aan jezelf hebt gewerkt. Omdat je hem niet maar zo "levensnoodzakelijk" nodig hebt. Hij is weggegaan omdat hij niet met je onzekerheden en angsten kon blijven omgaan. Als hij nu terugkomt dan denk ik dat hij een Ladybird krigjt die zich desnoods in 700 verschillende bochten zal wringen om de perfecte vriendin voor hem te zijn. En volgens mij is dat niet wat Schaap wil.
Volgens mij wil hij echt dat je aan jezelf werkt. Niet op hem steun, maar een sterke zelfstandige vrouw die er voor hem kan als een evenwaardige partner.

Gepost door: Alice | 21-10-11

Ik werk aan mijzelf, ik doe mijn uiterste best. En ja, ik ben onzeker, maar wat is dat mis mee? Ik ga nooit van de daken gaan schreeuwen: ik ben goed in dit of dat, dat wil ik niet, ik haat zo'n mensen. Liever wat onzeker dan een dikkenek. Onzeker zijn is voor mij: openstaan voor andermans mening, flexibel zijn, niet vastgeroest zijn in je eigen ideeën. Dan weet ik niet wat daar mis mee is. Ik heb mijn eigen principes en waarden, en daar sta ik zeker achter. Ik geloof in liefde, vriendschap, zorgen voor mensen, eerlijkheid, trouw. En nee, ik weet niet wat ik na mijn studies wil doen, maar voor mij is trouwen en een gezin stichten het belangrijkste, en daar ga ik voor, de rest wijst zichzelf wel uit.

Waar ik zeker van ben, is dat Schaap en ik samen gelukkig kunnen zijn, dat ik van hem hou en dat wat wij hadden ware liefde van was.

Het is waar dat ik extreem angstig was, maar dat was omdat ik schrik had dat Schaap verliefd zou worden op iemand anders en mij in de steek zou laten. Dat is allemaal gebeurd intussen, dus waarom zou ik nog bang zijn? En dat ik bang ben voor honden en zo, waarom zou Schaap daar last van hebben?

Gepost door: Ladybird | 21-10-11

Ik ben ook enorm onzeker en heb angsten die compleet irrationeel zijn. Teamo volgt mij daar absoluut niet in en vindt dan ook meermaals dat ik overdrijf. 't Is door hem dat ik iets meer zelfvertrouwen heb gekregen maar onder bv collega's zou ik het liefst van al één worden met mijn bureau als ze me maar niet zouden opmerken. Ja ik kan daar aan werken en dat doe ik ook, ik doe mijn best om me goed te voelen in mijn vel en dat werkt wel zolang ik niet herval in pessimistische vreetbuien ;) Net als Justm3 denk ik dat er idd een grens is en dat het van persoon tot persoon afhangt wanneer je die bereikt hebt. Teamo heeft ze met mij ook al meerdere keren bereikt... En elke keer is de ruzie heftiger en wordt het moeilijker om verbetering te beloven!
We waren er natuurlijk niet bij he, in je relatie, dus ik weet niet hoe het gelopen is, maar op mij kom je ook over als een toffe en lieve jonge vrouw. Je angst dat hij verliefd zou worden bleek terecht dus dat mag hij je zeker niet verwijten.
Maar (en opnieuw volg ik Justm3) het is nu van belang dat je je op je eigen geluk focust en niet meer denkt als in termen van "als we weer samen zijn" want voor hetzelfde geld gebeurt dat niet, ook al heeft Schaap de deur op een kier gelaten.

Gepost door: LJ | 21-10-11

Zo erg is het niet, ik babbel meestal wel mee met mijn medestagiairs, we gaan samen koffie drinken en ik ga met iemand naar de film dit weekend. Maar het is wel normaal dat je onzeker bent als je het gevoel hebt dat je verloofde andere vrouwen interessanter vindt, zeker als je daar al een aanleg toe hebt. Ik ben sowieso heel nerveus, ik verschiet van het minste, loop soms rond als een kieken zonder kop, laat dossiers vallen...

Ik probeer mij zekerder te voelen, maar het is moeilijk, omdat ik zoiets heb van: als zelfs mijn verloofde het al niet uithoudt met mij, wie dan wel? Wat is er dan mis met mij? De man die het meeste van je houdt van iedereen op de wereld, kiest ervoor om alleen te zijn in plaats van met u. Dan kan ik toch niet trots zijn op mijzelf? Ik heb mijn uiterste best gedaan voor hem, maar nog was het niet genoeg, ben ik dan zo onmogelijk om van te houden of om mee samen te leven? Ik hield er alleszins heel erg veel van om met hem samen te leven, ik genoot van alle kleine dingen. Gewoon al een chocotoff in zijn brooddoos steken als verrassing, zelfs al zag ik zijn gezicht niet als hij die vond, zelfs al hoorde ik er niets meer van, toch maakte het mij gelukkig... Ik ben vooral gelukkig als ik voor anderen kan zorgen. Voor mijzelf zorgde ik sowieso al: ik deed meestal wel waar ik zin in had. Nu heb ik het gevoel dat ik mij moet forceren, ik zou liefst na mijn stage direct in bed kruipen en slapen, maar ik forceer mij om toch nog dingen te doen die ik hoor leuk te vinden... Wat is dan het beste eigenlijk? Doen wat je op dat moment het beste lijkt, of doen wat je hoort te doen? Ik heb gekozen voor mijn orkest, ik speel graag muziek, maar het is elke keer weer een enorme opgave om naar daar te gaan, het is heel vermoeiend. Het is moeilijk om daar een evenwicht in te vinden...

En nee, ik ga er niet van uit dat we sowieso terug samen komen. Alleen snap ik ook niet goed waarom het niét zou kunnen. Alle redenen die hij gaf over waarom we niet meer samen zijn, zijn dingen waar we kunnen aan werken. Met tijd en boterhammen... Alleen ben ik bang dat hij snel een ander gaat hebben... :s.

Gepost door: Ladybird | 21-10-11

Daar was ik ook bang voor toen Teamo en ik uit elkaar waren: dat hij snel iemand anders ging hebben. Compleet belachelijk aangezien ik zelf 'in een relatie' zat, maar kom, dat heeft me wel naar Teamo doen terugkeren. Het is heel normaal dat je daar schrik voor hebt want dat zou teken zijn dat hij helemaal over je heen is. Is dat iets dat je meteen zou willen weten als het zover is? Of weet je het liever niet?

Ik zou sowieso compleet gek worden als ik hoorde dat mijn vriend aantrek bij andere vrouwen heeft. Natuurlijk ga je daar vanalles achter zoeken... Niet meer dan normaal zeker als blijkt dat hij vanalles achter je rug doet en chatvensters sluit als jij eraan komt. Dat wekt mijn nieuwsgierigheid en ik zou hem het bloed onder de nagels halen om alles te weten komen, hoe onschuldig het dan ook zou blijken. Je moet eerlijk zijn tegen elkaar in een relatie... Dat is het allerbelangrijkste (na elkaar graag zien, duh).

Je moet de dingen doen die je wil doen, niks forceren - als je liever de avond alleen thuis voor de tv onder een gezellig dekentje doorbrengt dan met iemand afspreken, dan is dat jouw volste recht en volledig te begrijpen.

Gepost door: LJ | 21-10-11

Ik vind het echt vreselijk dat jij je nu zo moet voelen. En ik geloof echt niet dat jij zo moeilijk bent om mee samen te leven. Ik vind je net ontzettend lief en zorgzaam. Dus als het niet Schaap is dan ben ik zeker dat er iemand komt die je graag gaat zien.

Maar en ik kan er helemaal compleet naast zitten hoor, maar het is gewoon een bedenking die ik mij daarnet maakte toen ik je postje las. Al die redenen die Schaap opgeeft dat hij bij je is weggaan zijn dat zijn echte redenen? Of zijn dat redenen die hij je geeft omdat hij het makkelijker voor je wil maken. Omdat hij weet dat "ik hield niet meer van je en ik was gek op een ander" veel meer pijn doet dan al die andere zaken? Ik weet niet of het zo bij schaap is he. Helemaal niet, maar zou het misschien kunnen?

Ik ben het met LJ eens dat je niks moet forceren. Als jij in je bed wil dan moet je dat zeker doen. (Natuurlijk geen vier maanden aan een stuk, maar in deze fase vind ik echt dat je gewoon moet doen wat jij wil!)

Gepost door: Alice | 21-10-11

@Alice: Ik heb mij dat ook al vaak afgevraagd, daarom ook dat ik zeg dat ik hoop dat hij eerlijk is over de reden waarom we uiteen zijn, dat hij niet liever gewoon meer vrijheid of geen vaste relatie wil... Want ik blijf erbij dat wij supergoed bij elkaar passen.

Gepost door: Ladybird | 22-10-11

De commentaren zijn gesloten.