19-10-11

De dag dat de hemel op mijn hoofd viel

En plots liep hij daar. Schaap. Met een vrouw. 

Naast elkaar, geen handjes, geen armen in elkaar. 

Maar toch. Schaap met een vrouw. 

 

Ik weet dat we uiteen zijn. Ik weet dat hij een man is met een teveel aan hormonen, en dat het dus niet lang zal duren voor hij een ander heeft. Ik weet dat het de derde woensdag van de maand is en dat hij dan met collega's - met de Slet en haar Slettinnen, en een occasionele man - gaat eten en uitgaat. Maar toch... Om hem nu met een potentieel nieuw lief (elke vrouw is een potentieel nieuw lief) over straat te zien lopen, te zien lopen lachen... Het voelt verschrikkelijk. Verschrikkelijk veel pijn... Zelfs al is het een dikke, ze stalkte hem al toen we nog samen waren - élke avond zat ze met hem te chatten, ze vindt al zijn Facebookstatussen "leuk". Het is duidelijk dat ze achter hem zit, en het doet zo'n pijn van er ook nog maar aan te dénken dat hij er misschien op in zou gaan... 

Waarom toch. We waren zo goed samen... Waarom konden we niet gewoon gelukkig samen blijven, waarom wou hij uiteengaan, waarom waarom waarom... 

 

Het is zo frustrerend. Elke keer dat we elkaar zien, spatten de vonken eraf - hij mag dan nog zeggen dat het voor hem puur fysiek is, ik kan dat moeilijk geloven - ik hou alleszins van hem, fysiek, mentaal, met alles wat ik heb. En maandag hebben we nog gepraat - ok, gechat, maar toch - en ik had toch weer de indruk dat er al wat meer uitgepraat is, ik heb dingen bijgeleerd, en weer dacht ik: daar kunnen we toch over geraken? Is dat het nu echt waard van uiteen te gaan, van die 5.5 jaar weg te gooien? Ja, ik heb fouten gemaakt, maar ik verdien toch ook een tweede kans, gelijk iedereen? Hij zegt altijd dat we een jaar lang ruzie gemaakt hebben, maar dat is écht niet waar - zelfs vlak voor we uiteen gingen hebben we nog supermooie momenten gehad, ik heb genoeg verliefde foto's. En zelfs al is dat volgens hem "de situatie negeren": het feit dat we nog dolverliefd genoeg waren dat we de situatie kónden negeren, wil toch zeggen dat het niet onoverkomelijk is, dat de liefde nog altijd sterker is? Ik hou superveel van hem, we kunnen al weer samen onnozel doen, dat is toch al een goed teken? Ik hou zo veel van hem, ik weet dat ik het moet afsluiten, maar ik vind het doodzonde... Als je zoiets moois hebt, waarom het dan weggooien in plaats van het te koesteren en ervan te genieten? In goede én in kwade dagen... Is zijn behoefte aan vrijheid en flirten dan echt zoveel meer waard? 

 

Schaap, alstublieft. Geef het nog niet op... Ik geloof nog in u, en in ons, al weet ik dat dat stom is, wat wij hadden is veel mooier dan wat dan ook. Denk aan alle goeie momenten, de Triviallekes, Planckendael, de knuffels, het naast elkaar in slaap vallen en wakker worden, het samen dansen op Frank Sinatra, het samen op date gaan, het samen naar bloederige series als Dexter kijken en speculeren over wie het gedaan heeft, het vliegertjes naar elkaar smijten tijdens het studeren, het samen puzzelen en meezingen met Raymond... Dat was allemaal het laatste jaar, dat is toch veel  belangrijker dan alle ruzies? Ik weet dat uw liefde voor mij nog niet weg is, die van mij voor u ook niet. We geraken er samen wel uit... 

18:37 Gepost door ikke | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Commentaren

Liefde brengt een mens in het gelukkigste 'zijn' van zijn wezen (en 'gelukkig' vind ik dan nog niet eens het juiste woord, extase?), maar het kan een mens ook in het meest verscheurende brengen :-(. Waarom, waarom... ik snap je goed. Heel goed.

Ik snap het bij jullie ook niet :s.
Ook al weet ik dat je niet mag blijven hopen, "het is gedaan", hij heeft het gezegd... maar toch...
Ik leef sterk met je mee.

Dikke knuffel.

Gepost door: Me | 19-10-11

Danku... Ik ben blij dat ik niet de enige ben die het niet snapt - Schaap is de enige die het wél snapt eigenlijk, maar bon.

Ben jij wie ik denk dat je bent trouwens?

Gepost door: Ladybird | 19-10-11

"zelf al is het een dikke"
Komaan Ladybird tot zo een uitspraken ga jij je toch niet verlagen?
Klinkt misschien cru maar nu voelde ik toch wel heel effe sympathie voor haar en schaap. Maar datligt volledig aan mijn kant, vermits ik zelf ook een van die dikke ben...

Gepost door: Alice | 20-10-11

Ja, ik weet het, het is kinderachtig. En ik weeg zelf ook te veel. Maar toch, het is het enige waar ik mij kon aan optrekken... En dat van het stalken is wel echt waar :s.

Gepost door: Ladybird | 20-10-11

Weet wel dat je het niet zo bedoelde, maar je bent een veel te lief meisje om je tot dat niveau te verlagen. Je bent echt wel sterk, lief en vriendelijk.
En ja, ik geef toe... ik ben geweldig gevoelig als het over "dik" gaat. Voel mij altijd aangesproken. :D

Gepost door: Alice | 20-10-11

Ja, waarschijnlijk ben ik wie je denkt dat ik ben ;).
Liefs,
naamgenoot :).

Gepost door: Me | 20-10-11

Ja, het was kinderachtig, maar ik was compleet in shock, heb een uur zitten wenen, ik kon niet eten of niets... En dan kan ik, zoals gezegd, niet nadenken :p. Het slaat sowieso nergens op, Schaap zag mij graag dus kan hem dat toch niet schelen dat iemand wat molliger is...

Het is alleen dat ik hém zo graag zie, en dat ik het hem en mijzelf kwalijk neem dat we iets dat zo mooi was en nog mooier kon worden hebben laten kapotgaan... Ik mis hem superhard, en ik mis wat we samen hadden - en nog zouden kunnen hebben, moest hij dat beseffen.

Ik hoop dat hij nu eens eerlijk is... Ofwel ziet hij het niet meer zitten met mij, maar dan is het omdat hij vrijheid wil en wil flirten en puberen en zo. Ofwel ziet hij mij wel nog graag, en dan is er wat mij betreft niets dat ons tegenhoudt, aan alle problemen kunnen wel aan gewerkt worden, daar kunnen we wel uit geraken.

Gepost door: Ladybird | 20-10-11

Ik zou hier echt heel veel kunnen schrijven maar ik doe het niet. Je hebt dezelfde vragen en bedenkingen als ik had, zoveel maanden geleden. Ik heb het al gezegd, tijd geeft raad.

Gepost door: HansDeZwans | 20-10-11

Het is denk ik ergens wel normaal hoe je je nu voelt, maar probeer jezelf geen valse hoop te geven en probeer niet alles als een eventueel nieuwe start te zien. Schaap bekijkt het zo niet dus je kwetst alleen jezelf door valse hoop te blijven creëren :)

Sterkte!

Gepost door: justm3 | 20-10-11

Ik weet dat ik alleen maar mijzelf pijn doe, maar hem moeten loslaten, alle hoop opgeven, doet nog véél méér pijn. Schaap leren kennen is het beste dat mij ooit overkomen is, hoe kan ik nu zomaar opgeven? Ik hou van hem, met heel mijn hart...

Gepost door: Ladybird | 20-10-11

De commentaren zijn gesloten.