17-10-11

Pampers en zo

Schaap is gisteren op bezoek geweest bij zijn nichtje van twee maand oud. Het nichtje dat ik nooit gezien heb, omdat ik schrik had dat ik er mij zou aan hechten om haar dan daarna nooit meer te zien... Juist ja. 

Hij zette in zijn Facebookstatus iets van: Voor de eerste keer een luier ververst en het lukte direct! 

 

Het doet zo'n pijn, mij Schaap voorstellen met een baby'tje dat niet het onze is... Toen hij zijn neefje zag was hij altijd helemaal vertederd, en enorm fier - ik ook trouwens, zowel op het kindje (waar ik toen nog tante van was) als op mijn lieve Schaap. Het overtuigde mij er helemaal van: Schaap gaat een goede vader zijn, ik wil kinderen met hem. 

Nu is dat allemaal weg, en ik kan het mij nog altijd niet voorstellen. Wij die kindjes krijgen, maar niet met elkaar... 

 

Ik hou zielsveel van hem, ik zag het allemaal zo goed zitten. Waarom toch... Ik denk niet dat ik het ooit helemaal ga snappen. Zeker nu: de kwaadheid is weggeëbd, het lijkt allemaal zo lang geleden. Het enige wat nu nog overblijft, zijn alle goeie herinneringen - en dat zijn er massaal veel, véél meer dan de slechte. Ik hou enorm veel van hem, ik kan het niet beschrijven hoe veel. Waarom toch... 

 

09:32 Gepost door ikke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.