16-10-11

Ouders zijn toch kleine kinderen

Wat is het leven toch fantastisch, als je enerzijds met zwaar liefdesverdriet kampt - tijdens de week gaat het omdat ik mij op mijn stage stort, maar ik krijg mijn klop dubbel zo hard in het weekend precies -, en anderzijds ook nog je ouders hun huwelijksproblemen moet zien op te lossen. 

Mijn vader wordt 50 in de kerstvakantie, en hij wil eens met alle kinderen op reis gaan. Hij zaagt daar al een jaar om, maar ons moeder zegt ook al een jaar dat we met twee examens hebben - blijkt nu dat ik géén examens heb met Kerstmis, maar toch. Nu is zijn argument: alsof Spook gaat studeren, Spook en studeren, dat gaat niet samen. Heel steunend naar uw dochter die met volle moed aan haar eerste jaar hogeschool begonnen is... Eerste jaar, reden te meer om haar geen reisjes op te leggen. Dan verwijt hij ons moeder maar dat ze zo weinig dynamisch is - terwijl zij altijd diegene is die alles moet plannen en alles moet organiseren, hij durft dat allemaal niet. 

Daarna heeft ons moeder zich opgesloten op de bureau, om dan ineens tegen mij te zeggen - achter ons vader zijn rug: "Ik ga naar de mis, ge moet maar zeggen tegen uw vader dat ik ineens dynamisch geworden ben". Een kwartier later, 7 minuten voor het begin van de mis, komt mijn vader vragen waar ons moeder naartoe is. Ik geef de boodschap door, waarop hij vraagt: "Wat moet ik doen? Moet ik ook naar de mis gaan?". Ik heb ja gezegd: hij had geen tijd om lang te twijfelen of hij zou te laat zijn. "Ok, ik zal dan zeggen dat het moest van u". "Nee, betrek mij er niet bij". "Ja maar ja, ons moeder is toch echt niet dynamisch, allee zeg...". Ik heb hem onderbroken en gezegd dat hij er mij niet moest bij betrekken, dat hij, als hij na 25 jaar getrouwd zijn nog niet weet hoe hij met ons moeder moet omgaan, er wel erg aan toe is. "Ja maar, zij weet toch ook niet hoe ze met mij moet omgaan?". Zucht. 

 

En die zijn dan al 30 jaar samen, 25 jaar getrouwd... Terwijl Schaap en ik, die zielsveel van elkaar hielden en dolverliefd waren, uiteen zijn. Wat wij samen hadden was zo mooi, ik snap het echt niet, en iedereen tegen wie ik spreek heeft dezelfde reactie: ik snap hem niet. 

Hoe egoïstisch om uw dochter die net de man van haar leven kwijt is uw kinderachtige discussies te laten oplossen... 

 

Schaap, wij zijn veel beter dan dat, waarom krijgen wij de kans niet om samen oud te worden... 

17:46 Gepost door ikke | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Ik ben sterk van mening dat ouders kinderen niet moeten belasten met hun problemen. Probeer op je grenzen te staan want anders kan dat van kwaad naar erger gaan :-)

Gepost door: justm3 | 16-10-11

Ja, ik vind dat ook...

Omgekeerd kan ik niet bij hen terecht: bij mijn vader wíl ik niet terecht, en mijn moeder wordt kwaad van zodra ik Schaaps naam noem. "Hij is veel te vol van zichzelf" en "Hij is bezeten door collega X." en "Hij zal nog wel diep in de put vallen" en "Ge moet er geen medelijden mee hebben, hij heeft het allemaal zelf gezocht". Ok, allemaal wel waar, maar wat heb ik daar nu aan? Ik wil kunnen uithuilen, ik heb er geen behoefte aan om te horen hoe Schaap zwartgemaakt wordt. Ondanks alles hou ik nog altijd zielsveel van hem, en wil ik niet liever dan verdergaan met hem, samen oud worden. Ik blijf van mening dat je een relatie niet moet opgeven als het eens wat moeilijker gaat, onze liefde was en is groot genoeg om er wel over te geraken - na een maand uiteen ben ik daar alleen maar méér van overtuigd geraakt.

Gepost door: Ladybird | 16-10-11

Weet ge onze ouders zijn ook opgegroeid in de tijd dat seks voor het huwelijk groot taboe was en scheiden gewoon onmogelijk werd geacht. Ik denk dat mijn ouders anders ook al wel uiteen zouden zijn. Hun generatie is meer vastgeroest in de oude patronen, die zijn idd niet zo 'dynamisch'. Misschien moeten we ze 'Mannen komen van Mars etc' eens onder de neus schuiven? ;-)
Vind ook niet dat jouw ouders jou moeten belasten met hun problemen; omgekeerd is juist de bedoeling, ook al begrijp ik jouw moeders reactie ergens wel: die kerel heeft haar dochter diep gekwetst en ze wil dat jij je sterk houdt en meteen over hem heen bent want hij is al die miserie niet waard.

Gepost door: LJ | 17-10-11

Tja, liever dan samenblijven voor altijd omdat je het elkaar beloofd hebt dan opgeven als het eventjes moeilijk gaat... Ik veronderstel dat mijn ouders ook wel hun mooie momenten hebben. Al zou relatietherapie (en Mannen komen van Mars) hen ook wel deugd doen.

Ik snap mijn moeder haar reactie ook wel, alleen ben ik verder geëvolueerd dan die eerste kwaadheid. Verder geëvolueerd naar een zware depressie en precies nog meer gemis en nog meer liefde... Ik hou van hem, het doet mij dan ook wel pijn als mensen zo zwart spreken over hem.

Gepost door: Ladybird | 17-10-11

Dat houden van is niet meer wederzijds, hou daar rekening mee, anders maak je het jezelf niet gemakkelijker en geraak je verder in de put.

Gepost door: HansDeZwans | 17-10-11

Daar ben ik mij heel erg hard van bewust hoor, dat het niet meer wederzijds is. Ik weet niet in hoeverre het psychologisch verantwoord is, maar ik denk dat het beter is van te zeggen: ik ga verder met mijn leven, mét die liefde voor Schaap, zelfs al is het niet wederzijds, dan van het gevoel te hebben dat ik kwaad moet zijn op mijzelf elke keer ik hem mis of elke keer ik denk hoe graag ik hem wel graag zie. Daar kruipt zoveel energie in... Ik denk dat ik mijzelf nu gewoon ga toestaan van hem graag te zien, dat zal uiteindelijk wel slijten, en het is leuker dan enkel maar slechte gevoelens voelen.

Gepost door: Ladybird | 17-10-11

Dat klinkt idd wel positiever maar ik heb nog nooit gehoord over iemand die z'n liefdesverdriet op die manier behandeld heeft, dus ik weet ook niet of het succes gaat hebben? Ik zou het niet kunnen, daarvoor ben ik alleszins veel te negatief ingesteld, maar ook omdat ik me dan toch telkens weer zou herinneren dat het voorbij is. Die Zeit heilt alle Wunder... heel mooi liedje van Wir sind Helden btw, je moet de tekst maar s opzoeken nu je je troost zoekt in muziek.

Gepost door: LJ | 18-10-11

Tja, ik weet ook niet of het zal lukken, het is in elk geval leuker... Ik probeer mij nu op het positieve te focussen. Ik hou van Schaap, ondanks alles: het is goed, ik weet nu tenminste dat ik dat kán, van mensen houden met al hun positieve en negatieve kanten, mensen vergeven, beloven "voor eeuwig en altijd" en dat ook menen. En ik geloof meer dan ooit in de liefde, en in vechten voor je relatie - al moet je daar wel de kans voor krijgen. Ik hou alleszins met heel mijn hart van hem... En waarom mag je mensen niet graag zien, zelfs al is het niet wederzijds? Ik moet toch niet altijd kwaad zijn op mijzelf elke keer ik dat denk? Ik besef dat het gedaan is, ik besef dat het niet goed is van te hopen (al doe ik het stiekem toch), maar ik laat het nu gewoon zijn - het is toch altijd zo dat dingen die niet mogen alleen maar aantrekkelijker worden? Ik laat mijzelf van Schaap houden, dan zal het vanzelf wel slijten, en het zal leefbaarder zijn dan van altijd te zeggen: "Nee, dat mag niet, hij verdient dat niet!". Hij verdient dat wel, hij verdient mijn liefde, alleen is hij zelf niet klaar voor een serieuze relatie... En ik zal uiteindelijk wel iemand anders tegenkomen die mijn liefde nog meer of wél verdient.

Gepost door: Ladybird | 18-10-11

De commentaren zijn gesloten.