11-10-11

Nothing compares 2 Schaap

 


 

It's been seven hours and fifteen days
Since you took your love away
I go out every night and sleep all day
Since you took your love away
Since you been gone I can do whatever I want
I can see whomever I choose
I can eat my dinner in a fancy restaurant
But nothing
I said nothing can take away these blues
`Cause nothing compares
Nothing compares to you

It's been so lonely without you here
Like a bird without a song
Nothing can stop these lonely tears from falling
Tell me baby where did I go wrong
I could put my arms around every boy I see
But they'd only remind me of you
I went to the doctor n'guess what he told me
Guess what he told me
He said girl u better try to have fun
No matter what you'll do
But he's a fool
`Cause nothing compares
Nothing compares to you

all the flowers that you planted, mama
In the back yard
All died when you went away
I know that living with you baby was sometimes hard
But I'm willing to give it another try
Nothing compares
Nothing compares to you
Nothing compares
Nothing compares to you
Nothing compares
Nothing compares to you 

22:07 Gepost door ikke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Zó waar, zó herkenbaar... En hij heeft mij nochtans zo hard gekwetst, ik mag nog zo kwaad zijn overdag, eens ik 's avonds alleen ben overheerst mijn hart alles, en zegt het: Schaap, ik mis u, ik hou van u...

Gepost door: Ladybird | 11-10-11

Ze zouden muziek moeten verbieden in tijden van verdriet. Het is wetenschappelijk bewezen (onderzoek in UK of zo) dat zulke muziek je emoties versterkt en zodus je nog droeviger en zelfs depressief kan maken. It's like a drug! Ik kan ervan meespreken. Misschien moet je eens Linkin Park overwegen, of Rammstein? ;-)
Maar ik snap de boodschap wel. Je herkent je in heel veel van die gebrokenhartnummers, ze ondersteunen je verdriet en je voelt je begrepen. Je staat niet alleen...

Gepost door: LJ | 12-10-11

Idd beter naar een upbeat liedje luisteren ;-)
Liefdesliedjes versterken enkel je verdriet..

Gepost door: Nathalie | 12-10-11

Tja, als ik naar Linkin Park of Rammstein moet luisteren, dan word ik pas écht depressief :p. 5.5 jaar samen geweest met een metalfan, heb genoeg "muziek" gehoord voor de rest van mijn leven :p.

En bij nader inzien is Sinead O'Connor niet echt iemand aan wie ik mij moet optrekken van,"zij is er ook door gekomen", met haar kaalgeschoren hoofd en toch ook niet al te stabiele psychische toestand...

Ik moet nog eens naar Titanic kijken. Kate verliest Leo, haar eerste grote liefde, de liefde van haar leven, maar krijgt toch nog kindjes! Of op zijn minst een kleindochter.

En Bridget Jones: die is te dik (hoewel ze precies elke keer dat ik dat boek lees magerder wordt, maar dat ligt aan mijn gewicht), niet al te snugger, en geraakt ook van straat. Misschien moet ik minder snugger worden?

Gepost door: Ladybird | 12-10-11

Ik lees al even mee en wou je toch even een hart onder de riem steken.

Toen ik 19 was, geraakte het uit met mijn vriendje sinds 3,5 jaar. Ik was er ook van overtuigd dat wij gingen trouwen en kindjes krijgen, daar praatten we na een maand al over, maar hij besliste er anders over. Nu, ik wist toen ook wel dat het niet goed ging tussen ons (misschien het verschil met jullie), dus ik kon mij er vrij snel bij neer leggen. Waar ik het veel moeilijker mee had, was het feit dat hij na 3 dagen al iemand anders had (wat dus al een tijdje bezig was achter mijn rug). Ik vond het verschrikkelijk, maar het maakte me duidelijk dat er voor ons geen kans meer was, en ik moest verder.

Muziek was toen ook zo belangrijk voor mij, maar ik kon niet naar trieste muziek luisteren, ik begon er telkens van te wenen. Ik heb toen ook voor mezelf beslist dat ik alleen wilde luisteren naar muziek waar ik kon op springen en dansen. (Het heeft 2 jaar geduurd voor ik naar 'Goodbye My Lover' van James Blunt kon luisteren).

Ik maakte nieuwe vrienden, ging veel op stap en deed wat ik wilde. Alles lag open, een jaar in het buitenland, nog iets bij studeren en niet meteen gaan werken. Dat gaf mij een goed gevoel.

Na een jaar kreeg ik opnieuw een relatie, met een jongen die helemaal anders was dan mijn ex en de relatie was dat ook. We zijn niet samen gebleven, maar ik heb er wel uit geleerd dat je niet tevreden mag zijn met iets dat 'goed' is.

4 jaar geleden leerde ik mijn huidige vriend kennen. Allez ja, we kenden elkaar al jaren, maar konden elkaar niet echt uitstaan. Na veel praten is dat gebeterd :-), en uiteindelijk zijn we een koppel geworden. Ik kon in het begin niet geloven dat dit echt kon en ik kan het soms nog moeilijk geloven. Mijn vriend respecteert me voor wie ik ben, hij doet altijd zijn best om dingen vanuit mijn standpunt te zien en hij brengt het beste in mij naar boven. Tot nu toe hebben wij nog nooit een erge ruzie gehad, omdat we elkaar zo goed begrijpen.

Maar dit dus om te zeggen, niet wanhopen. Er komt iemand die je graag zal zien, en soms uit onverwachte hoek. Iemand die je wel zal begrijpen en je wensen zal respecteren als er dingen in de relatie zijn waar je het moeilijk mee hebt. Want dat doe je voor degene die je graag ziet. Het feit dat je ex-vriend dit (nu) niet doet, wil zeggen dat je beter verdient.

(En ik keek ook graag naar films waarin mensen de liefde van hun leven verloren en dan toch terug gelukkig werden, het gaf mij hoop :-)).

Ik duim voor je, dat je gelukkig wordt, met of zonder schaap, maar in ieder geval met iemand die je respecteert. En ik blijf heel graag meelezen.

X

Gepost door: Juliet | 12-10-11

Danku Juliet voor het eerlijke antwoord...

Met Schaap en mij ging het inderdaad al een tijdje moeilijk, maar eigenlijk alleen om die collega. Daarnaast ging alles nog altijd super: we lachten samen, we deden leuke dingen, we babbelden veel, we maakten uitstapjes... Voor mij was dat een teken dat er nog genoeg liefde was, dat we uit dat ene probleem ook wel uit zouden geraken als we eraan zouden werken. Maar voor Schaap hadden we blijkbaar alleen maar mooie tijden omdat we het probleem negeerden...

En niet dat ik je wil ontmoedigen, maar de eerste vijf jaar hebben wij ook geen serieuze ruzies gehad. Als ging perfect, we waren gelukkig samen, en zelfs als we ongelukkig waren hielp het dat we met twee waren, we hielpen elkaar overal door. Zelfs het jaar dat we op afstand woonden en elkaar enkel in het weekend zagen, vonden we manieren om dichter bij elkaar te zijn - geparfumeerde brieven, verhaaltjes voor het slapengaan inspreken en doormailen, schattige e-cards, lieve sms'jes, samen (op afstand) tv kijken en commentaar geven... Voor mij was het echt de ideale relatie, mooier dan ik ooit had kunnen dromen. Dat maakt het des te frustrerender dat het toch gedaan is nu...

En ik vind dat je gelijk hebt, elkaar respecteren is wat je doet in een relatie. Ik snap niet hoe het kan dat hij dat nu niét meer doet, hij was altijd zo lief... Echt de perfecte man voor mij. Tot voor kort dan.

Ik heb juist wél nood aan droevige muziek, om eens goed op uit te huilen. Toen het gedaan was met mijn eerste lief had ik een vast avondritueel: twee witte prinsenkoeken, een sudoku en het tweede deel van het dubbelconcerto van Bach - moet ik misschien ook eens posten, supermooi, alleen ben ik niet zo goed in filmpjes posten :p. En Nightswimming van R.E.M. is zo ook nog een tijdje mijn uithuilliedje geweest, ik speelde dat dan over en over.

Sowieso vind ik dat je muziek uit zo een droevige periode heel erg onthoudt, je blijft dat ermee associëren....

By the way, opnieuw: ik zou blij zijn moest ik twee jaar niet naar James Blunt kunnen luisteren ;-)

Gepost door: Ladybird | 12-10-11

De commentaren zijn gesloten.