10-10-11

Onvoorstelbaar

Ik had moeten luisteren naar jullie, ik had hem geen kansen meer moeten geven. Hij heeft ze toch maar weer allemaal verspeeld, meer en harder dan ooit tevoren. 

Ík ben egoïstisch, egocentrisch en narcistisch, omdat ik zijn "veranderingen" niet kon appreciëren. Hij heeft nood aan een vriendin, niet aan een moeder. Hij had al een halfuur in bed moeten liggen, ik hou hem uit zijn slaap. Hij wou positief afscheid nemen, hij wou vrienden blijven, maar ik wou dat allemaal niet, dus ik ben diegene die het beëindigt. Dat ik hem in bed stak tijdens de examens, voor mij het hoogtepunt van de dag, dat had hij niet graag want hij wou gewoon slapen. Ik heb hem alle ruimte afgenomen. Ik wil gewoon mijn eigen zin, de rest kan mij niet schelen. Ík heb iemand anders in de relatie laten komen. Hij heeft míj een nieuwe kans gegeven, hij had gezegd dat ik al met iets goeds ging moeten afkomen, maar dat heb ik nooit gedaan. Ík heb de relatietherapie geen kans gegeven, ík maak mooie herinneringen kapot, ík ontneem de vijf gelukkige jaren van hun betekenis. Alles is mijn schuld, hij is heilig, hij heeft tot het uiterste zijn best gedaan, hij heeft zoveel pijn. 

 

Ik had moeten luisteren. Dit is wel mijn eigen schuld. 

Nee, hij is niet afgekomen, hoezeer ik ook hoopte, hoe graag ik hem ook nog zie (en hij mij ook, zegt hij). Dus zei ik via chat: "Vaarwel". Zijn reactie: "vaar-ook-wel", en "jammer dat het zo moet eindigen". Dat was zíjn keuze, niet de mijne, wat hij ook beweert! En ik wou mij verdedigen, natuurlijk... Uiteindelijk ben ik naar daar gelopen (letterlijk), om afscheid te nemen, wat hij wou, maar wou hij mij bijna niet binnenlaten. Eens binnen was hij weer aan het lachen met alles wat ik zei, en was alles nog altijd mijn schuld. 

 

Hoe heb ik zo stom kunnen zijn... Was dat nu echt de man van mijn leven? Hoe kan de liefste man ter wereld veranderen in zo'n monster? Ik studeer over een paar maand af als psychologe, maar ik snap er nog altijd niets van... Daar mogen ze een gans team op zetten. 

Het had zo anders kunnen lopen, had hij gewild... 

 

22:47 Gepost door ikke | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

Psychologen of niet, iedereen is gewoon menselijk :-). Het kan goed zijn dat hij vele jaren wel heel oprecht tov jou is geweest, anders had het niet zolang geduurd. Maar jullie zijn al van een heel jonge leeftijd samen, en dan veranderen mensen nog veel. Behoeftes veranderen, waarden en normen kunnen nog veranderen en de kans is groot dat mensen dan uiteen groeien.

Dat is spijtig genoeg wat er bij jullie is gebeurd, of beter gezegd, bij hem. Hij heeft nieuwe behoeftes gekregen, wil blijkbaar nog vrij rond kunnen fladderen terwijl jij al zo hard behoefte had aan settelen. En ik denk dat schaap je de komende jaren zowiezo niet zal kunnen bieden wat jij wil, want hij heeft nog geen behoefte aan settelen en kinderen.

Maar ik denk dat het heel normaal is dat jij je aan de ene kant zo hard vasthoudt aan vroeger, en dat je aan de andere kant je afvraagt of vroeger wel oprecht is geweest. Op dit vlak denk ik dat hij wel jaren oprecht is geweest naar je, maar dat in de loop van de tijd zijn behoeftes te hard veranderd zijn voor jullie om nog als koppel verder te kunnen.

De manier waarop hij hier allemaal mee is omgegaan vind ik niet correct. Mijn mening op dat vlak ken je. Maar voel je niet dom of stom. Jullie hebben iets mooi gehad, je hebt je niet jarenlang laten gebruiken. Maar sinds enige tijd (je zal zelf wel voor jezelf het keerpunt weten) is de dynamiek helemaal veranderd. Het heden is al zwaar genoeg voor je, laat zorgen om het verleden het niet nog zwaarder maken :-)

Gepost door: justm3 | 10-10-11

Je hebt volledig gelijk, ik weet het... Maar het is zo moeilijk. Iets dat zo mooi en perfect was, waarom moet dat veranderen? En waarom moeten Schaap zijn behoeftes veranderen? Vanaf het prille begin spraken we over trouwen en kinderen, en in tegenstelling tot de meeste mannen had hij daar geen problemen mee. Waarom krijgt hij nu, na 5.5 jaar, ineens bindingsangst dan? De dingen die hij vanavond gezegd heeft waren zó grof, zo heb ik hem nog nooit meegemaakt. Zoiets heb ik niet verdiend, dat verdient zelfs hij niet.

Hoe kan ik ooit nog geloven in ware liefde, in "voor eeuwig en altijd", in "liefde in goede en kwade dagen", als dit al niet blijft duren? Tegen dat mijn ouders 5.5 jaar samen waren waren ze getrouwd en was ik er al. Hoe kan ik ooit nog vertrouwen in een relatie, als je blijkbaar 5 jaar kan zeker zijn van de ware liefde en dat het dan nog misloopt, en dat het er niet toe doet wat je doet? Ik heb niets verkeerds gedaan, en voor alles wat ik eventueel wel verkeerd kan gedaan hebben heb ik mij verontschuldigd. Hoe kan het dan ooit wél goed aflopen? Ik was zó zeker - ik, de eeuwige twijfelaar. Ik heb geen moment getwijfeld toen Schaap mij ten huwelijk vroeg, ik was dolgelukkig en ongelooflijk trots. Als mijn échte ware liefde mij ooit ten huwelijk vraagt, ga ik daar niet meer in kunnen geloven, Schaap heeft dat allemaal kapot gemaakt...

Gepost door: Ladybird | 10-10-11

Je geloof komt wel terug... maar het zal lang duren, dat kan ook niet anders. Je komt hem tegen, de Ware, hij zal je hart veroveren. En geloof mij, een relatie 'tot de dood ons scheidt' hou je niet zomaar vol. Elk koppel, mijn ouders op kop, heeft problemen, ruzies, perdiodes dat ze elkaar niet kunnen luchten. Ik heb mij jarenlang afgevraagd waarom mijn ouders niet scheidden, maar ons mama heeft me eens gezegd: liefde is een werkwoord. Je moet elke dag aan je relatie werken. De vlindertjes gaan op den duur weg, normaal komt er liefde in de plaats. Je moet elkaar steunen, in goede en in slechte tijden. Als Schaap dat nu opgeeft, wil dat niet zeggen dat alle mannen zo zijn. De zoektocht is niet voor iedereen even makkelijk, maar geef de moed niet op en wanhoop niet.

Gepost door: LJ | 11-10-11

Ik weet dat je aan een relatie moet werken, dat is ook wat ik probeerde te doen. Maar inderdaad, dat moet van twee kanten komen... Hij vindt dat ik mijzelf verneder, dat ik dingen negeer, dat ik naïef ben (en dom), maar ik wou alleen aan onze relatie werken, dat is wat je moet doen vind ik. Ik wou echt niet opgeven, maar na wat hij gisteren gezegd heeft... Niemand kan je zo hard kwetsen als de persoon van wie je het meeste houdt. Ja, ik heb ook dingen gezegd, maar dat was om hem dingen aan het verstand te brengen. Ik ken hem het beste van iedereen, als ik een slechte verandering opmerk en hij wil het van mij al niet aannemen, van wie dan wel? Wat hij gisteren deed was echt op en top gemeen. Echt van: alles wat je zegt ben je zelf.

Bij ons was er liefde gekomen, maar was er ook nog heel veel verliefdheid, van mijn kant toch... Het was echt zo'n sprookjesrelatie, tot Schaap begon te veranderen. Hij wou altijd ook trouwen en kindjes krijgen, waarom moest dat veranderen? Waarom is hij veranderd van een volwassen, verantwoordelijke man naar een onhebbelijke puber? Waarom steekt hij nog altijd alles op mij?

Gepost door: Ladybird | 11-10-11

Het is altijd gemakkelijker om de schuld op een ander te steken en niet naar jezelf te kijken. Het is altijd makkelijker om de verantwoordelijkheid van je af te schuiven en om niet met de gevolgen van je daden te moeten leven. Zeker als je een groot ego hebt, waar mannen al gemakkelijk aanleg voor hebben.

Dat hij van alles de schuld op jou steekt dat moet je niet persoonlijk opvatten. Het is gewoon de gemakkelijkste weg voor schaap om alles bij jou te leggen, om jou naïef en dom te noemen en om te zeggen dat de mensen die je gelijk geven je naar de mond praten. Eerder in de relatie schoof hij alles toch ook al af op jou? Dat jij paranoïde bent en dingen ziet die er niet zijn, terwijl achteraf uitkwam dat ze er wel degelijk waren.

Troost je aan één gedachte, what comes around goes around. Schaap gaat zijn tegenslag nog wel meemaken ten gevolge van hoe hij mensen behandelt...

Gepost door: justm3 | 11-10-11

Ik hoop het heel hard, dat hij later nog tot besef komt. Zijn vrienden kunnen wel blij zijn met zijn veranderingen, dat hij opener en zo geworden is, maar zij moeten er niet mee samenleven. Ik hoop dat hij ooit beseft wat hij heeft laten schieten, of dat hij beseft hoe het is om constant vernederd en bedrogen te worden door de persoon van wie je het meeste houdt op de hele wereld. Dat hij zelf eens voelt wat ik heb moeten voelen - als hij überhaupt nog iéts kan voelen buiten eigenliefde. Dat hij zelf ook eens iemand vergeeft, iemand altijd maar nieuwe kansen geeft, om te merken dat die persoon al die kansen weggooit en een goeie relatie opgeeft in plaats van er aan te werken.

Ik snap het niet, hoe je kan zeggen "voor eeuwig en altijd" en iemand kan ten huwelijk vragen en toch zo snel opgeven... Ik heb er véél meer van afgezien dan hij, ik kon er helemaal niéts aan doen, en toch ben ik ervoor blijven gaan, ben ik blijven strijden, blijven vechten. Waarom kon hij dat niet? Moest hij mij maar half zo veel gezien hebben als ik hem (of als hij zichzelf graag ziet), dan zou dat een evidentie zijn... Puur bedrog.

Gepost door: Ladybird | 11-10-11

Ik werk in Brussel voor de statistieken en ik kan je meedelen dat we momenteel al over de helft zitten van koppels die gaan scheiden. Vroeger had de vrouw geen apart inkomen en was dat niet zo vanzelfsprekend om weg te gaan, maar tegenwoordig is het een hype om van partner te veranderen. Dit kan gek klinken, maar zo is het. Ik geloof ook niet meer in de echte liefde en ik zal mijn kinderen zeker niet aansporen om te trouwen.

Gepost door: HansDeZwans | 12-10-11

Oh, ik geloof wel nog in echte liefde en in trouwen... Ik hoop dat trouwen meer een band schept dan verloofd zijn - voor mij kwam dat op hetzelfde neer eigenlijk, voor Schaap niet blijkbaar. Maar het is meer dan alleen liefde, het is ook een belofte, een zorgen voor elkaar, een soort verbond van bij elkaar blijven, wat er ook gebeurt...

Gepost door: Ladybird | 12-10-11

Nu ik mijn huidige vriend heb leren kennen hoeft trouwen eigenlijk niet meer voor mij. Het klinkt mss raar maar ik hoef geen bevestiging van onze liefde, of ik hoef hem niet aan mij te 'binden'.

Gewoon omdat onze liefde voor elkaar zo puur en onvoorwaardelijk is hoef ik daar geen bewijs meer van. En wat zou trouwen veranderen aan wat er tussen ons is? Een document ondertekenen gaat echt geen band versterken. Als het de onvoorwaardelijke liefde en de sterke band er voor het trouwen al niet is, dan gaat die door dat papiertje en de witte jurk er ook echt niet komen :-)

Gepost door: justm3 | 13-10-11

De commentaren zijn gesloten.