21-09-11

Glimlachen

Ik kreeg van mijn beste vriendin - die ik ging vragen getuige te zijn als Schaap en ik trouwden, maar dat zal nu niet doorgaan - een e-cardje met de boodschap: Denk vanavond aan één leuk dingetje dat gebeurd is, waarom je heel efkes in uzelf moest lachen, of een heel kleine glimlach op uw lippen voor verscheen. 

Bij wijze van therapie (ben nu in ziekteverlof), al is het nog geen avond: toch een paar glimlachmomentjes. 

  • het de geest geven van mijn vader zijn papierversnipperaar - ik werd zó nerveus van dat ding, dat maakt vreselijk lawaai, altijd onaangekondigd, en mijn vader is nogal een freak in het versnipperen - al een irritatie minder
  • voor het eerst in jaren nog eens een "haakblessure" hebben (ja, dat is zo cool als het klinkt :p)
  • het schattige e-cardje waar de opdracht in stond
  • zien hoeveel mensen er op Facebook een berichtje sturen om je sterkte te wensen
  • mijn vader die toch wel een sukkel is op vlak van computers - niet zo erg als Schaap zijn vader, en ik kon zijn probleem ook niet oplossen, maar hij jaagt er zich wel héél erg in op
  • de piano herontdekken - zelfs al is het alleen maar om melige liefdesliedjes op te spelen
  • hele dagen rondlopen met de knuffelbeer van je zus in je armen (hij ging voor mij zorgen, zei ze) en je er niets van aantrekken
  • volgens mijn moeder heb ik een plantenbak buiten aan mijn persoonlijke vensterbank, dus: fantaseren over welke bloemen je daarin gaat zetten (binnen heb ik alleszins een ingebouwde plantenbak, maar waarschijnlijk gaan we daar een plank op leggen om mijn collectie orchideeën op te leggen)
Verder nog niet veel reden tot lachen gehad, ik snap hoe langer hoe minder waarom het uit is en Schaap wil mij geen uitleg geven, hij wil "met rust gelaten" worden... zeggen waaróm je het na 5.5 jaar uitmaakt is toch niet zó veel gevraagd, of wel soms? 
Voor de rest: La Jungfrau stelde voor om eens goed veel nieuwe kleren te gaan shoppen, maar mijn budget staat dat niet toe - en aan mijn ouders durf ik het niet vragen, ze hebben net het contract gesloten voor mijn studio, die toch wel veel meer kost dan een kot. Plus dan nog dat ik, nu het gedaan is met Schaap en ik de zijne niet meer kan gebruiken, echt wel een laptop nodig heb... 

10:17 Gepost door ikke | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Die haakblessure, daar wil ik toch wel wat uitleg bij: wat waar hoe? Wou graag terug beginnen met haken maar zit nog zonder projectje voor de moment!

Ja shoppen gaat als je een budget hebt... Heb een paar maanden mijn ganse loon en méér erdoor gedraaid, voelde me achteraf slechts kort beter en nu ik mijn overvolle kleerkast bekijk en besef hoe weinig ik ervan heb gedragen, denk ik dat je je beter kan opsluiten met een boek, da's goedkoper én je maakt eens een ander z'n avonturen/ellende/miserie/uitstapjes/etc mee.

Gepost door: LJ | 21-09-11

Een blessure is een beetje overdreven hoor :-). Gewoon, zodanig veel gehaakt (na lange tijd niet gedaan te hebben) dat ik een put heb in mijn rechterwijsvinger en dat dat vel een beetje geïrriteerd is, het voelt alleszins onaangenaam om nog verder te haken. Ik heb een boekje mee uit de bib, superschattige knuffeltjes haken, dat is zogenaamd de nieuwe trend :p. Amigurumi of zoiets... Ben nu met een konijn bezig, als oefening om daarna mijn eigen koala's te haken :p. Moet wel nog naar de hobbywinkel ogen gaan kopen (klinkt raar). En vulsel. Het worden dus duidelijk vrouwelijke knuffels, want ik ga hun hoofd opvullen... Met heel dat Schaapgedoe ben ik mannen zo beu, ik denk dat ik maar beter lesbisch word :p.

Gepost door: Ladybird | 21-09-11

:-)

Het zou inderdaad voor u wel helpen (al is het maar helpen om het te verwerken) moest je een beetje uitleg krijgen... een paar zinnen, hints, richting... ofwel heeft hij wel 'subtiel' enige tijd aangegeven waar hij het moeilijk mee had... maar daarmee heb je vaak natuurlijk nog niet door dat dat een breuk kan betekenen.

Lesbisch worden... ('worden') Heb het daar recent ook nog met een vriendin over gehad. Het zou zoveel gemakkelijker maken: het praten over en begrijpen van elkaars gevoelens. Maarja... als je je nu eenmaal niet aangetrokken voelt tot alles wat er enigszins vrouwelijk uitziet :s? Da gaat ook niet he.

Slaap zacht,
het kleurige olifantje.

Gepost door: Me | 21-09-11

Tja... Ik ben nu aan het denken dat hij mij niet graag genoeg zag, alleszins niet zo graag als ik hem. Ik had al lang niet meer het gevoel dat hij onze relatie of mij op de eerste plaats liet komen, terwijl dat bij mij wel zo was. Al zijn gedoe met andere vrouwen altijd, zijn afspraakjes, zijn geheime chatsessies... Dat is er allemaal zwaar over, vind ik. En dat hij klaagt over mijn te laag zelfbeeld: volgens mij wou hij dat zelf zo - zo met andere vrouwen omgaan helpt er alleszins niet aan. Zolang ik een laag zelfbeeld heb kan hij mij "beschermen" of "redden", ik denk dat hij het eigenlijk leuk vond en daarom probeerde in stand te houden. Altijd maar zeggen dat al onze relatieproblemen mijn schuld waren, mij vernederen door met die andere vrouwen achter mijn rug af te spreken... Dat doe je niet als je je partner respecteert. Maar ja, zolang hij zelf ook maar iéts van fout kan inzien... Ik zie hem nog te graag om te zeggen "beter af zonder hem", maar zijn gedrag zou alleszins ferm moeten veranderen - en niet alleen het mijne dus.

Gepost door: Ladybird | 21-09-11

Blij te lezen dat je je niet zomaar laat doen en jezelf niet als de grote schuldenaar ziet! In een relatie zit je met twee en als het na jaren tot een breuk komt, dan heb je daar meestal allebei schuld aan. Afspreken met andere vrouwen, stiekem dannogwel, doet zeker geen deugd aan een relatie!! Niet zo snugger van ons schaapje... tenzij er meer achter zit. Ben wel benieuwd naar zijn uitleg. Goed dat 't bij de psych zal gebeuren, kan hij er niet onderuit. Leest hij trouwens nog mee?

Gepost door: LJ | 22-09-11

Ik weet niet of hij nog meeleest... Enerzijds wil hij afstand kunnen nemen van de hele situatie, dus zou ik denken: nee. Anderzijds neemt hij ook geen afscheid van die collega, dus waarom zou hij dan stoppen met mijn blog te lezen? Ik kan alleen maar hopen dat hij genoeg reacties van anderen leest die zeggen dat hij ook in fout is, misschien zal het ooit doordringen...

Het is allemaal wat dubbel allemaal momenteel... Ik keek er eerst naar uit om naar de therapeute te gaan, omdat ik hem dan terug zou zien en omdat ik dan uitleg zou krijgen. Nu zie ik er tegenop, omdat ik niet meer van mening ben dat ik alles zou doen om hem terug te krijgen: als hij zijn Ego niet wat terug doet krabbelen, zie ik het niet zitten. En aangezien ik betwijfel of hij dat wel zal willen (dat impliceert in elk geval: geen contact meer met die ene collega op wie hij verliefd is/was), vrees ik dat de Nee nog wat definitiever zal worden daar...

Op dit moment vraag ik mij vooral af of hij mij mist... Hij deed zodanig apathisch de laatste tijd, ik zou daar niet durven van uitgaan. Hopelijk is hij niet alleen maar blij dat hij van mij af is...

Gepost door: Ladybird | 22-09-11

Leuk dat je stilletjes aan aan wat positieve dingen kan denken. Ik krijg een haakblessure van met een pen te schrijven :p (als kind nam ik antibiotica waardoor mijn vingers trilde toen ik moest leren schrijven, als gevolg klem ik nu nog steeds mijn pen vast :p)

Gepost door: justm3 | 30-09-11

De commentaren zijn gesloten.