14-09-11

Ik mis hem zo

Liefste Schaap, 

 

Ik mis je ongelooflijk hard. Ik moet je nu met rust laten, je wil tijd en afstand, dat is de enige manier om ooit nog terug samen te kunnen komen. Maar het doet ongelooflijk veel pijn... Ik voel mij leeg, incompleet, alsof er een stuk van mij ontbreekt. Een heel belangrijk stuk, want zonder dat stuk functioneer ik maar half. Misschien moet ik leren functioneren zonder dat stuk, maar ik ben nu net heel erg gehecht aan dat stuk, en sowieso functioneer ik veel beter mét. 

Hoe is het toch ooit zo ver kunnen komen, liefste. Waarom... Ik vergeef het mijzelf nooit als wij uiteengaan, definitief, als we niet trouwen en kindjes krijgen zoals we elkaar altijd beloofd hadden. Ik doe mijn uiterste best, ik heb dat altijd gedaan, om u gelukkig te maken, om bij u te kunnen blijven, maar het is verschrikkelijk. Ik leef van huilbui tot huilbui: op mijn stage kan ik mij inhouden, maar eens ik alleen thuis ben gaan alle sluizen open, eens ik mij niet meer moet inhouden en sterk houden voel ik weer hoe zwaar het valt, hoe hard de klap is, hoe vreselijk verschrikkelijk hard ik je mis. We kunnen dit niet laten gebeuren, Schaap. We horen samen, jij weet het, ik weet het, iedereen rondom weet het. We mogen die stomme banale ruzie niet tussen ons in laten komen. Wat wij samen hebben is groter, belangrijker dan dat alles. Hopelijk voel je dat door mij te missen, door afstand te nemen, en hopelijk zo snel mogelijk. Nu hebben we afgesproken dat we elkaar de 30ste zien bij de relatietherapeut, tot dan mag ik je niet contacteren en zien we elkaar niet. En dat valt mij vreselijk zwaar, zelfs al weet ik dat het de enige manier is. Het voelt als een verslaving: elke keer er iets gebeurt, elke keer ik iets lees of zie, denk ik aan jou, wil ik het jou vertellen, maar het mag niet, het kan niet. 

Gisteren stuurde ik je een berichtje, of we samen naar de Alma gingen, zoals we al besproken hadden. Jij zei dat je sowieso ging, maar dat je liever niet had dat ik meeging. Mijn hart brak... In de therapie zei je dan dat het al pijn deed om te zien dat je een berichtje van mij had. Sorry dat ik je zoveel pijn doe... Sorry voor alles wat ik je aangedaan heb. Ik wil terug samen gelukkig zijn, wij kunnen dat, ik besef dat en jij hopelijk ook. 

Ik ben vanavond iets gaan eten met je beste vriend, die waar je nu bij woont. Hij zegt dat ik je moet loslaten, dat ik moet leren leven zonder u, dat het pas terug goed kan komen als ik je niet meer nodig heb, dat ik nu aan mijzelf moet denken en doen wat ik graag doe. Maar ik deed sowieso al wat ik graag deed, ik heb nooit het gevoel gehad dat je mij daarin belemmerde. Misschien omgekeerd wel, sorry daarvoor dan. Ik heb geen tijd nodig voor mijzelf, ik weet wat ik wil: bij u zijn, kindjes met u krijgen, samen oud worden. Ik vul mijn avonden, ik ben bijna geen enkele avond thuis, maar het doet daarna alleen maar meer pijn. Al wat ik wil is bij u zijn... 

 

Ik hou van je, mijn liefste schat... Alstublieft, geef ons nog een kans... 

22:59 Gepost door ikke | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Volhouden, de eerste weken zijn het lastigst, daarna gaat het langzaamaan beter. Ik denk dat je u best niet te hard aan schaap vastklampt en hem vooral met rust laat nu, anders gaat hij alleen maar harder van u weglopen. Hem volledig negeren en doen alsof je zonder hem kan hebben vaak veel meer effect. Maar het is moeilijk, ik weet het.

Gepost door: MisterV | 15-09-11

Sterkte!
Liefdesverdriet is niet simpel..

Gepost door: justm3 | 15-09-11

doorbijten!

Gepost door: FancyFace | 15-09-11

Dank je, dat helpt... Ik gun mijzelf een ijsje voor elke dag dat ik hem niet contacteer. Maar het is ongelooflijk moeilijk... Ik mis hem zo hard, van zodra mijn stage gedaan is valt er een blok op mijn hoofd en besef ik het ineens weer...

Gepost door: Ladybird | 15-09-11

Ik hoop voor jou dat het nog goed komt.

Gepost door: HansDeZwans | 16-09-11

Mijn hart breekt bij het lezen van je postjes...... Ik leef heel erg met je mee en ik wou dat ik je met je ldvd kon helpen maar heb niet meteen tips, heb zelf nooit een relatiebreuk meegemaakt maar 't lijkt mij dat je mensen om je heen nodig hebt om voor afleiding te zorgen, mensen die je kunnen troosten en je bijstaan... Ik hoop dat je de kracht vindt tot 30 september maar zolang je hoop hebt, blijft het moeilijk... Sterkte.

Gepost door: LJ | 16-09-11

De commentaren zijn gesloten.