11-09-11

Messteek in mijn hart, en nog een, en nog een, en nog een

Ik heb aan Schaap gevraagd om mijn blog niet meer te lezen. Of wel te lezen, maar om wat ik hier schrijf niet tegen mij te gebruiken. Hij wil rust, wil afstand, en ik moet hem die geven. Hoe hard het ook is, hoe pijnlijk het ook is om de man van je leven niet te mogen spreken of zien. 

 

Gisteren heb ik Schaap gezien. Hij is langsgekomen om met mijn ouders de praktische kant te bespreken: het appartement en dergelijke. We hebben veel gepraat: hij was van mening dat we voor onbepaalde duur uiteen moesten gaan, hij weet niet of hij mij nog graag ziet, hij weet niet of hij haar graag ziet, hij weet niet wat hij voelt of niet voelt. Maar voor onbepaalde duur uiteengaan als je samenwoont is absoluut niet evident... Ik hou van ons appartementje, superveel - niet zo veel als van Schaap, niet zo veel als van het Begijnhof, maar toch. Drie jaar geleden waren we daar al eens gaan kijken, maar toen is het samenwonen niet doorgegaan. Toen we vorig jaar zagen dat er een appartementje in hetzelfde gebouw vrij was, zijn we daar direct op gesprongen, en we waren dolgelukkig toen we het kregen. We hebben het met veel liefde samen ingericht, samen meubels gekozen, we zijn er heel gelukkig geweest. Het was echt "ons" plekje. Ik wil dat echt niet opgeven voor een kleine kamer en een gedeelde keuken vol met andermans beschimmelde afwas. Voorlopig gaat Schaap bij een vriend logeren, maar als hij niet snel een beslissing neemt moet ik verhuizen, want de huur is te hoog voor mijn ouders - de helft was al op het randje. Ik moest hem nu sowieso rust gunnen, hem niet te veel contacteren, enzovoort. Hem tijd geven om na te denken. Tijd waarin ik van niets weet, onzeker ben, bang ben, niets anders kan doen dan met mijn vingers draaien, wachten en de muren oplopen van frustratie. 

Toen we iets waren overeengekomen, hebben we nog even normaal gedaan. We hebben elkaar stevig vastgepakt, gelachen, hij heeft zelfs gegrapt over hoe hij al kan nadenken over zijn volgende huwelijksaanzoek. Hij zei ook dat we nog altijd samen naar Bellewaerde konden, hij heeft een bon voor twee personen - ik heb dat wel afgewezen: ik haat rollercoasters, en iets doen dat je niet leuk vindt voor je lief is één ding, maar iets doen dat je niet leuk vindt voor je ex- of bijna-ex-lief is iets anders. Ik dacht: hij knuffelt mij, we kunnen samen lachen, dat is een goed teken. 

Deze morgen was hij echter van gedachten veranderd. Ik vroeg hem op Facebook chat even om wat verduidelijking: wat ik nu juist mocht doen in de rustperiode. Mocht ik met hem beginnen chatten, mocht ik hem neutrale berichtjes sturen? Uiteindelijk zei hij dan dat hij gisteren meer had toegegeven dan hij wou, hij wil nog altijd uiteengaan voor onbepaalde duur, hij vindt nog altijd dat ik een kot moet gaan zoeken, en in tussentijd wil hij zijn goesting doen. Experimenteren, profiteren, "wat gebeurt dat gebeurt". Ik zei hem dat dat dan in twee richtingen werkt, en hij zei: "Uiteraard". Niet dat ik er zou aan denken van iets met een andere man te doen, maar het feit dat hij er geen probleem mee heeft dat ik dat zou doen, zegt genoeg. 

Hij zegt dat het kan dat we ooit nog terug samenkomen, maar hij wil zich niet onder druk gezet voelen, wil geen deadlines, wil niets van contact zodanig dat hij kan voelen of hij mij mist. Maar in tussentijd weet ik dus niets... Ik weet niet waar ik aan toe ben, ik weet niet wat ik kan verwachten. Iedereen, inclusief mijn ouders (die zich normaal niet uitspreken in zo'n dingen), zegt: laat hem vallen, je verdient beter, hij is het niet waard. En in mijn hoofd weet ik dat ze gelijk hebben. Maar mijn hart zegt: wat wij hadden was echte liefde, en dat mag je niet opgeven. Zolang er nog een kleine kans is, mag ik niet opgeven. Nu moet ik afstand houden, hoe moeilijk en hoe pijnlijk dat ook is, zodat hij kan nadenken, ik wil niet diegene zijn die zo een mooie relatie opgeeft. Buiten de hele zaak met die bitch van een collega ging alles heel erg goed. Een vriendin van mij zei: "Als Ladybird en Schaap al niet samenblijven, bestaat de liefde dan wel?". Maar ondertussen zegt zelfs zei al: geef het op, laat hem vallen - iets dat ik al had moeten doen van zodra hij zei dat hij verliefd op die collega was, maar ja. 

Ik weet in mijn hoofd dat hij geen recht heeft op twijfelen aan onze relatie. Hij is diegene die verliefd was op een ander, hij is diegene die zou moeten komen smeken om mij terug te krijgen, niet omgekeerd. Ik heb niets verkeerds gedaan, en voor wat ik dan wel zou kunnen verkeerd gedaan hebben heb ik mij uitgebreid verontschuldigd. Hij zegt wel dat hij fouten heeft gemaakt, dat hij het de volgende keer anders zou aanpakken, maar als ik hem vraag "Wat heb je dan fout gedaan?", weet hij het niet. We gaan dinsdag nog naar de relatietherapie (hopelijk niet voor de laatste keer), misschien dat hij/ik dan beter inzien waar het misgelopen is.

Ik snap het sowieso niet. Ik weet niet wat hij nu wil... Hoe kan het dat iemand op twee dagen van "ik zie haar graag en wil met haar trouwen en voor altijd voor haar zorgen" naar "ik denk dat we beter uiteengaan" en "ik weet niet of ik u nog wel graag zie" gaat? Ja, ik ben gemeen geweest aan de telefoon, en hij dacht dat het uit was, maar dat was nooit mijn bedoeling en ik heb mij daar uitgebreid voor verontschuldigd. Wat is zijn bedoeling eigenlijk, wat wil hij nu? Meent hij het dat hij mij niet meer graag ziet? Of heeft hij acute bindingsangst, na 2 jaar verloofd zijn? Hebben zijn zogenaamde vrienden (aangestoken door die ene collega) hem in zijn hoofd gestoken dat hij moet profiteren van het vrijgezellenleven, dat hij moet experimenteren, dat ik een slechte vriendin ben, dat het niet goed is om met je eerste lief te trouwen? Of heeft hij last van een late puberteit? Een quarterlifecrisis? Is hij nog altijd verliefd op die collega die hem niet wil, hoewel hij het al honderd keer ontkend heeft? Ik snap het niet, ik snap het écht niet... 

Ik snap ook niet dat hij zoveel afstand wil. Hij wil afstand, rust, tijd om de situatie te kunnen bekijken, zonder dat hij er middenin zit. Maar het enige dat nu telt is: ziet hij mij nog graag? En hoeveel tijd heeft een mens nodig om te weten of hij zijn verloofde graag ziet? Is dat niet gewoon een buikgevoel, iets dat je wéét? Ik weet het alleszins. Ik ben van niet veel dingen zeker (nog iets dat hij mij verwijt), maar daarvan wel: Schaap en ik horen samen, we gaan nooit meer iemand vinden die zo goed bij ons past. 

Normaal zaten we nu bij hem thuis, zijn twee broers komen op bezoek met hun kindjes van 8 en 1 maand oud. Ik keek er naar uit om die kindjes te zien, de jongste heb ik nog niet gezien, en ik hou van die kindjes. Ik hou al van hen van het moment dat ik wist dat ze eraan zaten te komen: ik zou tante worden, joepie! Ik heb mee afgeteld, mee echo's bekeken, ben (alleszins bij het oudste) meegeweest op babybezoek, heb gespeculeerd over de naam, heb foto's bewonderd, alles. Ik heb die kinderen helemaal in mijn hart gesloten, en het besef dat ik hen nooit ga zien, nooit ga zien opgroeien, doet vreselijk veel pijn. Het is niet alleen om Schaap dat ik moet rouwen dus... 

Ik heb hier ook al een hoop termen voor Schaap gehoord. Mijn ouders, die zich normaal altijd afzijdig houden, die altijd proberen te bemiddelen, noemen hem een egotripper, zeggen dat hij hier niet meer binnen mag, vinden dat ik hem moet laten vallen. Pruts, die autisme heeft en slecht gevoelens zou moeten kunnen inschatten, komt mij heel vaak knuffelen en heeft met haar zakgeld een eendje voor mij gekocht. Spook heeft geroepen tegen hem aan de telefoon, en heeft, toen hij zijn status op Facebook veranderde in "vrijgezel" (ik heb hem gezegd dat ik dat niet leuk vond), zodanig grof gereageerd dat hij haar commentaar verwijderd heeft - wat ze gezegd heeft weet ik niet, ze is nog maar nauwelijks thuis geweest van gans het weekend. 

 

Alleszins voel ik mij vreselijk nu. Ik ben de liefde van mijn leven kwijt, misschien tijdelijk, misschien voor altijd. Al mijn dromen, al mijn toekomstplannen, zijn weg. Ik moest nog een jaar studeren, en dan zouden we trouwen en aan kindjes beginnen. Ik begon vandaag in de schoenwinkel te wenen toen ik sportschoentjes voor kleuters zag: ik weet niet of ik ooit wel kindjes ga hebben. In de klerenwinkel begon ik automatisch te kijken: "Wat zou er mooi staan bij Schaap?", tot het doordrong dat ik wellicht nooit meer ga kleren moeten/mogen kopen voor hem. Ik legde een van mijn favoriete cd's op, Nina Simone, en moest aan hem denken omdat "My baby just cares for me" zijn beltoon was, en omdat we onze dochter later naar haar Nina gingen noemen. De helft van mijn koalaverzameling heb ik van hem gekregen, de helft van mijn juwelen ook. Ik dacht in de klerenwinkel in termen van "Wat zou Schaap mooi vinden", uit gewoonte. Elke serie die ik graag zie bekeek ik met hem, al mijn hobby's, alles wat ik doe of denk of heb is met hem geassocieerd. 5.5 jaar is bijna zo lang als de middelbare school, dat is gigantisch lang. En dat is allemaal weg nu, hij heeft het weggegooid. Hij is kwaad dat ik hem een halve dag heb doen denken dat het uit was: hij wil mij nu voor onbepaalde tijd (als niet voor altijd) doen denken dat het uit is. Ik kan het niet aan. Ik kan het niet geloven dat alles weg is, dat de man van mijn leven mij niet meer wil. Ik blijf mij maar afvragen wat ik verkeerd gedaan heb, waarom ik zo gestraft word, of er dan echt niéts is dat ik kan doen. Ik loop de muren op van frustratie, ik leef van huilbui tot huilbui, ik wil alleen maar op een bolletje in mijn bed kruipen en mijn ogen uithuilen. Tot iets anders ben ik sowieso niet in staat. Ik weet niet hoe ik hier ooit over moet geraken... 

Morgen zie ik hem terug, hij komt een aantal van zijn spullen halen uit het appartement. Ik mag er niet aan denken, mijn hart breekt van het gedacht alleen... 

 

P.S. Update: en als ik zeg dat álles mij aan Schaap doet denken, dan bedoel ik ook echt álles. Mijn vader speelde een muziekfragment af dat begon met trompetgeschal, en mijn eerste gedacht is: precies Schaap als hij zijn neus snuit :p. 

18:31 Gepost door ikke | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

"wat wij hadden was echte liefde"

Het klinkt mss hard, maar wat er nu aan het gebeuren is van zijn kant uit is geen echte liefde meer. Hij wil nu de vrijheid om zelf wat te kunnen gaan flierefluiten, en als dat hem niet meer aanstaat om jouw als backup te hebben. Hij twijfelt of hij je graag ziet... als hij twijfelt, dan ziet hij je niet graag..

Ik vind hem ook een egotripper overkomen, kinderachtig, iemand die het neemt zoals hij graag heeft en het niet erg vindt om daarvoor wat te moeten manipuleren en gevoelens te bespelen.

Je verdient veel beter. Nu is je hart gebroken en hou je je vast aan het verleden en aan wat je kent uit angst voor het ongekende. Maar ooit, als je hart geheeld is en wanneer je samen bent met iemand die onvoorwaardelijk van je houdt, dan ga je inzien dat wat er zich nu aan het afspelen is, dat dit geen liefde is.

Gepost door: justm3 | 11-09-11

Ik weet het, ik zou waarschijnlijk dezelfde reactie hebben moest ik dat bij iemand anders lezen... Maar ik denk dat Schaap gewoon heel erg in de war is nu. Zijn beste vriend (ok, die is wat bevooroordeeld, maar toch) zegt: er is niemand die zo goed is als Schaap. Het zal dus niet zijn bedoeling zijn om te manipuleren of zo... En hij zegt altijd: ik zeg wat ik zeg, bij mij zit er niets achter (hij heeft alleszins ook nooit door wat ik bedoel als er bij mij iets achter zit). Misschien moet hij ook maar eens naar een psycholoog gaan, om uit te zoeken wat hij echt wil... Maar het is niet meer aan mij om dat voor te stellen natuurlijk.

Alleszins bedankt voor je reactie, alles van reacties helpt momenteel...

Gepost door: Ladybird | 11-09-11

Ik sluit me aan bij de vorige reactie..
Als hij twijfelt dan ziet hij je niet meer graag (ook ik heb getwijfeld in het verleden en ben telkens bij die jongen weg gegaan..)

Mijn eerste relatie heeft 6j geduurd, ik kende ook de kindjes van zijn zus en broer. Die kwamen zelfs elke weekend slapen. En ja dat was moeilijk die achterlaten.. dat heeft ook mijn beslissing heel lang uitgesteld (omdat de kindjes het thuis niet goed hadden en wij al waren wat ze hadden..) en ja de schrik voor het onbekende he. 6j lang deden we ALLES samen..
Het enige verschil was, dat hij mij bedrogen heeft en erna veel spijt van had.. maar dat heeft de liefde doen verdwijnen. We hebben nog geprobeerd, maar elke ruzie elke discussie komt dat terug boven hoor.

En kijk, ik ben nu getrouwd, heb 2 schatten van kindjes (mijn oudste Brian heeft ook ASS.. onder andere..)

Ook al was de liefde weg, ik heb het toch heel moeilijk gehad. En heb me maanden opgesloten.. mijn vriendenkring bestond immers uit zijn familie.. weggaan deden we met zijn broer en zus..
Maar ik ben erdoor gekomen.. en alleen maar sterker hoor!
Er zijn geen Do's or don't al je uit mekaar gaat, dat is voor iedereen anders.. :(
Probeer gewoon door te gaan met je studie's, focus je daarop. En je komt wel een man tegen, die jouw verdient en die niet verliefde wordt op collega's en jou er dan nog schuldig mee doet voelen omdat je u dat "inbeeld".. veel sterkte xxx

Gepost door: Nathalie | 12-09-11

De commentaren zijn gesloten.