07-09-11

Ergernis

Af en toe moet een mens eens mogen muggenziften... Bij deze: u bent gewaarschuwd, verder lezen op eigen risico. 

Op De Redactie verscheen vandaag een artikel, "Speciale studierichting voor kinderen met autisme". Vanaf september 2013 zou er in het beroepsonderwijs een studierichting speciaal voor kinderen met autisme moeten zijn. Iets dat mij wel interesseert, aangezien ik een zus met autisme heb, en ook mijn masterproef daarover gaat. Hoe ze dat precies gaan aanpakken weet ik niet, want "autisme" is eigenlijk een afkorting voor "autismespectrumstoornissen" (ASS), wat inhoudt dat het een verzamelnaam is voor een hele hoop varianten. Om daar nu één geschikte opleiding uit te halen, ik weet toch niet hoe ze dat gaan doen hoor. Verstoorde taalontwikkeling is een symtoom, maar er zijn er ook (met Asperger onder andere, denk ik) bij wie die juist goed is. En er is een grote samenhang met andere stoornissen, zoals ADHD - dus om daar nu één geschikte richting voor te vinden... 

Enfin, het is al beter dan ze allemaal in het gewoon onderwijs te steken, dat hebben ze met mijn zus lang genoeg geprobeerd.

Wat mij vooral stoorde, was het webadres (muggenziften, inderdaad): artikels op De Redactie bestaan altijd uit een reeks categorieën, dan de datum, en dan het onderwerp van het artikel. En hier was dat: "Autisten_onderwijs". En dat stak toch wel: dat klinkt nogal beledigend, vind ik. Ja, ik weet het, dat is nogal lichtgeraakt. Dwergen mag je geen dwergen noemen, Afrikanen niet zwart, dat is een paar maand geleden nog een onderwerp geweest in Peeters en Pichal - vandaag ging het nog over wanneer je iemand bejaard of oud mag noemen. Maar er is toch een groot verschil in bijklank tussen "kinderen met een autismespectrumstoornis" en "Autisten". Het zijn niet allemaal Rain Man's, het is zodanig gevarieerd dat je van sommigen niet eens merkt dat er "iets is". Ze denken wat anders, ja, en dan? Mijn zus is een heel lief kind, dat - tegen alle kenmerken van autisme in - heel graag knuffelt en geïnteresseerd is in andere mensen. Ja, ze heeft ASS, en dan? Dat maakt haar geen "Autist". Sowieso is er een algemene tendens in de psychologie om niet meer echt te categoriseren, maar eerder dimensioneel te denken: mensen zijn niet helemaal wel of helemaal niet autistisch, maar het is eerder een dimensie waarop je hoog of laag scoort. 

Enfin, ik heb gedacht kunnen zeggen nu :p. Wat denken jullie?

 

Verder: Schaap en ik hebben er onze eerste relatietherapiesessie op zitten. Voorlopig vooral kennismaking, ze wil ons leren kennen los van de problemen. Volgende keer doen we iets van luisteroefening, hopelijk helpt het wat... De rugzak is alleszins nog niet uitgepakt, de verlovingsring nog niet terug aan. Schaap zit nog altijd met uiteengaan in zijn hoofd, als ik hem zijn vrijheid niet kan gunnen. Dus ja, afwachten...  

00:14 Gepost door ikke | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

Commentaren

Wow.
Ik heb even de reacties op je vorige postje gelezen. De laatste weken zijn blijkbaar behoorlijk heftig voor jullie geweest.
Lieve Ladybird, ik kan niet nog meer tips/advies geven dan de therapeut of al je andere lezers samen...
Hoewel ik het idee, om eens af te spreken met die collega en Schaap, nog niet zo slecht vind. Op die manier kan zij jou leren kennen (en kan zij beseffen dat je niet enkel die 'jaloerse ruziemaakster' bent, of welk beeld ze ook van jou heeft gekregen) en nog belangrijker: jij haar. Dan zie je meteen hoe ze met Schaap omgaat, en of dat een werkelijke bedreiging is voor jullie relatie.

"Vrijheid gunnen", dat is een heel ruim begrip. Daar moeten jullie allebei duidelijke grenzen aan stellen. Als hij per se vriendschap wil sluiten met andere vrouwen, puur om de vriendschap, mij best... Teamo heeft ook een paar vrouwelijke vriendinnen die hij af en toe ziet maar ik ben onvoorwaardelijk zijn maatje, zijn beste vriendin, met wie het klikt, bij wie hij zichzelf kan zijn, tegen wie hij alles kan zeggen. Dat moet geen andere vrouw proberen.
Schaap moet niet zo overdrijven met zeggen hoe het zo geweldig klikt met die vrouw en dat hij zoveel met haar moet chatten enz, sorry maar jij moet nog altijd op de eerste plaats komen. Als dat voor hem niet kan, ben je beter af zonder. Die hele situatie blijft maar voortslepen, je ziet er geweldig hard van af en hij doet precies niet veel moeite meer om jou gelukkig te maken.
Ik zeg niet - zeker niet! - dat je het moet opgeven. Zolang je er energie voor hebt en je er nog in gelooft, moet je blijven gaan voor je relatie. Maar de moeite moet van beide kanten komen. Die therapie is een goed begin, want dat is teken dat hij er ook nog voor wil vechten!

En ik snap eerlijk gezegd niet dat je die chatgesprekken nog niet hebt gelezen, ik zou dat direct doen, ook nu check ik af en toe de mails etc van mijn vriend, dat heeft bij mij evenwel niks met jaloezie te maken maar gebeurt puur uit nieuwsgierigheid en ook omdat hij me 90% van de tijd vergeet te vertellen over afspraken die hij vastgelegd heeft ;-)

Btw Schaap, ik durf wedden dat je meeleest, waarom reageer jij eens niet? Weten we meteen hoe jij er tegenaan kijkt, want there's two sides to every story zeggen ze toch.

En nu even over het hoofdonderwerp van je postje... Snap ook niet hoe ze één bepaalde richting gaan uitvinden voor 'autisten' want er bestaan idd zoveel varianten... Ben benieuwd.

Gepost door: LJ | 07-09-11

Ah ja en op wat je zei over vreemdgaan, daar wilde ik ook nog graag op reageren.

Sinds ik zelf die fout heb begaan, zie ik het ook overal rond mij, alsof het heel normaal is hoewel in mijn directe vriendenkring is het een groooot taboe maar bij Teamo's studentenvriendjes bv schering en inslag.

Bij mij ging het ook om nieuwsgierigheid. Teamo is mijn eerste vriend en ik was nog nooit met een andere man samengeweest. Dat is geen excuus, versta me niet verkeerd!!! Er waren nog 586 andere reden waarom ik gedaan heb wat ik gedaan heb, en niets daarvan kan het goedpraten.
Ik wil maar zeggen dat ik je mening over vreemdgaan deel.

Ik geloof nog in trouw, ja toch wel. Gevoelens zijn gevoelens en als je merkt dat je die voor een ander krijgt, dan moet je afstand nemen of zelfs helemaal breken met die persoon. That is, als je je relatie belangrijk genoeg acht. Bij mij is het ook eerst begonnen als 'vriendschap': het klikte enorm goed, ik voelde me op mijn gemak bij hem, dat was me behalve bij Teamo nog nooit overkomen en ik wilde die speciale band niet kwijt!!! Met alle gevolgen vandien; ik was mijn maatje voor het leven bijna kwijt. Ik ga die fout NOOIT meer maken, en het gaat er bij mij niet in dat Schaap na 8 maanden nog altijd niet door heeft hoe hard hij jou kwetst met die 'speciale vriendschap' en er maar blijft mee doorgaan.

Versta me weeral niet verkeerd hé, ik zeg niet dat dit bij Schaap ook zo zal gaan als bij mij; hij is misschien minder dom!!! Wou mijn eigen ervaring on the matter enkel even delen.

Gepost door: LJ | 07-09-11

Dank je, het is altijd nuttig om echte ervaringen te lezen van mensen die ook in zo'n dergelijke situatie gestaan hebben...

Ik heb trouwens wel één keer gekeken wat Schaap aan het zeggen was in de chat. Hij was in de buurt, dus ik wist dat hij het kon zien. Hij was daar alleszins heel erg kwaad over, hij staat op zijn privacy... Ik heb zoiets van: wij mogen als koppel geen geheimen hebben voor elkaar, en het zou voor mij een geruststelling zijn te weten wat ze zeggen, maar bon. En mails lezen heb ik nog nooit gedaan, hoewel ik al zijn paswoorden ken... Sms'jes ook niet, al maak ik mij zorgen als zijn gsm gaat en hij niet zegt van wie het komt. Als mijn gsm afgaat leest hij vaak eerst mijn berichtjes - hij geraakt rapper uit zijn stoel dan ik vanonder mijn borduurwerkje :p.

Vroeger chatte ik vaak met Simon zijn beste vriend, we spraken soms met twee af of gingen naar de Alma. Maar ik heb mij daar nooit goed bij gevoeld, zelfs al had Schaap er geen probleem mee: voor mij gaat het om de perceptie. Zelfs al bedoel ik niets verkeerds, en die vriend ook niet, en denkt Schaap er niet eens aan dat we zouden kunnen iets verkeerds doen: ik was als "bezette vrouw" op stap met een vrijgezel, al de rest doet er dan niet toe. Misschien is dat ouderwets, overdreven, ik weet niet, maar ik wou en wil Schaap nooit doen denken dat ik zou kúnnen vreemdgaan, of zelfs andere mensen doen denken dat ik hem zou kunnen bedriegen. Ik snap niet hoe het kan dat Schaap zich totaal niet schuldig voelt, terwijl hij mij al maanden pijn doet, en ik mij massa's schuldig voelde omdat ik met zijn beste vriend in de Alma ging eten - zijn beste vriend, hij had dus van twee kanten geen zorgen.

Ik zie er inderdaad enorm van af... Morgen mijn laatste examen, ik zou moeten blij zijn, maar in de plaats ben ik alleen maar bang omdat hij dan geen reden meer heeft om het niet uit te maken...

Gepost door: Ladybird | 07-09-11

Geachte bloggers,

Op algemene aanvraag: een reactie van Schaap (of Steentje, of hoe je me ook wil noemen; mijn echte voornaam slingert hier ook ergens rond). Ik heb bewust niet gereageerd op Ladybirds blog, omdat ik meer hou van rechtstreekse communicatie; anders loopt het in mijn ogen in ieder geval slecht af.

Wat ik hier allemaal lees in blogberichten en -reacties raakt me diep, en wel vooral dit: het eenzijdige beeld dat van me afgeschilderd wordt, dat bovendien ook nog eens mijlenver van de realiteit ligt. Ladybird bombardeert me hier op slag tot de grote vrouwenversierder, mister popular, of hoe je het ook noemen wil. Niets is echter minder waar: ik ben nog steeds een grijze muis, die zich het comfortabelst voelt als hij in een hoekje of aan de zijlijn staat. Misschien ben ik wat minder grijs dan vroeger, maar zo groot is het verschil nu ook weer niet.

Om het niet te lang te maken, zal ik teruggaan naar de essentie: ik zie Ladybird graag, al bijna zes jaar nu. Ook al is het de laatste tijd misschien wat moeilijker, ik blijf haar graag zien. Wat evenmin veranderd is, is dat ik haar wil helpen. Ladybird heeft al heel lang een probleem: ze is enorm onzeker, heeft nauwelijks zelfvertrouwen. Haar leven wordt mijns inziens gedomineerd door angsten en paniekaanvallen. De enige die haar de voorbije jaren heeft recht gehouden, ben ik. Ik heb vanalles geprobeerd: in het begin probeerde ik haar actief te helpen, actief nieuwe manieren te zoeken om over die grote onzekerheden heen te geraken. Ik heb moeten inzien dat ik niks kan doen, behalve haar steunen in de pogingen die ze zelf doet om het te verhelpen. Ze gaat naar een psychologe en een psychiater, ondertussen toch al geruime tijd, maar er is nauwelijks verbetering merkbaar. Toch blijf ik haar steunen, ook al is het voor mij ook niet altijd gemakkelijk. Nu word ik uiteindelijk slachtoffer van haar onzekerheid, diezelfde onzekerheid die ik al zolang samen met haar uit haar leven probeer te bannen.

Het doet me pijn om dit nu allemaal te moeten meemaken, en dit is absoluut niet wat ik wil. Ik wil niets liever dan dat ik Ladybird kan helpen, en dat we samen verder kunnen gaan. Ik ben evengoed bereid om wat afstand te nemen van die ene collega waar voor haar alles om draait (eigenlijk doe ik dat al wel, maar blijkbaar nog niet genoeg). Het enige wat ik van Ladybird vraag is dat ze een serieuze poging doet om haar onzekerheden, haar angsten aan te pakken. Ik begrijp dat dat heel moeilijk gaat, ik heb het de voorbije jaren wel gemerkt, en ik heb al heel veel geduld opgebracht. Ik heb nog meer geduld, maar in zekere zin ‘moet’ het voor mij nu wel lukken. Ik ben er van overtuigd dat er nog therapieopties zijn die we nog niet benut hebben (e.g. verandering van psychologe, die een andere aanpak probeert; opname in een instelling voor intensieve therapie). Ik ken er zelf echter niet genoeg van, en ik besef dat ik zelf enkel maar aan de zijlijn kan staan en supporteren. Het initiatief en de wil moet van Ladybirds kant komen, anders werkt het niet.

Samengevat: ik wil verder met Ladybird, ik wil mij aanpassen, maar zonder serieuze inspanning van haar kant om haar eigen aanslepende problemen aan te pakken zal het niet lukken. Ik ben bereid om haar te helpen doorheen de moeilijke momenten die gepaard gaan met zo’n drastische verandering, maar opnieuw: het moet van haar kant komen.

Ten slotte: ik kan hier nog veel meer over vertellen, en ik ben ook bereid om jullie tekst en uitleg te geven, zelfs al ben ik dat jullie in geen geval verschuldigd. Om hier niet mijn ganse levensverhaal te hoeven neertypen zou ik graag het volgende afspreken: hebben jullie een vraag, specifiek voor mij, stel dan enkel die vraag, en ik zal mooikens antwoorden.

Met vriendelijke groeten,
Steentje (aka Schaap)

Gepost door: Steentje (aka Schaap) | 07-09-11

Beste stening schaapje :D

Misschien moet je aan Ladybird eens vragen om de mailtjes te lezen die we over een weer hebben gestuurt de afgelopen dagen. (Misschien alleen mijn stukken.) Zoals je zelf schrijft heb je volgens mij nu heel erg het gevoel dat iedereen jou als het zwarte schaap ziet en je niet begrijpt.
Niets is minder waar... ik denk dat er niet veel mensen zijn die jou standpunt beter begrijpen dan ikzelf. Misschien heb je er iets aan om mijn mailtjes te lezen. Misschien heb je er iets aan om misschien zelf eens met mij te mailen en eindelijk iemand te horen die aan jou kant heeft gestaan en niet alleen maar "veroordeelt" maar ook begrijpt." Misschien heb je hier helemaal geen behoefte aan, maar weet dat het aanbod er is.

Alice

Gepost door: Alice | 08-09-11

Ik ben het er zelf ook wel mee eens dat men mensen veel te veel in hokjes steekt en etiketten opplakt. Dat gebeurt met veel 'ziekten'. Valt weinig aan te doen denk ik. Ik ben benieuwd of die nieuwe richting kinderen met een autismespectrumstoornis beter gaan kunnen begeleiden :) Want gewoon onderwijs is niet altijd even simpel denk ik, je moet al niet veel afwijken van wat men als normaal ervaart en men kan al gemeen doen op een gewone school

Gepost door: justm3 | 08-09-11

@schaap: Uit je reactie lees ik dat je haar echt wil steunen en graag verandering wilt, maar eerlijk gezegd lees ik nogal veel onbegrip in je reactie.

Hoe je sommige zaken stelt omschrijf je haar bijna als ziekelijk (omdat je spreekt van opname, een opname gaat echt niets veranderen aan onzekerheid). Ik begrijp goed dat jij heel je leven niet aan de onzekerheid van ladybird moet aanpassen, dat zou niet fair zijn tov jou. Maar probeer niet teveel druk op ladybird te leggen of probeer niet teveel te doen alsof er iets mis is of iets mankeert met ladybird, daar bereik je ook niets mee.

Ik heb heel lang heel hard met onzekerheid rondgelopen, en het is een traag proces geweest om mij daarover heen te zetten. En uiteindelijk kwam dat puur uit mijzelf, uit mijzelf dingen inzien en loslaten. Een goede psycholoog kan daar eventueel mee helpen, maar psychologen kijken meestal naar de gevolgen, niet de oorzaken.

Iets wat voor onzekerheid zou kunnen helpen is dingen zoals mindfullness :)

Gepost door: justm3 | 08-09-11

Het is natuurlijk ook wel veel gemakkelijker van de schuld bij mij en mijn onzekerheid te leggen dan van zelf in te zien dat je verkeerd bezig bent... Al maanden verliefd zijn op een collega en alleen maar méér en niet minder toenadering zoeken, dát is pas ziekelijk. Zoals mijn moeder zegt: ik ben hier niet diegene die een psychiater nodig heeft...

Gepost door: Ladybird | 08-09-11

MisterV, ik geef toe dat ik mijn zin anders had kunnen bouwen: "is hij zo één van die kerels wiens ego hem in de weg staat" of zoiets, maar bon, mijn boodschap blijft hetzelfde.
Ladybird, je doet er nu goed aan om in de eerste plaats aan jezelf te denken, want je hebt vaak genoeg alleen aan hem gedacht terwijl hij weer aan iemand anders dacht enfin, geniet van je herwonnen vrijheid maar hou je vast voor de klap die gaat komen. Gelukkig heb je je familie om je op te vangen.

Gepost door: LJ | 08-09-11

De klap is er intussen, wees gerust. Maar nog altijd alleen bij mij, Schaap blijft vasthouden aan zijn eigen gelijk...

Gepost door: Ladybird | 08-09-11

Dat bewijst voor mij alleen maar dat jij er goed aan doet om afstand te nemen van hem... Hopelijk komt hij gauw tot inzicht en komt-ie dan op z'n blote knietjes naar je toe gekropen al is 't maar dat je hem dan keihard kan afwijzen ;) Veel sterkte!

Gepost door: LJ | 08-09-11

O ja, ik hoop dat ook heel hard, blote knieën en met een grote bos bloemen. En dan ga ik het waarschijnlijk niet eens over mijn hart krijgen van hem af te wijzen, ik zie hem veel te graag...

Gepost door: Ladybird | 08-09-11

De commentaren zijn gesloten.