17-05-11

Life sucks

Het is vijf uur 's morgens, en ik zit te ontbijten voor de computer, al een kwartier wachtend op een mail en/of telefoontje van mijn thesisbegeleidster. 

En dat vat mijn leven van tegenwoordig zowat samen. Opstaan op onmetelijk vroege uren na nauwelijks geslapen te hebben, bang wachten op mails met alweer veranderingen van planning en opsommingen van alles dat ik verkeerd doe, nauwelijks mijn inbox durven opendoen, nergens meer durven zeker van zijn, altijd alert zijn om op het laatste moment alles te laten vallen en te springen om haar op haar wenken te bedienen. (En dat voor een thesis die twee jaar duurt, we zitten nog niet eens aan de helft). 

Telefoontje is geweest ondertussen. Ik moet vandaag (ja, op minder dan twee weken van mijn eerste examen) gaan testen op een basisschool nogal ver van Leuven. Wat wil zeggen: vier uur dertig opstaan, twintig voor zes vertrekken, twintig na zeven terug thuis. Gisterenavond om 22u (op een uur dat ik eigenlijk al moest slapen, ware het niet dat ik massa's werk heb) kreeg ik een berichtje dat mijn begeleidster ziek was (akkoord, kan ze nu zelf niets aan doen) en dat ik zelf maar in die school moest geraken, in plaats van met haar mee te rijden. Gevolg: ik moest dan à la minute gaan trein- en busuren opzoeken, was weer op van de zenuwen, ben beginnen panikeren (ik ken die school nauwelijks, ik weet niet waar de klassen zijn waar ik de kinderen moet gaan halen...), heb geen oog dichtgedaan (sowieso gewerkt tot één uur). Daarnet wachtte ik dus op bevestiging dat ze al dan niet meeging, en nee, ik mag alleen. 

Straks om zeven uur (geen al te lang dutje op de trein dus) gaat ze bellen met "antwoord op mijn vragen". Mijn studiegenoten die gisteren waren gaan testen, hebben blijkbaar twee kinderen te weinig getest - de planningen laten nauwelijks ademruimte toe, laat staan tijd om om te gaan met de computer die om de vijf stappen blokkeert -, en mijn vrees is nu dat ik die extra kinderen vandaag onder de middag ga mogen testen, wat geen lunchpauze betekent. Lunchpauze is nu toch echt een overbodige luxe, allee zeg. Sowieso stuurde ze al in een mailtje dat "we nog een extra dag extra gaan mogen testen" omdat gisteren de planning niet gehaald is. Wie "we" is, is niet duidelijk. En ik weet dat ik wel ga protesteren als ze zegt dat ik moet gaan, maar ik durf er toch niet tegenin te gaan. Ik ben de braafste en minst mondige van de vijf, en dat weet ze ondertussen wel, vrees ik. 

Het vroege opstaan is vandaag wel een beetje mijn keuze ook. De andere optie was: bij mijn ouders gaan slapen, en van daaruit vertrekken, dat zou mij wel wat slaap gescheeld hebben. Maar mijn humeur is nogal altijd beter dan moest ik van thuis vertrekken (ja, ondanks het vele gevloek in mijn hoofd, en het beeld van mijn begeleidster dat steeds dikker en groener wordt en steeds meer op the hulk gaat lijken). Een hele avond op Spook en haar lief zitten kijken die zonder gêne aan elkaar hangen, nee danku. 

 

Grmbldsmtsbrasdklmj...

05:21 Gepost door ikke | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Kop op meid, je geraakt er wel weer bovenop, als je hier door bent geworsteld!

Gepost door: LJ | 19-05-11

De commentaren zijn gesloten.