29-03-11

Leonard Nolens

Een post over poëzie, er is voor alles een eerste keer... 

Daarstraks was er in het Radio 1-programma Joos een interview met dichter Leonard Nolens, die een nieuwe bundel uit heeft ("Zeg aan de kinderen dat wij niet deugen"). Ik ken de man in kwestie niet, ik ben geen grote poëziefan (ik heb er het geduld, de fijngevoeligheid niet voor). Maar dit vond ik wel heel treffend. 

Het interview begint met als onderwerp het feit dat de heer Nolens niet graag geïnterviewd wordt, dat hij niet de grootste prater is. Waarop hij zegt dat het voor hem voelt als een ondervraging. Hij zegt over zichzelf dat hij de sociale intelligentie daarvoor mist. 

De rest van het interview verloopt ook moeizaam, met veel stiltes, waarin hij soms zelf zegt: "Stilte". Soms was het zodanig stil dat ik dacht dat mijn radio uitgevallen was. 

Op het forum van Joos niets dan goede reacties, over hoe Ruth Joos ondanks alles toch vrij goed met de "moeilijke gast" kon omgaan. 

 

Ik weet niet wat ik ervan moet denken. Voor mij mag dat wel, stiltes op de radio. Maar ik vond het vooral treffend dat er zo veel lijden uit het interview klonk. Leonard Nolens had duidelijk veel moeite met het interview, hij maakt een heel neerslachtige indruk. Ruth Joos daarentegen deed wel veel moeite om het interview gaande te houden, met op voorhand gekozen fragmentjes, probeerde hier en daar een overgang te maken... Ok, dat is haar job, en ik zou het niet beter kunnen (behalve dan de replieken à la "Meent u dat nu echt?"). 

Ik stel mij vooral de vraag: waarom wou men Leonard Nolens interviewen? Ja, hij heeft een nieuwe bundel uit, en dat moet gepromoot worden, zodat het meer verkoopt en meer geld opbrengt. Maar is dit dan echt het enige wat telt? Ik heb de indruk dat meneer Nolens écht niet graag interviews geeft, niet graag praat over zijn werk en over zichzelf. En toch zit hij daar, moet hij zich forceren, wordt hij gekweld erdoor. Waarom dan? Telt de mens zelf dan niet mee? Waarom mensen zo pijnigen? Het is een dichtbundel: laat andere mensen eruit voorlezen, laat de poëzie voor zich spreken, zonder mensen zo te kwellen.

 

Ik ben zelf geen grote prater. Ik ben heel selectief in wat ik tegen wie vertel; dit is deel van de ruzie tussen Schaap en mij. En ik heb héél vaak het gevoel dat mijn ingesteldheid niet gerespecteerd wordt. Mensen willen altijd alles van je weten, tot in de details, en als je dan niet of naast de kwestie antwoordt, worden mensen ambetant. Familiefeesten zijn dan ook een verschrikking: mensen denken dat ze je bezitten omdat je toevallig familie bent of toevallig verliefd geworden bent op iemand uit hun familie. Laatste Kerstmis was er iemand uit Schaaps familie die mij bij mijn arm vastpakte, zei: "Ik zou willen dat je in het vervolg meer vertelt", en mij niet wou loslaten voor ik zei dat ik dat zou doen - pure leugen, maar wat moest ik doen? Ik vind echt niet dat zij zaken hebben met mijn privéleven, mijn relatie, mijn punten, de punten van mijn zussen, enzovoort. Waarom moet ik dat allemaal vertellen? Waarom is het zo moeilijk om andere mensen te respecteren en te appreciëren om wie ze zijn? Waarom moet ik mijzelf kwellen, enkel en alleen maar zodat andere mensen tevreden zijn, hun nieuwsgierigheid gesust is, en ik in het plaatje zou passen?

 

Ik heb medelijden met Leonard Nolens...   

12:55 Gepost door ikke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Lees zijn prachtige boek:

"Dagboek van een dichter".

Daarin zal hij u uitbundig en ongeremd, overvloedig zelfs toespreken.
1056 pagina's puur intellectueel genot.

En dank voor de titel.
Zo kan ik vanavond naar hem luisteren.

Gepost door: Uvi | 29-03-11

't Is idd wat, de nieuwsgierigheid van de mensen. Maar waarover moet je anders praten, als het niet is over jezelf of over je gesprekspartner? Hou jezelf voor dat ze het vragen uit interesse en medeleven. 't Zou anders een pak stiller zijn op familiefeesten als niemand nog iets vroeg of vertelde. Toch vind ik dat ze je stilte zouden moeten respecteren; het is immers jouw keuze om iets niet te vertellen en ze moeten je niet dwingen want dat maakt de zaak natuurlijk enkel erger.
Hoop dat alles tussen jou & Schaap beter gaat intussen?
groetjes!

Gepost door: LJ | 29-03-11

Ik begrijp de frustratie deels wel. Ik ben het andere uiteinde... een echte flapuit. ik zou dingen vertellen tegen een hond met een hoge hoed op. Ook niet echt goed, I know. Maar ik ben wel van mening dat mensen elkaars ingesteldheid moeten respecteren en niet moeten aandringen. neen is neen... punt andere lijn.

Gepost door: Alice | 29-03-11

@Uvi: bedankt voor de tip, ik zal het onthouden.

@LJ: interesse en bemoeizucht liggen dicht bij elkaar, zeker als de interesse je gesprekspartner ongemakkelijk maakt... Hoe het met Schaap en mij gaat weet ik niet goed. We doen ons best... Ik heb hem gevraagd om op een soort nieuwe "eerste date" te gaan, bij wijze van nieuwe start, maar hij heeft het nogal druk op zijn werk nu en heeft daar nu precies geen tijd voor. Dus ja, ik weet het niet... Geduld hebben en proberen het bestaan van bepaalde mensen te vergeten, maar het is al gebleken dat dat niet zo goed werkt :p.

Gepost door: Ladybird | 29-03-11

De commentaren zijn gesloten.