26-12-10

Kerstperikelen

We zijn er weer vanaf voor een jaar... En we hebben het overleefd, al wordt het elk jaar nipter en nipter. 

Nee, ook dit jaar heb ik mijn mening over Kerstmis en familiegedoe niet kunnen herzien. Jammer genoeg... 

 

Kerstavond was wel gezellig. Mijn schoonvader had mijn ouders en Pruts uitgenodigd, omdat hij vorig jaar bij ons was mogen komen eten. Met dat verschil dat hij alleen was vorig jaar, en dat wij met drie (met mij erbij vier) afkwamen. Scheelt dus wel in eten... Plus: bij ons is het altijd heel simpel, terwijl mijn schoonvader naar de traiteur was geweest en het dus allemaal heel chic was. Mijn ouders waren nogal gegeneerd... Maar het was wel gezellig. Pruts was wel heel moe, en is sowieso al niet altijd even tactvol en beleefd. Toen ze het hoofdgerecht kreeg en witloof lag liggen, zei ze: "Mama, wanneer ga je nog eens witloofrolletjes maken?". Euh, begin eerst eens met de witloof die nu op uw bord ligt anders? :-). En iedereen was heel erg gefascineerd door de kanaries, het is eens wat anders dan zes katten. Mijn moeder voerde hele conversaties met de kanarie, ahum :-). 

Kerstmis zelf was zoals verwacht... Saai, ongemakkelijk en genant. Leuke cadeaus, dat wel. Maar voor de rest... 

Om te beginnen liep ik al maanden ongemakkelijk: Wat moet ik aandoen? Welke kleren, welke schoenen? Welke make-up? Wat doe ik met mijn haar? Ik ben donderdag nog gaan shoppen: ik was van plan om een zwart kleedje aan te doen, ik had dus zwarte nylons gekocht (twee paar, voor de zekerheid), en een zwart giletje om op mijn kleedje te doen. En een superelegante lange onderbroek, genre Bridget Jones, om mijn buik weg te steken :p. Uiteindelijk heb ik, na overleg met Schaap, toch iets anders aangedaan :p. Grijze rok, groene trui. Voor schminken had ik niet echt veel tijd, haar en zo van die dingen zat er ook niet meer in. 

Wat dat uiterlijk betreft: Schaap zijn oma kwam mij zeggen: "Ge ziet er goed uit. Hebt gij iets met uw gezicht gedaan of zo?". Wat moet je daar dan op antwoorden? Schmink, ja, maar dat ziet ze zelf ook wel. En nee, ik heb geen plastische chirurgie gedaan of zoiets... Wat is "iets met je gezicht doen"? 

Het eten dan: ik ben op dieet (nog maar een kleine week, maar toch). Plus: ik ben een redelijk vieze om te eten - ik doe mijn best om dat niet te laten merken, maar trop is teveel. Voor aperitief was er bijvoorbeeld een potje met vismousse, maar ik hou al niet van vis. Maar je moet dat dan helemaal gaan uitleggen als je iets niét wil eten... Sorry, ik had van al de rest wél gegeten, maar als ik dat nu niet graag eet is dat toch geen ramp? 

De rest van het eten was wel lekker en chic en zo, maar ik heb de indruk dat ik na nog zo een paar kerstfeesten vegetariër ga worden... Bij de soep zaten er kleine kreeftjes op het bord. En daar kan ik dus echt niét tegen: eten dat u nog aankijkt :p. En waarvan je niet weet hoe je het moet eten... Die heb ik dus maar laten liggen, véééél te creepy. Bij het hoofdgerecht hadden ze niet gezegd wat het vlees was. Vorig jaar was het lam, dat ik uit principe niet eet, dit jaar was het wild, volgens Schaap. Dat is al beter, dacht ik, tot ik hoorde dat het hertenkalf was... Bambietjes! We hebben Bambietjes gegeten! Ik heb er geen problemen mee met varken of koe te eten, maar hertenkalf? Allee zeg... Sowieso, geen "jonge beesten" voor mij, ik eet geen lam en geen kalf ook. 

Het dessert bestond uit de beroemde chocoladetaart van de oma, die precies heel beledigd was dat ik maar een klein stukje wou eten. Ik heb het maar genegeerd, niemand heeft er zaken mee dat ik op dieet ben. 

 

Dat was zowat de basishouding van de dag: negeren en liegen. Stom, niet leuk, maar de beste manier om te overleven. Ik zat aan tafel naast een nieuw lief van een nicht, en ze wonen al samen (een jaar geleden woonde ze nog met iemand anders samen, maar bon). Echt een player, vindt zichzelf heel interessant, heel vlot, enzovoort. Maar dus écht niet iemand bij wie ik mij op mijn gemak zou voelen. Echt een macho. De oma (die toevallig tegenover hem en schuin tegenover mij zat) vroeg hem uit over zijn tattoo op zijn hand: blijkbaar was hij dronken in slaap gevallen bij een vriend die tatoeëerder is, vandaar. Echt zo'n verhaal dat je moet vertellen op een eerste kennismaking met je schoonfamilie... Daarenboven was het een roker, dus elke keer dat hij was gaan roken zat ik in zo'n walm van sigaretten, en dat haat ik. 

Dat negeren gold dus zowel voor die gast als voor de oma, die jammer genoeg heel erg nieuwsgierig is en zich met alles moet bemoeien - als ik iets tegen Schaap wou zeggen moest ik fluisteren, want het is daar de gewoonte van overal in tussen te komen. Het was altijd proberen heel kort te antwoorden, en dan verder te eten of met Schaap te babbelen. "Hoe was uw groepsweekend?" - "Goed, goed" - "Was het interessant?" - "Bwa ja, het moest he". Maar in mijn hoofd ging het van: "Waarom weet gij van dat groepsweekend? Nee, ik ga niet zeggen dat het vreselijk was, eenzaam, traumatisch". "Hoe was het met uw zussen hun rapport?" "Goed goed" - Nee, ik ga hun punten niet zeggen. Het was goed, wij waren content, maar naar hun normen zou het toch slecht zijn, ze hebben alletwee punten in de 60. En moest het wél slecht zijn, zou ik het ook niet zeggen, dat gaat niemand iets aan. 

Over het algemeen ging dat negeren dus wel. Ik heb heel veel aan Schaap geplakt, en ook wel met zijn neef gebabbeld, ook wel een sympathieke gast. Maar dan moest ik weg, en moest ik afscheid nemen, en dan kan je niet onder de ambetante vragen uit... Zelfs al was Schaap zo lief om mee te gaan, zelfs al ging hij niet weg, en om bij mij te blijven - de gemeenste uithalen komen meestal als hij er niet bij is. Maar hij kon de genante momenten ook niet stoppen... 

Zijn oma zei: "Heb je je wel geamuseerd?" "Ja, ja" (Kan dat dan, je amuseren op Kerstmis? Weer iets bijgeleerd...). "Ik weet niet of je je amuseert, omdat je zo weinig zegt tegen mij. Ik zou graag hebben dat je meer vertelt tegen mij. Maar dat zal misschien wel komen, met de tijd zeker? Ja toch he?" "Ja ja". (Nee, ik wíl helemaal niets meer vertellen, omdat alles altijd de hele familie rond gaat, en iedereen het altijd nodig vindt om zich te moeien en te zeggen hoe ik mijn leven moet leiden. Ik wil dat niet, ik haat zo'n mensen! En tijd heeft er niets mee te maken, ik ga daar al vijf jaar, en het enige dat dat doet is ervoor zorgen dat ik nóg minder wil vertellen - En waarom moet ik zo nodig veel vertellen? Ik ben zo niet, nooit geweest, ik vertel nauwelijks iets aan mijn ouders. Waarom moeten ze mij zo nodig veranderen? Waarom willen ze mij proberen te pushen in een richting die ik niet wil, alleen maar zodat ik zou voldoen aan hoe zij willen dat ik moet zijn? Schaap en ik zijn heel gelukkig samen. Dat moet toch genoeg zijn? Er heeft verder niemand zaken met mij of met onze relatie. Zoek een hobby, denk ik dan... Maar dat kan je natuurlijk allemaal niet zeggen tegen schoonfamilie.)

Zijn meter kwam af met: "Goed blokverlof. En heb wat meer zelfvertrouwen in jezelf. Het is de voorbije jaren toch ook goed gegaan? Ge moet niet zo vrezen voor het ergste". (Ik heb geen woord gezegd over hoe ik mij voelde in verband met blok en examens, nu niet, nooit niet. En vorig jaar had ik zes herexamens, zo goed is het dan toch niet gegaan? Moesten ze echt zo inzitten met mij en mijn examens, dan had ik gewoon mogen thuisblijven. En waarom moet ze zich zo bemoeien met hoe ik mij moet voelen? Zelfs mijn psychologe doet dat niet, zelfs die spreekt zo niet tegen mij. En waarom hechten ze zo veel belang aan mijn examens en mijn studies? Misschien moet ik eens antwoorden met: "En hoeveel  verdient gij?" Dat zou juist hetzelfde zijn... 

 

Het was alsof ik bij mijn eigen grootouders was (langs vaders kant dan): ik werd volledig opgeëist, wou weglopen, kreeg ambetante vragen waar ik niet wou op antwoorden, maar ik kon geen kant op. Ik zeg dingen die ik niet wil zeggen, omdat ik het lef niet heb om te zeggen wat ik denk. Het enige wat ik voelde was: haal mij hier weg! Ik wil dit niet! 

Schaap begreep mij wel, hij begreep hoe ik mij voelde, en hij vond het ook niet leuk, al die vragen. Maar hij kon er ook niets aan doen - uiteindelijk bedoelen ze het wel goed, maar ze zitten zodanig vast in hun eigen ideeën over hoe ik moet zijn (veel babbelen, alles delen) dat ze niet nadenken over hoe ik mij daarbij moet voelen. 

Ik zit er zo mee in voor hem, dat ik er altijd zo tegenop zie van naar zijn familie te moeten gaan. Zijn vader is ok, dat is een brave mens. Maar zo die grote familiefeesten zijn echt een nachtmerrie, steeds meer en meer. Maanden op voorhand begin ik te zagen, en het wordt steeds erger. Ik zag veel meer op tegen Kerstmis dan tegen de blok en examens... 

 

Schaap zijn oudste broer is thuisgebleven dit jaar, diens vriendin kan elk moment bevallen. En de andere broer zat met griep thuis... De oudste broer belde: ze hadden lang uitgeslapen, op het gemak ontbeten, een wandeling gemaakt, gewoon rustig samen thuis zijn dus. Schaap wil dat ook volgend jaar... En ik moet hem volledig gelijk geven: het lijkt inderdaad de meest ideale Kerstmis ooit. Rustig, geen stress... Maar hoe moeten we dat aan de familie duidelijk maken? Zelfs hoogzwanger of ziek zijn (de bevalling is uitgerekend voor vandaag, dacht ik) is geen volledig excuus: ze hebben lang op voorhand en ook op de dag zelf veel gezaagd om te skypen, een volledig ontsnappen is er dus niet bij. Dus wat zouden ze dan doen als je zegt: "We komen niet omdat we geen zin hebben"? 

 

Schaap is wel fantastisch. Hij heeft mij gesteund in het vroeg weggaan (na zeven uur, ik moest nog twee uur op de trein naar Leuven, maar het was wel voor het avondeten), we zijn op een bepaald moment ontsnapt om ergens alleen te gaan knuffelen en babbelen, en hij is meegeweest met mij toen ik moest afscheid nemen. Hij heeft mij afgezet op het perron aan de trein (hoewel ik een kwartier te vroeg was, en het heel hard vroor). En toen ze hem achteraf nog allemaal vragen stelden over mij, en ze weer zeiden: "Heeft ze iets speciaals met haar gezicht gedaan?", heeft hij geantwoord: "Nee, ze is gewoon altijd zo mooi". Het is zo'n schatje, mijn verloofde... 

 

Sorry schat dat ik zo lastig ben. Sorry dat ik niet wat vlotter ben, sorry dat ik zo rigide ben. Sorry dat ik dingen niet van mij kan afzetten... 

14:09 Gepost door ikke | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Andermans familie, 't zal nooit wennen... Heb soms zelfs al moeite met de mijne... En een overdosis op de feestdagen, da's nooit goed! Gelukkig ben je er weer voor een jaartje vanaf.

Gepost door: LJ | 27-12-10

Bwa, tot Pasen toch :p.

Het is toch maar iets raars, families. Ofwel bemoeien ze zich met alles en nog wat, ofwel negeren ze je. En sowieso zijn ze alleen geïnteresseerd in punten...

Gepost door: Ladybird | 27-12-10

Ze weten volgens mij niet waar anders over te praten... 't Is een redelijk "veilig" onderwerp waar genoeg over te zeggen valt om tot een kwartier tijd te vullen... Binnenkort zullen ze wel naar kinderen beginnen vragen! Nog zo'n geweldig interessant en ongemakkelijk onderwerp.

Gepost door: LJ | 29-12-10

Zwijg, we zijn net nonkel en tante geworden langs Schaap zijn kant :-). En bij Schaap zijn andere broer is er ook eentje op komst, ze zullen dus rap bij ons beginnen zagen :-).

Ik vind punten niet zo'n veilig onderwerp hoor :p. Bij ons in de familie (langs moeders kant, vaders kant ga ik niet meer) is dat toch enorm taboe, en sowieso is bijna iedereen (ik inbegrepen) al eens blijven zitten of van richting veranderd. Dan leer je dat allemaal relativeren :p. Ik vind het gewoon vernederend dat je gereduceerd wordt tot punten. Precies alsof wij werkmensen dan gaan beoordelen op basis van hoeveel ze verdienen... Ik vind een diploma halen belangrijk, maar ik vind het niet belangrijk van te zorgen dat ik geen tweede zit heb of van zo veel mogelijk punten te halen. Ik vind het belangrijker dat ik bv. kan boeken blijven lezen, kan films zien, het nieuws en de politiek kan volgen... Algemene ontwikkeling :p. Ik wil absoluut zo geen vakidioot worden die enkel zijn vakgebied kent en niets van de wereld daarbuiten. Dat vind ik veel erger dan tweede zit hebben, maar ik ben precies de enige die er zo over denkt...

Gepost door: Ladybird | 29-12-10

De commentaren zijn gesloten.