... en vandaar de lange stilte. Wat eerst een gewone verkoudheid was, is nu een zware verkoudheid, met heel veel hoesten, spierpijn van het hoesten, hoofdpijn, oorpijn, zweten, snotteren, keelpijn enzovoort. Daarnaast is ook gebleken dat mijn hartkloppingen van tijdens de examens niet zomaar overgaan eens die examens voorbij zijn, de dokter heeft bloed getrokken en vanavond heb ik de uitslag. Het kan zijn dat het aan mijn schildklier ligt... Of dat goed of slecht nieuws is, weet ik niet, maar alleszins: het zal hier een tijdje wat stiller zijn...

Net het goede nieuws gehad van Pruts, dat het uit is met Spook haar pedofiel, al "heel lang" (lees: sinds vorige donderdag). Maar geen zorgen, ze heeft al een ander hoor. Hij is een jaar jonger dan Pruts, met andere woorden: 2 tot 2.5 jaar jonger dan Spook, wat neerkomt op ongeveer 14 jaar. Pedofiel zijn is blijkbaar besmettelijk...

Verder ben ik ziek aan het worden, tis te zeggen, ik loop al de ganse dag te hoesten, en ik moet mij ferm forceren om te spreken, laat staan zingen :p. Wat nu niet echt levensnoodzakelijk is, maar tis afgrijselijk om mezelf te horen :p.

Het examen van morgen wordt een complete ramp, alles boven de nul zal al fantastisch goed zijn. Ik ben hersenen aan het proberen te tekenen, maar ze trekken op niets (toen ik tegen Pruts zei aan de telefoon dat mijn hersenen op niets trekken, was haar voorspelbare antwoord: "Dat wist ik al lang").

Ik heb verder Pruts wijsgemaakt dat mijn examen van morgen heel erg moeilijk was, omdat mijn boek in het Engels is. En het gaat over de hersenen, en die zijn nu eenmaal anders in Engeland dan in België. In Engeland zit alles namelijk compleet omgekeerd, daardoor dat ze aan de andere kant van de weg rijden.

Zalig als ze zo'n dingen gelooft...

Het wordt tijd dat ik nog eens iets schrijf. Alleen weet ik niet wat.

Jawel, ik weet wél wat. Maar ik heb geen zin om het weer maar eens over mijn gefaalde examens te hebben, en over het feit dat ik maanden geleden al beslist had om dit laatste examen direct in tweede zit te doen - al ga ik er wel twee dagen hard voor blokken, erdoor is niet mogelijk. Behoorlijk frustrerend, aangezien ik voor de examens waar ik wél door had kunnen zijn, met gemak zelfs, amper heb kunnen studeren door die onverklaarbare paniekaanval.

Ik hoop één ding: dat ik er toch voor iéts door ben, en dat deze examenperiode niet helemáál om zeep is.

Ik ben echt stikkapot...

En de eerste die nu begint over hoe leuk examens zijn en hoe mooi de studententijd, die komt er slecht vanaf. Wees gerust, ik weet u te vinden.

Schaap is weer op bezoek, joepie! En het was nodig, voor het eerst in een week ben ik een beetje ontspannen, zelfs al zorgt dat ervoor dat ik nog maar heel weinig gestudeerd heb... Maar ik denk al tenminste niet meer dat ik dood en aan het gaan van de stress. En het viel mij op vandaag dat Schaap écht wel knap is ;-). En dat in de romantische McDonalds...

Verder was het rommelmarkt in de Tiensestraat, ik heb "De duivelsverzen" van Salman Rushdie gekocht. Achteraf een beetje getwijfeld dat ik niet gekeken heb naar de dagboeken van Sylvia Plath, maar dat komt nog wel. En die dvd-boxen van Six Feet Under zagen er ook wel héél aanlokkelijk uit, maar twas dat of eten deze middag :p.

Ik heb nog een beetje gezaagd bij Schaap om nog eens iets op zijn blog te zetten, maar ja, blijkbaar heeft hij daar niet zoveel behoefte aan als ik... Nochtans heeft hij vroeger nog een bloeiende blog gehad, maar dna voor ik in the picture was. Och ja, we zien wel...

Ben net op. Juist ja, het is bijna tien uur, terwijl ik een half uur geleden op studieadvies had moeten zijn. Ik voel mij slap, ik kan niet nadenken, ik kan niet deftig blijven rechtstaan.Maar ik ben wél al weer ferm nerveus.

Heb gisteren om elf uur, met ferm veel tegenzin, die pil gepakt, om daarna nog 1.5 uur wakker te liggen in mijn bed.

Het steekt alleszins ferm tegen.

Morgen heb ik examen, het is best van ervanuit te gaan dat dat een ramp wordt...

Gisterenavond, tien uur, zat ik op mijn gemak tijd te verdoen aan de computer (voor zover je tijdens de examens ooit op je gemak bent), toen ik mij ineens raar begon te voelen. Ik kon moeilijk ademen, voelde mijn hart kloppen in mijn keel, had een heel benauwd gevoel.

Het rare was, dat ik niet was aan het studeren, en geen examen had vandaag, dat er dus geen reden tot paniek was. Toch wou dat rare gevoel niet overgaan. Het gevolg wa dan, dat ik niet durfde slapen, van twee tot vijf op mijn computer heb gezeten, in de hoop van mijn gedachten te kunnen verzetten, om half vier een afspraak bij de dokter gemaakt heb voor, tja, zo'n vijf uur later, en uiteindelijk in totaal zo'n twee uur geslapen heb, en dat twee dagen voor mijn volgende examen.

Ook raar was dat ik wel al dingen neem om te kalmeren, allemaal op doktersvoorschrift uiteraard. Maar blijkbaar werken die toch zo goed niet als gehoopt...

De dokter heeft mij dan maar iets anders bij voorgeschreven, iets voor de "psychische angsten". Dit moet ik 's avonds nemen voor ik ga slapen, en volgens de apothekeres zou ik "zeker moeten kunnen slapen, wees maar gerust", en het is heel straf, want ze was verbaasd dat de dokter dat voorschreef tijdens de examens, want "als je dat 's morgens neemt, ben je de rest van de dag te groggy om iets te doen". Juist ja.

En hier zit ik dan. Het benauwd gevoel is nog geen sikkepit verbeterd, ik heb hoogstens een halfuur kunnen slapen (maar ook niet gestudeerd), en ik word alleen maar banger van die nieuwe pillen. Wat als ik 's morgens niet op tijd uit mijn bed geraak, en vooral: wat als ik de ochtend van het examen niet op tijd uit mijn bed geraak? Wat als ik 's nachts héél erg groggy naar het toilet moet, en van de trap val, of ergens tegen loop? Wat als ik, zoals ik bij Spook eens heb zien gebeuren, ineenstort van die pillen?

Tot nu toe heb ik alleen nog maar meer psychische angst gekregen van die dingen...

Waarom voel ik mij toch zo slecht? Ik ben niet dat soort studente dat denkt dat de wereld vergaat als ze er niet door is (al zijn er veel mensen in mijn omgeving die er duidelijk wel zo over denken). Ik moet niet zo'n hoog mogelijke punten hebben, erdoor is genoeg. Vanwaar komt dat dan allemaal?

Heel leuk is, dat mijn psychologe na deze week op verlof vertrekt, en mijn volgende afspraak is pas half juli... Als er nog zulke momenten zijn, moet ik het dus maar alleen zien op te lossen.

Ook leuk is dat, net als je van de dokter komt omdat je een paniekaanval gehad hebt, je dan vlak voor je neus een muis ziet trippelen in de Naamsestraat...

Ik heb twee examenrituelen: ten eerste doe ik voor elk examen hetzelfde parfum (Amor amor) op, ten tweede kan ik niet vertrekken voor ik New York, New York van Frank Sinatra helemaal gehoord heb.

Gisteren liep het precies toch een beetje mis. Eerst kreeg ik niets uit mijn parfum, vreemd genoeg, de knop blokkeerde precies. Daarna bleek dat mijn cd, die ik op voorhand al opgelegd had, voorbij New York, New York was vooraleer ik het besefte. Ik heb het dan maar nog eens opgelegd, tot aan de helft (want dan moesten we voort), en heb ondertussen met Schaap gedanst, hopelijk telt dat dubbel.

Of hoe je voor een examen panikeert om stomme dingen...

Een andere reden tot bezorgdheid is als je je prof niet herkent. Schaap, die mee was geweest naar de laatste les, zei mij, toen die prof passeerde, om te lachen: "Ik ken die mens precies". Waarop ik doodserieus vroeg: "Ah ja? Van waar ken je die?". In my defense: we hadden dat vak gekregen van vier proffen, allemaal maar voor drie lessen. En ik zat met mijn hoofd in mijn cursus, en Schaap heeft maar van één prof lesgehad op gans het jaar :p. Maar toch, het stelt je niet echt gerust... By the way, ik weet nog altijd niet hoe hij heet ook :p.

Of de paniek al dan niet terecht was, daar spreek ik mij niet over uit. Examen gedaan, ik wil er niet meer aan (moeten) denken.

Verder was dit weekend net iets leuker dan andere dagen: Schaap is langsgeweest, waardoor ik mijn nieuwe kleren kon aandoen (goedgekeurd, vooral het knalrode topje), en waardoor we gewoon konden samenzijn. Niet altijd even gemakkelijk, ik was compleet kapot na het examen van gisteren, en mijn humeur was er soms dan ook naar. Het is ook niet echt gemakkelijk om altijd alleen te zijn, elkaar zo weinig te zien, en dan terug te moeten "wennen" aan elkaars aanwezigheid. Schaap had zijn nieuwe dvd-box van Heroes 2 mee, dat was wel leuk - vooral leuk hoe we alletwee zo dol zijn op die serie, het is leuk van zoiets te kunnen delen. De reeks ligt hier nu voor volgend weekend, ik heb beloofd van niet verder te kijken... ;-)

Een halfuurtje na het vertrek van Schaap was mijn vader hier, al iets minder leuk. Ik had voorgesteld om op restaurant iets te gaan eten, dan spaar ik in zekere zin tijd, en ik had erop gehoopt dat ofwel Schaap zou meegaan, ofwel Pruts, maar Schaap was al naar huis (hoewel hij achteraf bekeken had mogen meerijden met mijn vader, maar ja, als die een uur later dan afgesproken toekomt...), en Pruts mocht niet komen omdat ze morgen examens heeft. Daarmee moest ik alleen op restaurant met mijn vader, en dat is, tja, raar. We zijn alletwee geen grote babbelaars, dus vielen er vooral veel ongemakkelijke stiltes. Hij had ook een mand mee van mijn moeder... Wat alleen maar bevestigde dat ze mij echt niet kent. Koeken die vier maand over tijd zijn, kleren die ik al járen niet meer gedragen heb... Ik weet dat ik moet dankbaar zijn, maar komaan, ze zou toch wel moeten weten dat ik op mijn 21.5ste geen lichtroze t-shirt met Nijntje op meer ga aandoen... Dus het gevoel is een beetje dubbel. Ik heb die kleren maar direct terug meegegeven met mijn vader...

Op zo'n moment, als je er nog maar eens aan herinnerd wordt dat je moeder al twee jaar niet meer op je kot is geweest, niet weet welke kleren je aandoet, niet let op wat ze je meegeeft om te eten, terwijl de moeder van je kotgenote hier al voor de tweede keer in vijf dagen staat, met massa's eten en kleren en dergelijke, de moeder die ook vaak haar kot komt kuisen... Dan weet je wel wat je mist. En alweer: mijn moeder kon niet komen omdat ze voor Pruts moest zorgen. Ik snap dat Pruts een grote zorg is, maar ik wil ook wel eens eventjes meetellen...

Waar je hersenen zo niet allemaal naartoe gaan tijdens het studeren...

Deze namiddag moest ik een stuk studeren (te interpreteren als: lezen en hopen dat er genoeg van blijft hangen om de multiple choice-vragen te kunnen oplossen) over emoties. Hierin stond een experiment beschreven, waarin mensen ofwel blij ofwel verdrietig gemaakt werden, om zo van die emoties te kunnen bestuderen op een bepaalde taak die ze ondertussen moesten doen. Dat blij of gelukkig maken gebeurde via muziek, voor de blije conditie was dat Eine Kleine Nachtmusik van Mozart, voor de verdrietige conditie "Rach 2" (2de pianoconcerto van Rachmaninov).

Ik zat mij daar af te vragen hoe dat nu weer klonk, toen ik mij herinnerde dat het liedje "All by myself" op dat concerto gebaseerd is. Toen ik aan All by myself dacht, dacht ik aan de fenomenale scène in... Bridget Jones :-). Ineens was het toch niet meer zo droevig... Hoewel ik bij het herbekijken besefte dat dat eigenlijk verdacht veel op mezelf lijkt tegenwoordig. Op het drinken (toch tijdens de examens) na... Maar enfin, het is toch net iets leukers om aan te denken dan je examen van de dag erna ;-).

P.S. Voor de Schaap-fans: ik zal eens achter Schaap zijn gat zitten... Of hoe ze dat ook zeggen in Schoon Vlaams...

*Vanavond fragmentjes gezien van Arno in Villa Vanthilt... Dat is écht wel een zalige mens :-). Niet de gemakkelijkste om te interviewen, maar zo grappig en oprecht...

*Gisteren naar de dokter geweest, alwéér voor stressklachten. Ik moet nu gedurende de examens pillen nemen daarvoor, mijn bloeddruk (die normaal aan de lage kant is) was te hoog... Vanaf nu behoor ik dus, op zijn minst tijdens de examens, tot de zenuwlijders :p. Niet dat ik met mijn vader iets anders verwacht had... Alleszins, Schaap, waarschuw mij later tijdig als ik het begin uit te werken op onze kindjes...

*Mijn kot is echt en officieel verhuurd. Het is eng, die onzekerheid, het is ineens ook zo definitief, maar langs de andere kant is het een geruststelling dat ik dan niet meer gestoord zal worden tijdens de examens (hoewel mijn kotmadam de gewoonte heeft van ook koten te tonen die niét te huur staan).

*Zaterdag zie ik Schaap terug, maar vlak daarna heb ik examen. Het zal dus met gemengde gevoelens zijn, als ik Schaap zie weet ik dat ik bijna examen heb...

Nu ik officieel heb laten weten (per sms :p) dat ik dit kot volgend jaar niet meer verder huur (waar ik al een beetje spijt van heb gezien mijn fantastisch examen van deze morgen), is het gevolg dat er hier elk moment van de dag kunnen mensen komen kijken naar mijn kamer. En aangezien mijn kotmadam, niet echt een sympathiek mens, verwacht dat onze kamers dan proper zijn, betekent dit: extra stress.

Daarnet was ik aan het afwassen, in mijn kamerjas en op mijn groene sloefkes, toen ik de kotmadam hoorde mensen rondleiden - het is woensdagavond, na 19 uur, alle mogelijke kothuurders zitten naar mijn weten in de examens... Niet dus.

Eerst kwamen ze de potentiële huurders de keuken tonen. "Amai, dat is hier proper!". Geen wonder, ze zijn vandaag komen kuisen. Het was vooral leuk toen de kotmadam, met de huurders bij, aan mij kwam vragen wat ik van haar vond op vlak van properheid :p. Ik zei (wat moest ik anders zeggen?) dat ze wel redelijk was. Waarop die kotmadam zei: "Zie je wel, ik ben nog van de kwaadste niet he. Op die keer dat ik de afwas uit de keuken wegnam na". Waarop die moeder de kotmadam begon te verdedigen, van "dat is uw goed recht". Euh...?????

Daarna fluisterde de kotmadam mij in het oor: "Is uw kamer een beetje toonbaar?". Tja, ze wás toonbaar alleszins. Ze is net gekuist geweest, en ik probeer ze proper te houden. Maar ik heb vandaag een enorm lastig examen gehad, vier uur aan een stuk, en ze kan toch ook niet verwachten dat het 24 uur op 24 uur perfect ligt he. Ik wist tijdens mijn afwas ook niet perfect hoe ik mijn kot had achtergelaten...

Toen ik terug naar mijn kot wou, kwam ik de huurders tegen. De kotmadam was aan het stoefen op hoe mooi de kamer van L. was, en hoe proper! En die moeder sebiet, tegen mij: "Maar dat is wel extreem voor een student hoor". Precies van: zit er niet mee in dat de uwe overhoop ligt.

Terug op mijn kamer, was het eerste dat mij opviel mijn screensaver met de tekst "Schaap ik zie je graag", rode letters op een gele achtergrond. Ze zullen dus wel plezier gehad hebben... En verder: de kussens waren weer uit mijn zetel gegleden, wat ze doen nadat je er vijf minuten in ligt. Mijn dekentje was niet opgeplooid, er lag een pyjamabroek op de zetel en nog wat kleren op mijn bureaustoel. En mijn bed lag wel toe, maar nogal slordig - en ik moest mij, ondanks dat ze alweer weg waren, toch wel een beetje schamen voor mijn berenkussensloop, berenlakens, Winnie de Poeh-fleeceke en koalabeer die samen op mijn bed lagen. Ik hou van die dingen, en ik kan tegen mijzelf zeggen dat het er niet toe doet welke lakens erop liggen, zolang je maar goed slaapt, en dat het geen zin heeft om nieuwe lakens te kopen enkel en alleen omdat ze volwassener zijn, en ik toch al 22 word dit jaar. Maar als er andere mensen zijn, kan ik dat precies niet... Net zoals ik mij schaamde omdat ik in mijn kamerjas rondliep, terwijl ik wel mijn normale kleren eronder had, en ik dat gewoon voor de warmte doe...

Ondertussen zijn ze hier al terug gekomen, om te vragen hoe het zit voor de tv-aansluiting. Toch maar straf, ouders die het goed vinden dat hun dochter in het eerste jaar al tv op kot heeft... Bij mij zou het alleszins niet waar geweest zijn. En ik heb sowieso mijn tv en mijn aansluiting zelf betaald, waar bij hen duidelijk geen sprake van was...

Enfin, ik ga eens een beetje studeren. Ik ben stilaan weer aan het wakker worden van mijn examen, en het volgende is zaterdag al... Zucht.

... mensen die op Facebook klagen over hoe slecht hun examens gingen, of hoe het studeren niet lukt, of hoe ze het beu zijn... Facebook is ontspanning, examens zijn werk, ik wil die twee gescheiden houden...

... mensen die (zoals in De Werf deze middag, waar ze mij in het vervolg korting mogen geven voor alle reclame) enkel en alleen maar over examens en studeren kunnen praten.

... mensen zoals Hippie die alleen maar rekening houden met uw bestaan als ze je nodig hebben om vragen te stellen, om dan te komen vragen hoe ver ik al sta, waar ik het niet over wil hebben met mensen anders dan Schaap en mensen die ervoor gestudeerd hebben om studenten te begeleiden

... proffen die mails sturen met data voor nabesprekingen voor de studenten die niet geslaagd zijn, nog voor het examen afgelegd is - zeker als ze dan "juni" ipv juli zetten

... het feit dat ik mij momenteel zodanig veel zorgen maak over of ik alles wel ga meehebben, of mijn batterijen van mijn rekenmachine het wel gaan uithouden, of ik wel uit mijn bed ga geraken, of ik de aula wel ga vinden... dat ik "vergeet" dat er toch ook nog moet gestudeerd worden

... het feit dat ik niets kan van de IQ-test op de site van De Morgen, waardoor ik mij nóg dommer voel dan ik al deed

... het feit dat ik niets kan verdragen, en daarover begin te klagen op mijn blogje

Al een paar dagen ga ik studeren op de dienst studieadvies, kwestie van alleen te zitten, toch begeleiding te hebben, minder afleiding te hebben, en Hippie niet te veel te moeten zien/horen (ik was een kwartier thuis, of ze stond hier alweer om een vraag te stellen... "Want gij zijt beter in statistiek dan ik", slijm slijm).

Deze middag besloot ik om, na 3.5 uur oefeningen te maken, naar de Werf te gaan eten. Ik had net een koffietje besteld, toen mijn vader belde. "Ik ben om een pakje voor u moeten gaan naar de post, van Radio 1". Geen flaaaaaaaaaaaauuuuuw idee wat dat was... Mijn vader heeft dat opengedaan, en wat bleek: er zat een boek in. En niet zomaar een boek, nee, de laatste Gouden Uil-winnaar, "Alleen maar nette mensen". Juist ja, het boek dat ik welgeteld twee dagen geleden uitgelezen had :-). En nog leuker: ik heb totaal geen idee waaraan ik dat aan te danken heb. Ik doe regelmatig wel mee aan allerlei wedstrijden, maar ik kan mij niet meer herinneren wat ik precies gedaan heb...Nu, Radio 1 verwent de studentjes wel tegenwoordig, ik heb dat al op nog blogs gemerkt ;-).

Mijn humeur was alleszins ferm in orde dan. Ik had mij een beetje zitten ergeren: blijkbaar is er hééél veel volk 's middags in de blok in De Werf, en: ze zitten aaaaallemaal over studeren en examens en tweede zit te praten. Als jij dan net zo lang gestudeerd hebt en even wil ontspannen tijdens je eten, is dat niet leuk. Wel lekker eten natuurlijk, en ik had mijn boek mee... De "kelner" vond zich zelf ook héél erg grappig, toen ik hem tijdens een telefoontje met Schaap duidelijk maakte dat ik een vork had gekregen bij mijn soep in plaats van een lepel, zei hij: "Dan duurt het langer". En toen de meisjes naast mij vroegen of ze mochten betalen, zei hij: "Nee, op dinsdag betaalt er niemand". Och ja, tijdens de examens is zelfs dát grappig ;-).

Verder: morgen heb ik examen statistiek, en ik weet niét wat ik ervan moet verwachten... Ik heb vandaag een aantal herhalingsoefeningen gedaan, en het ging niet, ik kon er één van de 11, en dan zat er nog een stomme rekenfout in. Hopelijk gaat het morgen wat beter... Ik ben alleszins eventjes helemaal leeg. Ik ga mij nu wat op mijn gemak zetten, misschien een klein toertje gaan lopen, en dan nog wat oefeningen maken. Hopelijk gaat het nu beter...

De kogel is door de kerk: ik ga naar het Begijnhof volgend jaar. Allee, tis te zeggen: als ik er door ben aan het eind van de zomer... Dat wordt dus keihard blokken.

Ik merk dat het echt wel tijd wordt om hier weg te gaan. Ik heb vannacht gedróómd van Hippie... Hippie was een "kotkoor" begonnen, dat zij dirigeerde, en ik wou niet meedoen, omdat ik het niet vond kunnen dat zij, zonder enige muzikale basis en zonder enige dirigeerervaring, een koor dirigeerde. En daarna was iedereen kwaad op mij. Man, ik heb toch rare dromen... Ook raar is dat Pruts meezong in dat koor, en mijn vader liep daar ook ergens rond. Die overigens wél dirigent is, in real life...

Schaap heeft dan weer gedroomd dat hij ontslagen werd. Net iets realistischer (maar niet wenselijker), we hebben dus alletwee fantastisch geslapen... Zeker toen Schaap om kwart  voor zes zijn gsm aanzette, mijn berichtje las, waardoor ik om kwart voor zes een ontvangstbevestiging kreeg, die blijft piepen tot ik het afzet... En tegen dat ik doorheb vanwaar dat komt, heb ik al alle knopjes van mijn gewone wekker geprobeerd... Tis geen verwijt, schatje, ik vind het leuk van te weten dat je wakker bent :p.

Enfin, kot dus. Iemand wees me er vandaag op dat, als je cumul doet (= volledig in het volgende jaar maar nog een paar vakken van het vorige meedoen), je officieel wel in het volgende jaar zit. En als dat echt zo is, mogen ze mij in feite niet weigeren op het Begijnhof... Want ik ga wel mijn uiterste best doen om erdoor te zijn, maar in het ergste geval dat ik er toch voor een of twee vakken niet door geraak, weet ik dus dat dat geen probleem zóu mógen zijn.

Nog 33 uur en ik heb examen statistiek... Ik mag er niet aan denken...

Kwestie van eindelijk eens iets productiefs te doen vandaag (behalve dan mijn highscore op "Geo Challenge" op Facebook verbeteren...): een paar boekverslagjes. Ik heb zowat de gewoonte - al dan niet bewust - van extra te veel te lezen in de examens, kwestie van toch even iets te doen waardoor ik niet moet denken aan hoe ver ik achter sta, hoe onhaalbaar de examens zijn en hoe hartbrekend hard ik Schaap mis, en om toch eventjes die ontelbare huilbuien achterwege te kunnen laten...

De laatste tweetal weken heb ik vier boeken uitgelezen, ongeveer evenveel als de vier maand ervoor dus :p. Eén ervan is De Heining, daar heb ik al iets over geschreven. Verder:

1) Dertien - David Mitchell

Ligt thuis, dus het zal à l'improviste moeten... Het boek gaat over de de

rtienjarige Jason Taylor, die een spraakgebrek heeft, waardoor hij vaak het mikpunt van pesters is. Hij is ook de jongste thuis, met een zus van (ongeveer) 18, die hem, als ze kwaad is, "Het ding" noemt. Daarnaast werkt zijn vader heel veel, om te voldoen aan de materialistische eisen van zijn moeder, tot die besluit terug te gaan werken. Jason heeft het dus niet gemakkelijk. Het boek bevat eigenlijk geen doorlopende verhaallijn, maar verschillende verhalen door elkaar, waarin we zien hoe Jason worstelt tussen aan de ene kant zichzelf te zijn, en aan de andere kant bij de volwassenen of bij de "coole jongens" horen.

Ik heb ervan genoten, het is een charmant, grappig boek, dat vlot leest. Heb ondertussen "Wolkenatlas" mee van de bibliotheek, benieuwd wat dat geeft...

2) Gloed - Sándor Márai

Marai is toch wel een van mijn favoriete schrijvers eigenlijk. Hij heeft een aparte stijl (eigenlijk gewoon Oost-Europese stijl), zijn boeken spelen zich af in een tijd die mij wel aanspreekt, waarin mensen nog van adel zijn en in grote huizen wonen, waarin alles veel menselijker en romantischer was - niet dat zijn boeken romantisch zijn, maar de hele omgeving straalt precies zoiets uit.

Gloed wordt, voor zover ik mij herinner, beschouwd als zijn beste boek. Het gaat over Konrád en Henrik, twee mannen die als kind de beste vrienden waren, maar na een voorval hebben ze elkaar 41 jaar niet gesproken. Tot Konrád bij Henrik op bezoek komt...

Het verhaal zelf is vooral het verhaal van Henrik, die herinneringen ophaalt, uit hun kindertijd, hoe ze vrienden werden, en uiteraard wat er gebeurde op die bewuste dag toen hun vriendschap verbroken werd. Voor de lezer overheerst dus die vraag: wat is er gebeurd? Maar bovenal is dit boek een lange definitie van vriendschap, liefde en de zin van het leven, waardoor het verhaal zelf misschien een beetje ondergeschikt wordt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Márai een deel van het verhaal open liet, en overliet aan de verbeelding van de lezer.

Hoewel het een héél ander boek is dan Dertien, heb ik ook hier van genoten. Ik hou normaal niet van "diepzinnigere" boeken, maar dit blijft overal genietbaar en begrijpelijk. Ik hou ook wel van die Hongaarse schrijfstijl, zoals de boeken van ene "Kosztolanyi" (of zoiets... Ik heb al Anna en Leeuwerik gelezen, ook aangenaam), het is verfrissend, een andere manier van vertellen. Zeker een aanrader dus! Net als "Kentering van een huwelijk" overigens...

3) Alleen maar nette mensen - Robert Vuisje

De Gouden Uil-winnaar van dit jaar moest ik toch ook gelezen hebben, vond ik. Gereserveerd met het oog op de komende (weliswaar korte) vakantie, maar zoals gewoonlijk is de bibliotheek van Leuven soms iets te rap :p.

Alleen maar nette mensen gaat over de 21-jarige David, een jood die er door zijn zwarte haar uitziet als een Marokkaan. Hij is al jaren samen met zijn vriendinnetje Naomi, maar zij kan hem niet meer opwinden, omdat hij zich meer aangetrokken voelt tot negerinnen, met een goed gevuld achterste en een grote boezem. Zijn streefdoel is dan ook: de "intelligente negerin" vinden. Geen Bounty, geen Switch-hitter, maar een Sherida-ketting, een negerin die volledig buiten de Hollandse samenleving functioneert, en dan nog een intelligente ook. David raakt geobsedeerd door dit ideaal, tot wanhoop van zijn ouders, die hem liever willen zien gaan studeren. 

Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik van het boek vind. Het is genietbaar, dat zeker. Het is ook wel een goed boek. Maar het is weer zo'n Gouden Uil-boek... Ik weet het niet. Misschien zijn het gewoon eerder mannenboeken, die geselecteerd worden voor de Gouden Uil. Maar het boek past niet echt bij mij. In de Heining wordt heel los gedaan over overspel, niemand neemt iemand iets kwalijks. Hier belooft David aan zijn zwarte vriendinnetje Rowanda, die zwarte mannen beu is omdat ze altijd veel te veel "bijvrouwen" hebben, dat hij haar nooit zal bedriegen, terwijl hij achter haar rug nog steeds half samen is met Naomi, en hij op aandringen van Rowanda's neef nog andere vrouwen neemt ook, zonder ook maar enig schuldgevoel. Ook het hele concept van op zoek te gaan naar de intelligente negerin, is, tja, op het randje eigenlijk. Ik snap dat er mensen zich beledigd voelen, of het kunnen beschouwen als racistisch, ook al is het sarcastisch bedoeld. De schrijver zelf is eveneens Joods, al zou hij ook voor een Marokkaan (uitdrukkelijk niét behorend tot de "nette mensen") kunnen doorgaan, en als ik mij de beelden van de prijsuitreiking goed herinner heeft hij ook een vrij voluptueuze, zwarte vriendin.

Los van dit alles geeft het wel een duidelijk, treffend beeld van de multiculturele maatschappij (hoewel deze voor mij toch een ver-van-mijn-bedshow is, toch in de mate dat het hier beschreven is). Vuisje vertelt over hoe mensen die naast David op het vliegtuig zitten, tegen elkaar zeggen dat ze hem toch maar extra goed in het oog moeten houden, wie weet is hij wel van plan het vliegtuig op te blazen. Hij geeft ook een goed beeld van verschillende jongerenculturen die tegen elkaar op moeten botsen.

Kortom, een goed boek, al is het niet helemaal mijn stijl.

Er zitten weer nog een paar recensies te wachten: ik heb onlangs "Dertien" van David Mitchell en "De heining" van Gouden Uil-genomineerde Jan Van Loy gelezen.

Op "Dertien" is het nog even wachten, tot ik er eens mijn hoofd kan op zetten.

Voor "De heining" heeft Coudie al gezorgd, waarvoor dank :-).Weer wat tijd gespaard voor mij ;-). Het is alleszins wel een aanrader!

Om een lang verhaal kort te maken: het kot op het Begijnhof gaat niet door, ondanks dat ik toegelaten ben, omdat ze alleen mensen toelaten die in derde bachelor zitten. Mijn tweede zit wordt met de dag zwaarder, en ik kan die extra druk best wel missen, ik wil mij niet gans de zomer tijdens het studeren zorgen moeten maken over dat, als ik er ook maar voor één vak niet door ben, ik geen kot heb, en in september nog moet gaan zoeken.

Het appartement bij E. is, ironisch genoeg, sinds gisteren weg. De reserve-optie is dus ook al geen optie meer.

En nu? Weggaan van hier, met als enige reden dat ik dan niet meer bij Hippie zit? - al weegt die reden wel zwaar genoeg door... Maar dan weet ik nog niet waar naartoe, en ik heb de moed niet om iets nieuws te zoeken, en ik ben doodsbang om ergens uit te komen met fuivende, rokende mensen...

Het Begijnhof toezeggen, vooraleer ik al mijn examens gedaan heb, en dan maar keihard blokken om er zéker door te zijn in september - wat wel een optie is, aangezien ik nog altijd geen vakantiejob heb, volgende week zou ik meer moeten weten...

Toch hier blijven, nog een jaar Hippie trotseren? Het is sowieso maar een jaar, want het jaar erna ga ik ofwel toch naar het Begijnhof (ik heb wel een fameuze streep voor aangezien ik dit jaar al toegelaten was), ofwel ga ik, in het meest utopische geval, samenwonen met Schaap...

Ik weet het niet meer... Wat zouden jullie doen?

Het is alleszins frustrerend. Ik ben slim, heb een goed geheugen, maar heb door omstandigheden toch (weeral) tweede zit. En door die tweede zit heb ik geen vakantiejob meer, bijgevolg geen geld, geen vakantie, en nu ook nog eens geen kot.

Alsof tweede zit hebben op zich nog geen straf genoeg is...

Ik wil dat het allemaal gedaan is. Gedaan met altijd maar naar iedereens pijpen dansen. Gedaan met altijd maar alles laten afhangen van anderen. Het wordt tijd dat ik eens wat meer aan mijzelf denk. Want je ziet hoever je geraakt als anderen in de eerste plaats komen...

Ben, na alweer een deprimerende sessie bij mijn psychologe - na 2.5 jaar studiebegeleiding weet mijn psychologe mij ineens te zeggen dat ik faalangst heb-, kleren gaan shoppen. Het was lang geleden, dat ik nog kleren ben gaan kopen die ik niét nodig had. Maar ja, tis blok, ik ben al een paar dagen depressief, en dan doet een mens eens impulsaankopen...

Het resultaat: een zwarte "flodder-t-shirt" (ik heb nog niet gekeken, maar dat zal wel handwas zijn...), een zwarte elastische riem voor daarop (met drukknopen en een bloem), en dan een rood topje (rood!) en een groen pulletje (groen!), voor in de zomer. Twee niet-zwarte kledingstukken, dat is niet van mijn gewoonte. Misschien ben ik toch niet zo depressief...

Die depressiviteit heeft zich dan wel weer geuit in de bibliotheek... Ik ging gewóón een reservatie gaan afhalen (de Gouden Uil-winnaar), om buiten te komen met nog drie andere, die mooi passen op de al zes boeken hoge stapel van de thuisbibliotheek :p. En dan tel ik de twee nieuwe reserveringen nog niet mee...

Enfin, nog een halfuur en ik ga eten, ik heb alweer geen zin om te koken, dus dat wordt ofwel weer boterhammetjes (lees: mini-sandwiches), ofwel een kant-en-klaarlasagne...

Terug op kot.

Net zoals ik vorige week schreef dat ik geen zin had om naar huis te gaan, had ik ook nu geen zin om naar Leuven te gaan. Ik ben het zo beu allemaal. Van dagen op voorhand je zorgen maken dat je toch zeker wel alles mee hebt, alles tien keer controleren, weer moeten afscheid nemen van je kleine zusje en van de katten, om 6u30 moeten opstaan om om 7u30 (wat uiteindelijk 8u30 werd) te vertrekken, kweetnieoe lang in de file staan, dan nog moeten boodschappen doen, valies legen, en gewoon, terug wennen...

En vooral: weer verder van Schaap zitten. Het afscheid gisteren was vreselijk, ik ben er nog niet goed van. Ik weet niet wanneer ik hem terug ga zien, door die stomme verkiezingen zondag is het niet mogelijk voor hem om naar Leuven te komen. En ik haat het. Ik zit hier nu helemaal alleen op kot, het enige "gezelschap" (is het gezelschap als je moet walgen van het gedacht alleen van die tegen te komen?) is Hippie (en een andere kotgenote, de beste vriendin van Hippie), en die wil ik dus écht niet zien. Het enige waar studenten in de examens over praten zijn examens, en ik ben zo niet. En zeker met Hippie wil ik daar niet over praten, want we hebben dezelfde vakken (al heeft zij er een minder), en dan wil ze altijd vergelijken waar ik al zit, of dan komt ze vragen stellen, en voor je het weet zit je met een schuldgevoel (omdat je nog maar zo weinig ver zit), of staat ze weer 's avonds om 23 uur aan je deur om een dvd te lenen.

Wat ik nodig heb, is iemand die voor mij zorgt. Ik ga wel naar mijn psychologe morgen, dan kan ik wel eens praten, maar dat helpt toch zo veel niet. Ik wil Schaap hier, ik wil samen de moeilijke stukken van mijn cursus overlopen (zelfs al kent hij niets van psychologie, het helpt), ik wil knuffels, ik wil lieve woordjes, ik wil kusjes, ik wil iets om naar uit te kijken, ik wil een kat (die desnoods zelfs op mijn cursus mag komen liggen), ik wil Pruts die mij komt vastpakken en, op haar manier, mij toch een beetje vrolijker laat voelen. Ik wil eindelijk eens duidelijkheid voor die vakantiejob, voor dat kot, voor mijn studierichting, voor alles en nog wat. Ik wil eindelijk eens een dag goed kunnen studeren, om 's avonds eindelijk eens alles gedaan te hebben wat moest volgens mijn planning, om eindelijk eens met een gerust gemoed te gaan slapen. Al weet ik ook dat, zolang ik mij zo leeg, kapot en depressief voel als vandaag en gisteren, er toch niets deftigs in mijn hoofd geraakt, of het zijn alleen maar meer duistere gedachten. 

Om het nog wat leuker te maken, is vorige week mijn verpakking toegekomen waarmee ik mijn Senseo moet opsturen. Het worden dus niet alleen examens zonder Schaap, maar ook zonder Senseo. Tis niet dat ik koffieverslaafd ben, en ja, ik heb nog oploskoffie ook, maar dat is niet hetzelfde. Die Senseo was mijn verjaardagscadeau, en die gaf mij zo een beetje een "huiselijk gevoel". En het feit dat ik die nu, tijdens de examens, niet heb, door die stomme fabricagefout bij die sukkels van Philips, dat maakt mij behoorlijk kwaad. Weer maar eens iets waar ik niets kan aan doen, maar dat mij toch maar weer slechter laat voelen.

Iedereen zegt mij altijd dat ik mijn best moet doen. Maar wat is dat, je best doen? Is dat studeren terwijl je je al vreselijk voelt, om zo alleen maar dieper en dieper in de put te geraken? Of is dat proberen je gedachten wat te verzetten, in de hoop dat je je daarna wat beter voelt, en misschien toch een klein beetje optimisme hebt om toch nog wat te studeren? Een klein beetje hoop dat de situatie ooit zal verbeteren?

Nog een kleine week, en we moeten weer gaan stemmen.

Begrijp mij niet verkeerd, ik besef maar al te goed het belang van stemrecht, ik weet dat er jaren voor geijverd is. Maar dit jaar is het er gewoon te veel aan.

We leven in een democratie, zogezegd, maar wel een waar a) je kan stemmen op partijen die niet mogen regeren (los van hun standpunten, waar ik totaal niet achter sta, maar dit is gewoon niet democratisch - al zorgt het wel voor dat "gevoel van veiligheid" waar ze zo voor pleiten), en b) een groot deel van de bevolking "monddood" gemaakt wordt door de verkiezingen in de examens te leggen.

Ja, je kan een volmacht geven. Ja, gaan stemmen duurt niet lang (op voorwaarde dat je thuis studeert en niet zoals ik een uur of vijf onderweg moet zijn daarvoor).

Maar waar het op neerkomt: welke student gaat zich bezighouden met debatten volgen, verkiezingsprogramma's lezen, discussiëren over politiek, terwijl ze drie dagen na de verkiezingen een zwaar examen hebben? Of beter gezegd: wie kan er dat doen zonder zich schuldig te voelen over de tijd die ze niet aan studeren besteed hebben?

Ik vind het gewoon zo'n zever dit jaar, het steekt allemaal tegen. Twee jaar geleden ben ik speciaal naar huis gegaan om te gaan stemmen, maar dan had ik de eerste 1.5 week van de examens geen zware vakken, dus dan kon ik mij dat permitteren. Nu dus niet, hoewel ik altijd gezegd heb dat ik tegen volmacht geven ben, en dat ik stemmen veel te belangrijk vind om dat af te staan. Dit jaar moet ik dus wél een volmacht geven, en aangezien mijn ouders voor mijn grootouders moeten gaan stemmen (die weer maar eens op reis zijn tijdens de verkiezingen), Alfa voor zijn vriendin moet gaan stemmen (die moet werken op zondag) en Schaap te ver woont, moet ik daarvoor dus een nonkel aanklampen, terwijl ik zelf nog niet echt deftig weet op wié ik wil stemmen.

De partij waar ik normaal op stem, waar ik op uitkom in de stemtesten langs alle kanten (al is het verschil altijd heel klein met, euhm, álle andere partijen), heeft een onderwijsbeleid dat mij totaal niet aanstaat. En onderwijs is nu net hetgeen dat mij het meest bezighoudt, waar ik het meest "last" van heb, als student met twee ouders in het (niet-traditioneel) onderwijs. Dus heb ik nu, op zes dagen van de verkiezingen, nog geen idee op wie ik ga stemmen... En steekt het mij ferm tegen dat ik daar mijn tijd in moet steken. Niet dat het niet belangrijk is, maar ik heb zo al stress genoeg...

En dan te bedenken dat mijn ouders gisteren liever "Herbie fully loaded" oplegden dan naar het debat te kijken :p.

Wat mij ook, tja, "tegenzit" (al is dat niet het juiste woord), is dat ik denk dat ik gewoon niet de meest geschikte persóón ben om te gaan stemmen. Sowieso, ik ben 21, en je mag vanaf 18 gaan stemmen. Maar hoeveel mensen van 18 liggen echt wakker van die verkiezingen? Wie doet er - zoals ik - echt moéite om uit te zoeken wat de verschillende partijen vinden? En daarboven vind ik eigenlijk dat ik dat stemrecht niet verdien. Ik studeer nog, leef op kosten van mijn ouders, heb nog nooit van mijn leven belastingen betaald, hoe moet ik dan bepalen waar het belastinggeld van anderen aan uitgegeven wordt? Hoe kan ik nu weten of ik de huidige belastingen te hoog of te laag vind? Of de kosten voor sociale zekerheid, waarvan ik amper weet wat dat inhoudt? Hoe kan ik nu weten wat de beste oplossing voor de files is, terwijl ik zelf altijd de trein neem (dáár zouden ze beter wat aan doen) en nooit in de files sta, en mijn ouders ook niet?

Het interesseert mij allemaal wel, maar tegelijkertijd... En als ík het al zo moeilijk vind, ik die elke dag twintig keer naar het nieuws luistert en een stuk of vier nieuwssites bestudeert elke dag, hoe moeten "andere mensen" dan kiezen?

En wat ik mij dan afvraag: is het dan zo verwonderlijk dat een extreem-rechtse partij, die nog nooit heeft mogen regeren, zo veel stemmen haalt? Pure onwetendheid, misschien...