Gisteravond zat ik alleen op kot - ik ga straks met Schaap op uitstap naar Körperwelten - en dat betekent: filmvrijheid!

Mijn keuze viel al heel snel op "Million Dollar Baby" van Clint Eastwood, een film die ik al een tijdje graag zou zien, het is ideaal dat die dan juist op zo'n moment uitgezonden wordt. Een boksfilm leek niet echt mijn ding, maar na alle oscars en sterren en fantastische kritieken kon ik mij daar wel overzetten. Ik ben sowieso wel een beetje fan van Hilary Swank, en toen ik merkte dat Morgan Freeman ook meedeed (blijkbaar niet genoeg research gedaan :p) werd het er alleen maar beter op. 

Het was prachtig. Prachtig en eng tegelijkertijd. Het is een van de weinige films die echt blijven plakken. Er gaat een zodanige tristesse van uit, een speciaal soort liefde, iets van fundamentele eenzaamheid, een ongelooflijke tragiek, prachtig hoe je zoiets met zo weinig woorden in beeld kan brengen. Over het verhaal ga ik niet al te veel zeggen, alleen dat ik verschillende keren heb rechtop moeten zitten uit ongeloof, of hoe noem je dat, als je verbijsterd "Néééééééééééééééééééééé!" zit te zeggen...

Ik kan de film iedereen aanraden, maar zorg misschien best dat je niet direct daarna moet gaan slapen :p. Het was één uur, ik had de tijd niet om het even te laten bezinken, en niemand om mee na te praten, en dat is best zwaar.

Waar ik mij wel ongelooooooooooflijk aan geërgerd heb, zijn de M&M-reclames. "Oeps, verkeerde knop": een onnozel filmpje dat hier vlak voor een ontknopingsmoment in de film komt, waar niet al te hard wordt op ingegaan, waar enkel beelden spreken: zoiets is schandalig. Het was verdorie één uur 's nachts, geen kat die dan nog kijkt (nog zoiets: ze zenden dan eens een goeie film uit op 2Be, en dan op zo'n uur), dus ze gaan echt niet meer M&M's verkopen door dat filmpje uit te zenden hoor. Ze breken de hele magie van het slot, en zelfs twee seconden aftiteling zijn ons niet gegund... Echt schandalig. Het mag dan nog een commerciële zender zijn, maar dat cultuurbarbarisme is echt een paar stappen te erg.

Seffens of er nog geen Facebookgroep tegen die reclames is :p.

En nu naar Körperwelten: dat lijkt mij zo oneerbiedig op dit moment...

Kan iemand eens uitleggen waarom bepaalde kotgenoten die al twee dagen lopen zeggen dat ze "zo ziek" zijn, eerst zeggen dat ze vanavond vroeg gaan slapen, om dan van elf tot (minstens) één uur heel luidruchtig te liggen vrijen met hun lief?

Soms snap ik mensen toch niet hoor. Ik zou persoonlijk mijn gezondheid belangrijker vinden dan mijn libido, maar ik merk de laatste tijd steeds meer en meer dat ik een uitzondering ben.

En by the way: ik zit nu wel in het kot daarboven, maar ik hoorde het in de douche ook, en dat is aan de andere kant van die verdieping, met nog twee koten tussen (én stromend water) :p.

Iemand zou er haar subtiel op moeten wijzen dat echt iederéén dat hoort, maar het zal ik toch niet zijn :p.

Net terug van te gaan aerobiccen...

Het heeft wel deugd gedaan. Laat ons zeggen: het doet deugd van iets van beweging te doen, van iets aan mijn conditie te doen, van eens te kunnen babbelen met iemand, van eens uit mijn kot te komen. Het doet géén deugd dat je je een uur lang moet forceren omdat je de pasjes niet kan onthouden, dat mijn coördinatie sowieso al 21 jaar heel moeizaam verloopt - met alle risico's vandien, soms draait mijn lichaam wel maar draaien mijn voeten niet mee -, dat er langs twee kanten van het lokaal spiegels zijn en je ineens weer weet waarom je op dieet doet (in het vervolg toch een zwart t-shirtje aandoen in plaats van een flashy oranje - en ja, ik ben daar omdat ik weet dat ik er iets moet aan doen, maar het zou toch beter zijn voor mijn zelfvertrouwen, tussen al die anorexiagevallen), dat de les pas om kwart na negen begint en dus tot kwart na tien duurt - tegen je terug op kot bent is het kwart voor elf  -, dat ik nu nog moet douchen en dus met nat haar mijn bed in moet kruipen, en dat er tegen morgen weer niets mee gaat te doen vallen.

En morgen heb ik les om kwart voor negen :p. En ik mag van mijn studiebegeleider niet zeggen dat ik naar de les moét, nee, ik moet naar de les wíllen. Dat wordt moeilijk...

Nu ik toch aan het klagen ben: ik moet morgen een boek binnendoen in de bibliotheek dat gereserveerd is, en ik zit nog maar aan de helft, terwijl het wel een heel goed boek is... "Kalme chaos" van Veronesi... Jammer jammer jammer. Ik zal het ooit eens als cadeau moeten vragen (of, iets leper: cadeau doen aan mijn moeder voor haar verjaardag volgende maand ;-) ). Of nog eens reserveren...

Enfin, rap douchen dus, en hopen dat de kotgenote die naast de douche zit nog niet slaapt...

Slaap zacht!

Niet geheel inspiratieloos eigenlijk, eerder: belevenisloos. Mijn leven is ronduit saai.

Sinds gisteren doe ik mee aan een onderzoek van de unief, iets over het verband tussen persoonlijkheid van mensen en emoties. Ik heb daarvoor een palmtopcomputer meegekregen, die 50 keer per dag piept, waarop ik eerst een "affectief rooster" moet invullen, en dan een aantal vraagjes beantwoorden.

Eén van de vraagjes is: "Is er sinds de laatste beep iets belangrijks gebeurd?"

Ik heb nu al 60 keer "helemaal niet" moeten aanduiden. In iets mindere mate hetzelfde op de vraag "Heb je met iemand over je gevoelens gesproken?".

Conclusie: ik heb een saai, eenzaam leven. En de volgende 140 beepjes zullen dat waarschijnlijk bevestigen :p.

Tenzij je dit hier al categoriseert als "met mensen over je gevoelens praten"... Maar is het praten als het hoofdzakelijk eenrichtingsverkeer is?

Gisteren was ik in een heel goede bui, ik heb gans mijn kot gekuist. Let wel: gekuist, niet opgeruimd. Mijn bureau ligt nog altijd vol, maar mijn vloer is gekuist, mijn zetel is ligklaar, mijn senseo is uitgekuist, en mijn lavabo glanst als nooit tevoren. Met als gevolg dat ik gisterenavond niet meer uit mijn zetel geraakte van de ligpijn... Een mes snijdt altijd aan twee kanten.

Voor vanavond heb ik nog afgesproken om te gaan aerobiccen met een vriendin, maar om eerlijk te zijn heb ik er absoluut geen zin in. Tis half acht, ik ben moe, ik wil mij op mijn gemak in mijn zetel kunnen zetten, in pyjama... Ben niet in de stemming om hyperactief te gaan doen. Aerobiccen tot tien uur 's avonds, je moet er écht wel zin in hebben...

Bon, ik ga mij nu dan maar eventjes in mijn zetel ploffen, voor ik mijn superelegante jogbroek en sportschoenen aandoe...

Nog vijf weken en het is paasvakantie :p.

De laatste tijd mis ik iets in mijn leven. Een soort van stabiliteit, houvast, een zekerheid, iets om op te vertrouwen. Iets dat zegt: het komt allemaal goed, een gevoel hebben dat iemand er voor zorgt dat je goed terecht komt. En dan bedoel ik meer dan Schaap...

Ik heb ergens behoefte aan een soort religie. Als je gelovig bent, heb je een aantal levensregels waar je je aan moet houden, is het duidelijk wat goed is en slecht, heb je de zekerheid dat er een leven is na de dood, dat God op je neerkijkt en voor je zorgt.

Ik ben niet gelovig, niet meer alleszins. Ik ben heel erg katholiek opgevoed, ben jaaarenlang misdienaar geweest, en moest elke week naar de mis, ik ben gedoopt geweest en heb mijn eerste en plechtige communie gedaan, maar onder de baan is er iets misgelopen :p. Ik geloof niet meer in een opsplitsing in Hemel en Hel, ik heb moeite om te geloven in een God die alles ziet en voor ons zorgt, en ik erger mij dood aan de schijnheiligheid vanuit Rome, die mensen laat doodgaan aan aids omdat condooms slecht zijn, die homo's afkeuren, die in een gigantisch paleis leven terwijl er ergens anders mensen doodgaan op straat, om dan maar het "Woord van God" te verkondigen.

En toch, het zou goed zijn om érgens in te kunnen geloven, een houvast, een soort vertrouwen in de toekomst.

Eén negen, de rest erdoor.

Ik mag niet klagen, het is het beste resultaat in vier jaar (tweede zit niet meegerekend). Maar ik ben daarstraks gaan fitnessen, omdat ik veel te nerveus liep, en ik heb nu geen energie meer op enthousiast te doen :p. Maar het zal nog wel komen, daar ben ik wel gerust in.

Ik ben alleen ontgoocheld in mijn 11 voor genetica, dat was mijn favoriete vak, en ik had daar wel hard voor gewerkt, redelijk hard toch, alleen tegenslag met de vragen. Daarnaast had ik wel een elf voor een vak waarvan ik overtuigd was dat ik er niet door zou zijn.

En nu weet ik niet meer wat ik mag verwachten: in theorie, als ik er in juni voor alles door ben, kan ik nog gedelibereerd worden, maar met dat leerkrediet kan dat wel nog negatieve gevolgen hebben, ooit, op termijn... Dat moet ik nog eens uitzoeken. Maar ik denk dat, als ik een kans heb om voor de eerste keer in vier jaar geen tweede zit te hebben, ik die toch niet mag laten schieten...

En nu ga ik mijzelf eens lekker in de watten leggen :p.

Groetjes!

Ik ben vanavond met een vriendin naar Bride Wars geweest. Geen al te memorabele film, geen al te juist verhaal, en niet zo grappig als ik verwacht had.

Wat ik wél ga onthouden: het feit dat ik niet met mijn voeten aan de grond kon... Ik voelde mij net een kabouter. Nochtans ben ik al nog naar die cinema geweest, en heb ik dat nog nooit gehad...

Ik eis meer respect en aparte zitplaatsen voor kleine mensen!

*Omdat Schaap niet bij mij is... Maar dat zou ik ondertussen wel al gewoon moeten zijn. Maar toch... 

*Vorig weekend: leegte omdat Schaap en ik voor de derde en vierde nacht op drie jaar en een maand in een dubbel bed sliepen, en ik het raar vond dat ik hem niet terugvond 's morgens - normaal plakken we gezellig tegeneen in een eenpersoonsbedje. Veel mensen snappen niet dat wij dat kunnen, maar als wij later getrouwd zijn en élke nacht in een dubbel bed slapen, ga ik dat toch missen, die knusheid, die warmte, die arm om je heen...

*Omdat ik een goed boek gelezen heb, "Honderd jaar eenzaamheid", en ik nu nog massa's boeken liggen heb, maar het gevoel heb dat er geen enkel zal kunnen aan tippen, en ik dus maar bezig ben in een dieetboek van Sonja Kimpen :p. Compleet nutteloos en tijdsverlies, als je het mij vraagt: je kan alleen maar van die "suikerverslaving" afraken als je haar voedingsplan exact volgt, en dan moet je drie weken lang drie keer per dag koken, en telkens voor vier personen :p. Niet voor studentjes dus...

*Omdat ik al een paar dagen "negeer-de-Hippie-actie" hou: nadat ze mij weer maar eens om twee uur 's nachts wakker gemaakt heeft met haar vele bezoek, zonder ook maar een kléin beetje moeite te doen om stil te zijn, ze mij de dag erna wakker maakte toen ik was aan het proberen slaap in te halen (waarbij ze met een grote smile "Sorry voor het lawaai zei" - ik heb gezegd dat ze daar vroeger moet aan denken, dat het nu te laat is), om mijn haardroger te lenen, en ik die na bijna een ganse dag zélf moest gaan terugvragen, na dit alles dus vertik ik het om contact met haar te zoeken. Normaal gingen we samen naar de les, maar ze kan alleen haar hoor. Ze is bijna 22, als ze nu nog niet geleerd heeft hoe ze zelf moet in de les geraken... Ze is al twee keer tien minuten te laat geweest, maar de proffen waren telkens nog later. En dat ze dan maar alleen bij haar marginale vriendjes gaat zitten, die precies maar één keer in het jaar hun haar kammen, zolang ik er maar vanaf ben, en ik tenminste eens kan opletten.

*Gewoon... Leegte.

Ik heb nog welgeteld 14.5 uur vooraleer het nieuwe semester begint voor mij, de eerste les, en ik heb er écht écht écht geen zin in.

Normaal heb ik nog zoiets van: deze keer beter, ik ga meer studeren, ik kan dit doen en dat doen, ik ben weg van thuis, terug naar mijn eigen plekje, ik ben benieuwd naar dit of dat vak, benieuwd naar de nieuwe kotgenoten...

Dit keer is het niet zo. Ik zie er enkel maar tegenop... Elk vak dat ik heb heeft een vervolgnummer: Statistiek II, Neuro II, Sociale psychologie II... Daarnaast moet ik ook een heel belangrijke beslissing nemen in verband met de optie die ik ga kiezen vanaf volgend jaar, nog wat extra stress dus, én zit er een heel belangrijk groepswerk aan te komen, wat volgens iedereen "een massa werk" veroorzaakt (behalve volgens Hippie, maar die doet dan ook echt niets).

Morgen beginnen we al direct met Statistiek II.  Dezelfde prof als vorig jaar, zelfde werkwijze, zelfde soort cursus, dus ik moet niet hopen op een rustig begin morgen.

Bovendien ben ik net terug van een weekendje Limburg met Schaap. Op gisterenavond en deze morgen na, waar ik weer eens een depressieve periode had, was het echt zalig: we hebben veel gelachen, we zijn gaan shoppen, hebben het Jenevermuseum bezocht (waar je echt niet naast kan: enerzijds is het het enige dat er op zondag te beleven valt in Hasselt, anderzijds wordt het nu met de Smaak van de Keyser overgepromoot), we hebben goed gegeten, veel gebabbeld... En nu zie ik nog meer op tegen die lange weken alleen op kot. Ik zie Schaap zo graag, alles is zo leuk als we samen zijn, nu is het contrast nog zo veel groter... Ik wil elke dag kunnen samen zijn, elke dag samen wakker worden, samen ontbijten, samen lachen met elkaars stommiteiten (ik die per ongeluk hagelslag katapulteer, Schaap die zodanig enthousiast de gebarentaal uit "Meet the Fockers" nadoet dat hij zichzelf een mep geeft...), samen zot doen (ik heb flashy lichtgroene pantoffels gekocht, met een bloemetje op... Zou ik alleen niet durven!), samen juwelen bekijken (zodat Schaap een idee heeft als hij mij ooit ten huwelijk wil vragen, al is dat nogal deprimerend, want ik zie echt niéts graag, behalve de ringen die ik al heb :p), samen over bed rollen, samen over straat huppelen, samen lachen met de mevrouw die uit het toilet kwam met haar rok in haar nylons (al was dat vooral plaatsvervangende schaamte...), samen smelten bij het zien van de schattige tweeling in onze bed & breakfast...

Ik wou dat ons weekendje eeuwig kon blijven duren... Maar in de plaats daarvan zit ik hier alleen op kot, en het steekt behoorlijk tegen. En ik weet, ik kan met vriendinnen afspreken en zo. Maar er is niets dat kan tippen aan bij Schaap zijn...

Nog acht weken en het is Paasvakantie :p.