Het komt maar niet de laatste tijd. Ik kom niet aan bloggen toe, en als ik er mij eens wil aanzetten, weet ik niets om te schrijven. Er gebéurt dan ook niets. Of het is te zeggen: niets waar ik over wíl schrijven. Klagen over de trap op kot, mijn pijnlijke voet (die intussen al een week uit de gips is), examens, studeren, irritante medestudenten: ik heb het allemaal wel gehad, en jullie dus wellicht ook.

Wat schiet er dan nog over? Niet veel boeiends. Cursussen kopen is niet echt superinteressant, het lezen gaat niet echt vooruit (gisteren om 21u gaan slapen met Schaap, en hij heeft geen lampje op zijn nachtkastje, dus ik kan ook niet wat lezen terwijl hij al slaapt). Ik heb zes daagjes vakantie gehad, maar ik moest met mijn been omhoog liggen, veel kan je dan ook niet doen - heeft zo zijn voordelen, zo had ik een excuus om mijn kamer niet te moeten opruimen ;-). Het "leuke" was wel dat Pruts ziek thuis zat, anders had ze op internaat gezeten en had ik haar weer nauwelijks gezien. Ze heeft mogelijk wel klierkoorts, dus veel knuffelen en kusjes geven zat er niet in. Gelukkig zag ze er niet te erg van af, ze was eerder gefrustreerd dat ze niet naar school mócht. En Spook was jarig (17 al! Ik word echt oud), ik heb dan maar een cake gemaakt, samen met mijn vader, die dat blijkbaar heel plezant vond dat hij mocht helpen, zijn eerste taart :p. Nu ja, helpen: hij heeft alleen gemixt, maar dan wel véél gemixt, en ik was blij dat ik het niet moest doen ;-).

Ik heb mij wel geërgerd aan Spook haar nieuwste aanwinst - alweer niet veel nieuws daar. Hij lijkt wel een lieve jongen, maar ze eisen elkaar precies te veel op. Toen mijn mémé vorige week kwam speciaal voor Spook haar verjaardag, was hij er, en na tien minuutjes zijn ze zich in de zetel gaan zetten, met hun rug naar het bezoek. Echt beleefd is dat niet... Haar lief is ook tot half tien bij ons gebleven, en daarna pas kwam het ineens uit dat Spook de dag erna twee toetsen had... Na haar vijf buizen van december is het niet echt verstandig van je studies te laten vallen voor je vriendje.

Pruts daarentegen wordt donderdag weer geopereerd, voor de derde keer in vijf jaar of zo. Alweer aan haar oor, maar deze keer aan haar goéd oor, waardoor ze de komende periode sléchter gaat horen. Maar de operatie is blijkbaar toch noodzakelijk op de lange termijn... Ik weet dat het een ooroperatie is, en het is de vorige keren ook goed gegaan (het is te zeggen: ze heeft het overleefd, maar tis niet dat het haar gehoor veel verbeterd heeft), maar ik loop er toch nerveus door. Ik ga haar ook pas in het weekend kunnen bezoeken...

En zo is er eindelijk nog eens een berichtje bijgekomen :p. Reacties altijd welkom!