Voor het eerst sinds mijn kleutertijd ben ik van de trap gevallen. Nooit gedacht dat ik dat nog ging tegenkomen...

De situatie: ik wou, op mijn kousen, in de keuken een hapje halen. Maar het is dus gebleken dat kousen op een houten trap, die ik heel enthousiast gekuist heb vorig weekend, geen goeie combinatie is. Zeker niet als de trap zelf heel scheef is, en de desbetreffende trede zelfs meer verticaal dan horizontaal is.

En eigenlijk mag ik nog niet echt klagen, het had erger gekund. Ik ben op mijn voeten een paar treden naar beneden geschoven, en daar keihard op mijn achterwerk geland - dat gelukkig wel volumineus genoeg is om de schok wat te dempen. Toch is er iets in mijn rug geschoten, en vind ik nu geen enkele manier om comfortabel te zitten. Ik heb ook precies af en toe steken in mijn knie, en ik heb schrik dat ik morgen al mijn spieren ga voelen. Het zal dus geen fitness of veel viool studeren zijn dit weekend...

Natuurlijk gebeurt zoiets altijd als je helemaal alleen op kot bent. Ik heb luid geroepen, in de hoop dat er mij een of andere knappe prins met een wit paard zou komen oprapen - dat paard dan vooral om mij omhoog te krijgen uiteraard. Maar neen, mijn Schaapje zat op zijn werk, en mijn kotgenoten - waarvan de mannen nogal magere, slappe gasten zijn - waren allemaal weg. Eén van die kotgenoten zei later: "Gelukkig was er niemand op kot" - nu, ik zou het er wel voor over gehad hebben van mij belachelijk gemaakt te hebben als er dan tenminste iemand was geweest om mij recht te helpen en tegen wie ik kon uithuilen.

Ik ben alleszins tot een belangrijk inzicht gekomen: nadat ik bijna verongelukt ben op de Karmelietenberg (vlak aan het Begijnhof) toen mijn rem doorschoot toen ik die afreed met de fiets, nadat ik al verschillende keren bijna mijn enkels omgeslagen heb op de vreselijke kasseien (en dan doe ik al speciaal geen hakken aan), nadat ik al vier keer mijn hoofd gestoten heb tegen de lijst van de badkamerdeur, die nog geen anderhalve meter hoog is, en na mijn fantastisch avontuur op de trap vandaag, snap ik ineens waarom er geen begijntjes meer zijn...

Ik hoop dat ik morgen niet al te veel last heb...

Vandaag is Schaap zijn eerste werkdag op zijn nieuw werk... Een nieuw begin, voor ons alletwee.

Hij heeft nog geen studio in Leuven gevonden, dus deze week wonen we samen op mijn kot :-). Wat inhoudt: samen (om zes uur :p) opstaan, samen (om tien uur) gaan slapen, afspraken maken over waar wiens kleren gaan liggen, wat we eten, wie boodschappen doet... Het is wennen. Maar ik geniet er met volle teugen van. Deze morgen heb ik hem zijn lunchpakket gemaakt (op de eerste dag mocht het wat specialer zijn, vanaf morgen is het droog brood ;-) ), en ik vond dat echt superleuk :-). Hopelijk viel het werk zelf ook wat mee...

Ik geniet de laatste tijd wel vaker van zo de "huishoudelijke" dingen. Ik ben drie weken niet thuis geweest door de orkestreis, en ben zo een paar keer mijn was gaan doen in de wasserette hier op het Begijnhof... En leuk dat dat is! Die wasmachines waren alleszins fascinerender dan mijn boek - en dat lag niet aan het boek zelf, want dat was eigenlijk supergoed - maar daarover later meer. Gisteren was het mijn beurt om te kuisen op kot (en ineens alles: keuken, badkamer, trappen, inkomhal...), en ik moet zeggen dat ik zelfs dat leuk vond. Alleen beklaagt mijn rug dat nu wel een beetje, ik heb al de ganse dag spierpijn in de rechterkant van mijn rug, en mijn rechterbil :p. Sowieso waren de concerten van vorige week ook wel behoorlijk vermoeiend...

En op reis had ik zo het gevoel van: ik mis het om iets te doén, meer concreet: ik mis het om voor iemand te kunnen zorgen. Ok, Schaap was mee, maar die heeft zo niet echt veel zorgen nodig op zo'n orkestreis. Ik miste mijn Prutske: ik kan er ferm op vloeken soms, maar ik geniet er ook wel van van haar haar te kammen, haar te helpen met haar huiswerk... Ik heb mij dan maar extra veel bemoederd over mijn koala, die mee was ;-). En ik heb nog een nieuw (klein) koalaatje gekregen van Schaap op reis, dus dat was twéé keer zorgen ;-). (Voor de duidelijkheid: ik verzamel knuffelkoala's...)

Nog een klein uur en mijn verloofde komt thuis :-).