Rare hersenspinsels van 'n nog raarder meisje

Zo'n vier jaar geleden ben ik beginnen bloggen. Waarom weet ik niet meer. Schaap had een blog gehad, ik heb altijd graag geschreven, misschien daarom. Alleszins: met drukkere en minder drukke periodes is de blog gebleven. Ik vertelde over goeie momenten, over slechte momenten (met als absoluut dieptepunt - in het blogleven en in het echte leven - de breuk met mijn liefste Schaapje), over grappige en serieuze dingen, over boeken en films. Ik kreeg er een aantal vriendinnen bij. Ik deelde de belangrijke gebeurtenissen in mijn leven, Alice wijdde een post op haar blog aan de verloving tussen Schaap en mij. 

De laatste tijd echter wordt het blogplezier overschaduwd door de negatieve, ronduit kwetsende reacties van mensen. Sommige mensen, zeker de mensen die zelf geen blog hebben, snappen niet wat het is om hier je diepste gevoelens te schrijven, snappen niet hoe kwetsbaar bloggers zich opstellen. Ik wou vanavond ook een blogje schrijven, alweer over Schaap - maar wie kan het iets schelen, iedereen komt hier toch vrijwillig en gratis lezen -, ik wou dingen vertellen en op papier zetten die ik niet kwijt kan, waar ik de verpleging hier niet mee wil lastigvallen. Maar door die slechte reacties wil of durf ik niet meer, voel ik mij gedwongen aan zelfcensuur te doen. Ik weet dat ik het mij niet mag aantrekken, maar ik doe het toch, ik heb mij zodanig slecht gevoeld na die reacties dat ik dat mijzelf niet meer wil aandoen. 

Ik heb onlangs bij nog iemand over hetzelfde probleem gelezen, het aan zelfcensuur doen door slechte reacties, uit zelfbescherming. Ik was sowieso van plan deze blog af te sluiten, maar nu twijfel ik eraan of ik niet beter helemaal stop met bloggen - al wil ik de persoon in kwestie dat plezier niet gunnen en die niet zo belangrijk maken. Het is jammer dat een hobby zo verpest wordt, alleszins. 

Eén ding is zeker: het is waar wat ze hier zeggen. De ergste gevallen zijn niet die die in de psychiatrie zitten, het zijn die die andere mensen kapotmaken omdat ze zelf niet kunnen inzien dat ze problemen hebben. 

Vier maanden al zijn Schaap en ik uit elkaar. Vier maanden, waarvan ik er drie in de psychiatrie doorgebracht heb - die eerste maand wees alles er nog op dat Schaap en ik terug samen zouden komen, kon ik mij daaraan optrekken. 

En nog altijd doet het verschrikkelijk veel pijn. Ik mis hem, elke seconde van elke dag. Alles doet mij aan hem denken, alles doet mij bij hem willen zijn. Mijn toekomst is nog altijd zwart, ik heb nergens zin in en haal nergens plezier uit. Ze zeggen dat het slijt, de pijn, maar ik heb daar nog niets van gemerkt. Elke dag is een kwelling, ondanks de vele therapie en pillen en gesprekken met psychologen en psychiaters. Ze zeggen mij dat ik onze relatie idealiseer... Nee, onze relatie was gewoon zo goed, het was precies een sprookje, tot die collega op de proppen kwam. 

Twee weken geleden, de dag dat we zes jaar samen zouden zijn, heb ik hem een brief geschreven, met vragen waar ik antwoorden op wou. Schaap heeft uiteraard niet geantwoord, maar wel gebeld naar de psychologe van het ziekenhuis waar ik toen was, om te vragen wat hij er mee moest doen. Zij heeft daar uiteraard niet op geantwoord. Maar het is kenmerkend dat hij nu ineens wél met mij inzit, nadat hij mij compleet kapotgemaakt heeft. Een jaar na datum begint hij zich af te vragen wat er best is voor mij. En natuurlijk is er ook zijn eeuwige superioriteitsgevoel, dat hij niet wil praten met iemand die in de psychiatrie zit. Zijn narcisme wint het nog altijd over zijn schuldgevoel - het is en blijft een smeerlap, hoe graag ik hem ook zie. Voor mijn part mag hij stikken in zijn schuldgevoel, hij verdient niet beter. 

En toch blijf ik hem graag zien, blijf ik hem missen, blijf ik voelen dat ik niet kan leven zonder hem. 

Vorige week heeft onze kat een spuitje gekregen. Ze was 13 jaar, had een tumor in haar kaak, en had te veel pijn om te eten. Mijn reactie was: en waarom ik niet? Ik heb ook ondraaglijk veel pijn, die ook niet overgaat. Schaap gaat niet terugkomen, er is geen oplossing voor mijn pijn. Waarom krijg ik geen spuitje? Waarom neemt er niemand mijn pijn voor altijd weg? En waarom word ik gestraft als ik er zelf iets probeer aan te doen? Het enige dat mij kan helpen is Schaap die terugkomt, maar dat gaat niet gebeuren, dus waarom moet ik dan blijven pijn lijden in plaats van er zelf iets aan te doen? Drie maanden psychiatrie hebben niets geholpen, laat mij dan toch doen wat ik wil? Ik ben volwassen, het is mijn leven, ik moet zelf beslissen wat ik ermee doe, en ik heb mijn beslissing genomen. Laat mij toch gewoon doen, of help mij, euthanasie is legaal in België... 

Ik wil me alles blijven herinneren. Elke seconde, elke gebeurtenis, alles van mijn samenzijn met Schaap. Alle geuren, hoe hij voelt, elke millimeter van zijn huid, alles. 

Ik wil een nieuwe blog starten. Maar eerst wil ik alles over Schaap gekopieerd hebben, om zo mijn eigen Schaap-verzameling van postjes te hebben. Ik wil weten: was het echt zo'n ideale relatie (althans de eerste 5 jaar) als ik in mijn hoofd heb? Of was het echt zodanig slecht dat we uiteen moesten, zoals Schaap lijkt te beweren? 

Ik mis hem superhard. Ik wil hem terug... 

Hij zegt dat we een hele goede relatie hadden. 

Hij zegt dat hij nooit gedacht had dat we uiteen zouden gaan. 

Hij zegt dat hij wil dat het goed gaat met mij. 

Hij zegt dat het fout was om zo snel een nieuwe relatie te beginnen. 

En waarom zijn we nu weer uiteen? 

Ik hou van u, Schaap, en ik mis u verschrikkelijk. Ik had mij echt al voorstellingen gemaakt: wij over 60 jaar, gezellig in een rolstoel, hand in hand, met onze valse gebitten samen in een glaasje water, mijmerend over ons gezamenlijk verleden, over de kinderen en kleinkinderen... 

Ik hou van je. Waarom toch... 

So dear I love him, that with him all deaths I could endure, without him live no life.  

John Milton

 "For it was not into my ear you whispered, but into my heart. It was not my lips you kissed, but my soul." 

 Judy Garland 

And ruin'd love when it is built anew,
Grows fairer than at first, more strong, far greater.
William Shakespeare (1564 - 1616), Sonnet CXIX

Ik hoorde een mooi Nederlandstalig liedje op de radio, en zette een zinnetje eruit op mijn Facebookstatus. 

Nu heb ik een aantal buitenlandse "vriendjes" op Facebook, mensen die ook Farmville en zo spelen, en geen Nederlands kunnen. 

Eén ervan postte de reactie: "Tried typing with your eyes closed? I do that all the time!"

En zo toch eens goed hartelijk kunnen lachen... 

Voor de eerste keer in lange tijd had ik iets waar ik over wou schrijven dat niets met Schaap te maken had. Ik moest ervan profiteren... 

when will I see you again?
you left with no goodbye,
not a single word was said
no final kiss to seal anything
I had no idea of the state we were in

I know I have a fickle heart and bitterness
and a wondering eye
and a heaviness in my head

but don't you remember
don't you remember?
the reason you loved me before,
baby please remember me once more

when was the last time you thought of me?
or have you completely erased me from your memories?
cause I often think about where I happen to roam
the more I do, the less I know

I know I have a fickle heart and bitterness
and a wondering eye
and a heaviness in my head

but don't you remember
don't you remember?
the reason you loved me before,
baby please remember me once more
ohhh

I gave you the space
so you could breathe
I kept my distance
so you would be free
I hope that you find the missing piece
to bring you back to me

why don't you remember?
don't you remember
the reason you loved me before,
baby please remember
you used to love me
when will I see you again

Ik mis je, liefste Schaapje...